v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Hymnus
Iam, Christe, sol iustítiæ, mentis dehíscant ténebræ, virtútum ut lux rédeat, terris diem cum réparas.
Dans tempus acceptábile et pænitens cor tríbue, convértat ut benígnitas quos longa suffert píetas;
Quiddámque pæniténtiæ da ferre, quo fit démptio, maióre tuo múnere, culpárum quamvis grándium.
Dies venit, dies tua, per quam reflórent ómnia; lætémur in hac ut tuæ per hanc redúcti grátiæ.
Te rerum univérsitas, clemens, adóret, Trínitas, et nos novi per véniam novum canámus cánticum. Amen.
Ant. 1. Prope es tu, Dómine, et omnes viæ tuæ véritas.
Ant. 1.
Psalmus 118 (119), 145-152
XIX (Coph)
Clamávi in toto corde, exáudi me, Dómine; * iustificatiónes tuas servábo.
Clamávi ad te, salvum me fac, * ut custódiam testimónia tua.
Prævéni dilúculo et clamávi, * in verba tua supersperávi.
Prævenérunt óculi mei vigílias * ut meditárer elóquia tua.
Vocem meam audi secúndum misericórdiam tuam, Dómine, * secúndum iudícium tuum vivífica me.
Appropinquavérunt persequéntes me in malítia, * a lege autem tua longe facti sunt.
Prope es tu, Dómine, * et ómnia præcépta tua véritas.
Ab inítio cognóvi de testimóniis tuis, * quia in ætérnum fundásti ea.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Prope es tu, Dómine, et omnes viæ tuæ véritas.
Ant.
Ant. 2. Mecum sit, Dómine, sapiéntia tua et mecum labóret.
Ant. 2.
Canticum (Sap 9, 1-6. 9.11)
Domine, da mihi sapientiam
Dabo vobis os et sapientiam, cui non poterunt resistere... adversarii vestri (Lc 21, 15).
Deus patrum meórum et Dómine misericórdiæ, * qui fecísti ómnia verbo tuo
et sapiéntia tua constituísti hóminem, * ut dominarétur creatúris, quæ a te factæ sunt,
et dispóneret orbem terrárum in sanctitáte et iustítia * et in directióne cordis iudícium iudicáret,
da mihi sédium tuárum assistrícem sapiéntiam * et noli me reprobáre a púeris tuis,
quóniam servus tuus sum ego et fílius ancíllæ tuæ, † homo infírmus et exígui témporis * et minor ad intelléctum iudícii et legum.
Nam, et si quis erit consummátus inter fílios hóminum, † si ab illo abfúerit sapiéntia tua, * in níhilum computábitur.
Et tecum sapiéntia, quæ novit ópera tua, * quæ et áffuit tunc, cum orbem terrárum fáceres,
et sciébat quid esset plácitum in óculis tuis * et quid diréctum in præcéptis tuis.
Emítte illam de cælis sanctis tuis * et a sede magnitúdinis tuæ mitte illam,
ut mecum sit et mecum labóret, * ut sciam quid accéptum sit apud te.
Scit enim illa ómnia et intéllegit † et dedúcet me in opéribus meis sóbrie * et custódiet me in sua glória.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Mecum sit, Dómine, sapiéntia tua et mecum labóret.
Ant.
Ant. 3. Véritas Dómini manet in ætérnum.
Ant. 3.
Psalmus 116 (117)
Laus miserentis Domini
Dico ... gentes propter misericordiam glorificare Deum (Rom 15, 8. 9).
Laudáte Dóminum, omnes gentes, * collaudáte eum, omnes pópuli.
Quóniam confirmáta est super nos misericórdia eius, * et véritas Dómini manet in ætérnum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Véritas Dómini manet in ætérnum.
Ant.
Lectio brevis (Is 1, 16-18)
Lavámini, mundi estóte, auférte malum cogitatiónum vestrárum ab óculis meis; quiéscite ágere pervérse, díscite benefácere: quærite iudícium, subveníte opprésso, iudicáte pupíllo, deféndite víduam. Et veníte et iudício contendámus, dicit Dóminus. Si fúerint peccáta vestra ut cóccinum, quasi nix dealbabúntur; et si fúerint rubra quasi vermículus, velut lana erunt.
Responsorium breve
r. Ipse liberábit me * De láqueo venántium. Ipse. v. Et a verbo malígno. * De láqueo venántium. Glória Patri. Ipse.
Ant. Stans a longe publicánus, nolébat óculos ad cælum leváre, sed percutiébat pectus suum dicens: Deus, propítius esto mihi peccatóri.
Ant.
Canticum Evangelicum Lc 1, 68-79
De Messia eiusque præcursore
Benedíctus ✠ Dóminus, Deus Israel, * quia visitávit et fecit redemptiónem plebi suæ
et eréxit cornu salútis nobis * in domo David púeri sui,
sicut locútus est per os sanctórum, * qui a sǽculo sunt, prophetárum eius,
salútem ex inimícis nostris * et de manu ómnium, qui odérunt nos;
ad faciéndam misericórdiam cum pátribus nostris * et memorári testaménti sui sancti,
iusiurándum, quod iurávit ad Abraham patrem nostrum, * datúrum se nobis,
ut sine timóre, de manu inimicórum liberáti, * serviámus illi
in sanctitáte et iustítia coram ipso * ómnibus diébus nostris.
Et tu, puer, prophéta Altíssimi vocáberis: * præíbis enim ante fáciem Dómini paráre vias eius,
ad dandam sciéntiam salútis plebi eius * in remissiónem peccatórum eórum,
per víscera misericórdiæ Dei nostri, * in quibus visitábit nos óriens ex alto,
illumináre his, qui in ténebris et in umbra mortis sedent, * ad dirigéndos pedes nostros in viam pacis.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Stans a longe publicánus, nolébat óculos ad cælum leváre, sed percutiébat pectus suum dicens: Deus, propítius esto mihi peccatóri.
Ant.
Preces
Semper et ubíque grátias Christo agámus, qui salvat nos eíque fidénter supplicémus:
Súbveni nobis, Dómine, grátia tua.
Tríbue nos córpora nostra incontamináta serváre,
— ut possit Spíritus Sanctus illic habitáre.
Doce nos iam mane pro frátribus nosmetípsos impéndere,
— et tota die in ómnibus tuam implére voluntátem.
Da nobis quærere panem, qui permáneat in vitam ætérnam,
— quem tu præstas nobis.
Mater tua, refúgium peccatórum, pro nobis intercédat,
— ut peccátis nostris benígnus ignóscas.
Pater noster
Pater noster, qui es in cælis:
sanctificétur nomen tuum;
advéniat regnum tuum;
fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra.
Panem nostrum cotidiánum da nobis hódie;
et dimítte nobis débita nostra,
sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris;
et ne nos indúcas in tentatiónem;
sed líbera nos a malo.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Observatiónis huius ánnua celebritáte lætántes, † quǽsumus, Dómine, ut, paschálibus sacraméntis inhæréntes, * plenis eórum efféctibus gaudeámus. Per Dóminum.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
v. Ite in pace. r. Deo grátias.
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
