Léctio libri primi Samuélis (16,1-13)

   In diébus illis: Dixít Dóminus ad Samúelem: “Usquéquo tu luges Saul, cum ego proiécerim eum, ne regnet super Israel? Imple cornu tuum óleo et veni, ut mittam te ad Ísai Bethlehémitem; próvidi enim in fíliis eíus mihi regem.” Et ait Sámuel: “Quómodo vadam? Áudiet enim Saul et interfíciet me.” Et ait Dóminus: “Vítulam de arménto tolles in manu tua et dices: “Ad immolándum Dómino veni.”Et vocábis Ísai ad víctimam; et ego osténdam tibi quid fácias, et unges quemcúmque monstrávero tibi.” Fecit ergo Sámuel, sicut locútus est ei Dóminus, venítque in Béthlehem. Et expavérunt senióres civitátis occurréntes ei dixerúntque: “Pacificúsne ingréssus tuus?” Et ait: “Pacíficus; ad immolándum Dómino veni. Sanctificámini et veníte mecum, ut ímmolem.” Sanctificávit ergo Ísai et fílios eíus et vocávit eos ad sacrifícium. Cumque ingréssi essent, vidit Elíab et ait: “Absque dúbio coram Dómino est christus eíus!” Et dixit Dóminus ad Samúelem: “Ne respícias vultum eíus neque altitúdinem statúræ eíus, quóniam abiéci eum; nec iúxta intúitum hóminis iúdico: homo enim videt ea, quæ parent, Dóminus autem intuétur cor.”Et vocávit Ísai Abinádab et addúxit eum coram Samúele, qui dixit: “Nec hunc elégit Dóminus.”Addúxit autem Ísai Samma, de quo ait: “Étiam hunc non elégit Dóminus.”Addúxit ítaque Ísai septem fílios suos coram Samúele, et ait Sámuel ad Ísai: “Non elégit Dóminus ex istis.”Dixítque Sámuel ad Ísai: “Númquid iam compléti sunt fílii?” Qui respóndit: “Adhuc réliquus est mínimus et pascit oves.” Et ait Sámuel ad Ísai: “Mítte et adduc eum; nec enim discumbémus prius quam huc ille vénerit.” Misit ergo et addúxit eum; erat autem rufus et pulcher aspéctu decoráque fácie. Et ait Dóminus: “Súrge, unge eum; ipse est enim.” Tulit ígitur Sámuel cornu ólei et unxit eum in médio fratrum eíus; et diréctus est spíritus Dómini in David a die illa et in réliquum. Surgénsque Sámuel ábiit in Rama.