v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
v. O God, come to my assistance;
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
r. O Lord, make haste to help me.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit. As it was in the beginning, is now, and ever shall be, world without end. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Dulci deprómat cármine devóta plebs sollémnia, dum in cælórum cúlmine hæc virgo micat glória.
Virgo, quæ Christi láudibus vacávit iam viríliter, sanctórum nunc agmínibus coniúngitur felíciter.
Vicit per pudicítiam infírmæ carnis vítium; sprevit mundi blandítiam Christi sequens vestígium.
Per hanc nos, Christe, dírige servans a cunctis hóstibus; culpárum lapsus córrige nos ímbuens virtútibus.
Iesu, tibi sit glória, qui natus es de Vírgine, cum Patre et almo Spíritu, in sempitérna sæcula. Amen.
Jesus, to Thee be glory given, Whom erst the Virgin-Mother bore, With Father and with Holy Ghost, Through endless ages evermore.
Ant. 1. Deus noster maniféste véniet, et non silébit.
Ant. 1. Our God will come to manifest Himself, and will not be silent.
Psalmus 49 (50)
Psalm 49 (50)
Vera in Dominum pietas
Non veni solvere legem, sed adimplere (Cf. Mt 5, 17).
I
I
Deus deórum Dóminus locútus est * et vocávit terram a solis ortu usque ad occásum.
The God of gods, the Lord has spoken, and He hath called the earth from sunrise to sunset.
Ex Sion speciósa decóre Deus illúxit, * Deus noster véniet et non silébit:
From Zion appears the radiance of His beauty. God will come visibly; * He, our God, and He shall not be silent.
ignis consúmens est in conspéctu eius * et in circúitu eius tempéstas válida.
Fire will be kindled in His presence, and a violent storm will surround Him.
Advocábit cælum desúrsum * et terram discérnere pópulum suum:
He shall call heaven and earth from on high, to discern His people.
«Congregáte mihi sanctos meos, * qui disposuérunt testaméntum meum in sacrifício».
Gather before Him His saints, who seal His covenant with sacrifices.
Et annuntiábunt cæli iustítiam eius, * quóniam Deus iudex est.
And the heavens will declare His righteousness, for God is the judge.
Numquid manducábo carnes taurórum * aut sánguinem hircórum potábo?
Immola Deo sacrifícium laudis * et redde Altíssimo vota tua;
Immolate to God a sacrifice of praise, and make thy vows unto the Most High.
et ínvoca me in die tribulatiónis: * éruam te, et honorificábis me».
Then call upon Me in the day of tribulation; I will deliver thou, and thou shalt glorify Me.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Deus noster maniféste véniet, et non silébit.
Ant. Our God will come to manifest Himself, and will not be silent.
Ant. 2. Immola Deo sacrifícium laudis.
Ant. 2. Immolate a sacrifice of praise to God.
II
II
«Audi, pópulus meus, et loquar; † Israel, et testificábor advérsum te: * Deus, Deus tuus ego sum.
Hearken, My people, and I will speak; Israel, and I will bear witness unto thee. I am God, thy God.
Non in sacrifíciis tuis árguam te; * holocáusta enim tua in conspéctu meo sunt semper.
It is not for thy sacrifices that I will rebuke thou, for thy burnt offerings are evermore before Me.
Non accípiam de domo tua vítulos, * neque de grégibus tuis hircos.
I will not take the calves of thy house, nor the goats of thy flocks;
Quóniam meæ sunt omnes feræ silvárum, * iumentórum mille in móntibus.
for all the beasts of the forest are mine, as well as the animals of the mountains, and the oxen.
Cognóvi ómnia volatília cæli, * et, quod movétur in agro, meum est.
I know all the birds of the air, and the beauty of the field is in My presence.
Si esuríero non dicam tibi; * meus est enim orbis terræ et plenitúdo eius.
If I am hungry, I will not tell thee; for the universe is mine, with all that is in it.
Numquid manducábo carnes taurórum * aut sánguinem hircórum potábo?
Will I eat the flesh of the bulls? or shall I drink the blood of the goats?
Immola Deo sacrifícium laudis * et redde Altíssimo vota tua;
Immolate to God a sacrifice of praise, and make thy vows unto the Most High.
et ínvoca me in die tribulatiónis: * éruam te, et honorificábis me».
Then call upon Me in the day of tribulation; I will deliver thou, and thou shalt glorify Me.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Immola Deo sacrifícium laudis.
Ant. Immolate a sacrifice of praise to God.
Ant. 3. Misericórdiam vólui, et non sacrifícium: et sciéntiam Dei plus quam holocáusta.
Ant. 3. For I want mercy, not sacrifice, and the knowledge of God is better than burnt offerings.
III
III
Peccatóri autem dixit Deus: † «Quare tu enárras præcépta mea * et assúmis testaméntum meum in os tuum?
But God said unto the sinner, Wherefore do thou list My statutes, and wherefore do thou hast My covenant constantly in thy mouth?
Tu vero odísti disciplínam * et proiecísti sermónes meos retrórsum.
Thou who hate discipline, and who have cast My words behind thou.
Si vidébas furem, currébas cum eo; * et cum adúlteris erat pórtio tua.
If thou sawest a thief, thou ranst with him, and thou put thy share with the adulterers.
Os tuum dimittébas ad malítiam, * et língua tua concinnábat dolos.
Thy mouth was filled with malice, and thy tongue plotted fraud.
Sedens advérsus fratrem tuum loquebáris * et advérsus fílium matris tuæ proferébas oppróbrium.
Thou wouldst sit down to speak against thy brother, and thou wouldst set traps against thy mother's son.
Hæc fecísti, et tácui. † Existimásti quod eram tui símilis. * Arguam te et státuam illa contra fáciem tuam.
This is what thou didst, and I was silent. Thou ungodly believed that I would be like thou. I will rebuke thou, and I will put everything before thy eyes.
Intellégite hæc, qui obliviscímini Deum, * nequándo rápiam, et non sit qui erípiat.
Understand these things, thou who forget God; lest He tear apart, and no one can deliver.
Qui immolábit sacrifícium laudis, honorificábit me, † et, qui immaculátus est in via, * osténdam illi salutáre Dei».
The sacrifice of praise is that which will honor Me, and this is the way by which I will show man the salvation of God.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Misericórdiam vólui, et non sacrifícium: et sciéntiam Dei plus quam holocáusta.
Ant. For I want mercy, not sacrifice, and the knowledge of God is better than burnt offerings.
In primo nocturno, anno I
De libro secúndo Regum
Naaman princeps milítiæ regis Sýriæ erat vir magnus apud dóminum suum et honorátus; per illum enim dedit Dóminus salútem Sýriæ. Erat autem vir fortis leprósus. Porro de Sýria egréssa fúerat turma et captívam dúxerat de terra Israel puéllam párvulam quæ erat in obséquio uxóris Náaman. Quæ ait ad dóminam suam: "Utinam esset dóminus meus ad prophétam qui est in Samaría! Profécto curáret eum a lepra quam habet." Ingréssus est ítaque Náaman ad dóminum suum et nuntiávit ei dicens: "Sic et sic locúta est puélla de terra Israel." Dixítque ei rex Sýriæ: "Vade, et mittam lítteras ad regem Israel." Qui cum proféctus esset et tulísset secum decem talénta argénti et sex mília siclórum auri et decem mutatória vestimentórum, détulit lítteras ad regem Israel in hæc verba: "Cum accéperis epístulam hanc, scito quod míserim ad te Náaman servum meum, ut cures eum a lepra sua." Cumque legísset rex Israel lítteras, scidit vestiménta sua et ait: "Numquid Deus sum, ut occídere possim et vivificáre, quia iste misit ad me, ut curem hóminem a lepra sua? Animadvértite et vidéte quod occasiónes quærat advérsum me."
Quod cum audísset Eliséus vir Dei, scidísse vidélicet regem Israel vestiménta sua, misit ad eum dicens: "Quare scidísti vestiménta tua? Véniat ad me et sciat esse prophétam in Israel." Venit ergo Náaman cum equis et cúrribus et stetit ad óstium domus Eliséi. Misítque ad eum Eliséus núntium dicens: "Vade et laváre sépties in Iordáne; et recípiet sanitátem caro tua, atque mundáberis." Irátus Náaman recedébat dicens: "Putábam quod egrederétur ad me et stans invocáret nomen Dómini Dei sui et tángeret manu sua locum lepræ et curáret me. Numquid non melióres sunt Abana et Pharphar, flúvii Damásci, ómnibus aquis Israel, ut laver in eis et munder?" Cum ergo vertísset se et abíret indígnans, accessérunt ad eum servi sui et locúti sunt ei: "Si rem grandem dixísset tibi prophéta, certe fáceres; quanto magis quia nunc dixit tibi: "Laváre et mundáberis!""
Descéndit Náaman et intínxit se in Iordáne sépties iuxta sermónem viri Dei, et restitúta est caro eius sicut caro púeri párvuli, et mundátus est. Reversúsque ad virum Dei cum univérso comitátu suo venit et stetit coram eo et ait: "Vere scio quod non sit Deus in univérsa terra, nisi tantum in Israel! Obsecro ítaque ut accípias benedictiónem a servo tuo." At ille respóndit: "Vivit Dóminus ante quem sto, non accípiam." Cumque vim fáceret, pénitus non acquiévit.
Dixítque Náaman: "Ut vis. Sed, óbsecro, concedátur mihi servo tuo tantum terræ quantum onus duórum burdónum; non enim fáciet ultra servus tuus holocáustum aut víctimam diis aliénis, nisi Dómino. Hoc autem solum ignóscat Dóminus servo tuo, quando ingréditur dóminus meus templum Remmon, ut adóret ibi, et illo inniténte super manum meam, si adorávero in templo Remmon, adoránte eo in eódem loco, ut ignóscat mihi Dóminus servo tuo pro hac re." Qui dixit ei: "Vade in pace." Abiit ergo ab eo viam módicam.
r. In Deo sperávit cor meum, et adiútus sum, et reflóruit caro mea, * Et ex voluntáte mea confitébor illi. v. Ad te, Dómine, clamávi; Deus meus, ne síleas, ne discédas a me. * Et. v. Glória Patri. * Et.
In secundo nocturno, anno I
Ex Epístulis sanctæ Claræ vírginis (Ep. 3 ad beatam Agnetem de Praga: SC 325, 102-104)
Vere gaudére possum nec me áliquis posset a tanto gáudio fácere aliénam, cum, quod sub cælo concupívi iam tenens, cállidi hostis astútias et perditrícem humánæ natúræ supérbiam et vanitátem humána corda infatuántem, te, quadam mirábili ipsíus Dei oris sapiéntiæ prærogatíva suffúltam, terribíliter ac inopinabíliter vídeam supplantáre, absconsúmque in agro mundi et córdium humanórum thesáurum incomparábilem, quo illud émitur a quo cuncta de níhilo facta sunt, humilitáte, virtúte fídei ac paupertátis bráchiis amplexári; et, ut próprie ipsíus Apóstoli verbis utar, ipsíus Dei te íudico adiutrícem et ineffábilis córporis eius cadéntium membrórum sublevatrícem.
Quis ergo de tantis mirándis gáudiis dicat me non gaudére? Gáudeas ígitur et tu in Dómino semper, caríssima, nec te invólvat amaritúdo et nébula, o in Christo dilectíssima dómina, angelórum gáudium et coróna sorórum; pone mentem tuam in spéculo æternitátis, pone ánimam tuam in splendóre glóriæ, pone cor tuum in figúra divínæ substántiæ et transfórma te ipsam totam per contemplatiónem in imágine divinitátis ipsíus, ut et ipsa séntias quod séntiunt amíci gustándo abscónditam dulcédinem, quam ipse Deus ab inítio suis amatóribus reservávit.
Et ómnibus qui in falláci mundo perturbábili suos cæcos amatóres illáqueant pénitus prætermíssis, illum totáliter díligas, qui se totum pro tua dilectióne donávit, cuius pulchritúdinem sol et luna mirántur, cuius præmiórum et eórum pretiositátis et magnitúdinis non est finis; illum dico Altíssimi Fílium, quem Virgo péperit et post cuius partum virgo permánsit. Ipsíus dulcíssimæ matri adhæreas, quæ talem génuit Fílium, quem cæli cápere non póterant.
r. Quam pulchra es, amíca mea, quam pulchra es, et decóra! Oculi tui columbárum, * Absque eo quod intrínsecus latet. v. Pulchra es, amíca mea, suávis et decóra sicut fília Ierúsalem. * Absque. v. Glória Patri. * Absque.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
After this the proper prayer is said straightway and without "Let us pray", with the long conclusion.
Dóminus vobíscum.
The Lord be with thee.
r. Et cum spíritu tuo.
r. And with thy spirit.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
May God Almighty bless thee, the Father, ✠ and the Son and the Holy Spirit.
r. Amen.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Or another formula of blessing, as at Mass.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
And if we make a referral, we add the invitation:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
In the absence of a deacon or a priest, and in the recitation alone, it is concluded thus:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
May the Lord bless us, forbid us from all evil, and bring us to eternal life. r. Amen.
The translations proposed here have the sole purpose of a better understanding of the Latin text. They are not to be used in place of the official translations in the liturgy in the vernacular.
