v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
v. O God, come to my assistance;
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
r. O Lord, make haste to help me.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit. As it was in the beginning, is now, and ever shall be, world without end. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Festíva vos, archángeli, hæc nostra tollunt cántica, quos in supérna cúria insígnit ingens glória.
Tu nos, cohórtis cælicæ invícte princeps, Míchæl, dextra corúsca róbora Deíque serva grátiæ.
Qui núntius deléctus es mysteriórum máximus, nos lucis usque, Gábriel, fac diligámus sémitas.
Nobis adésto, Ráphæl, ac pátriam peténtibus morbos repélle córporum, affer salútem méntium.
Vosque angelórum cándida nos adiuvétis ágmina, possímus ut consórtio vestro beáti pérfrui.
Summo Parénti et Fílio honor sit ac Paráclito, quos vester uno prædicat concéntus hymno pérpetim. Amen.
Ant. 1. Inclína ad me, Dómine, aurem tuam, ut éruas me.
Ant. 1.
Psalmus 30 (31), 2-17. 20-25
Psalm 30
Afflicti supplicatio cum fiducia
Supplication of the afflicted with confidence
Pater, in manus tuas commendo spiritum meum (Lc 23, 46).
Father, into Your hands I commend My spirit (Lk 23:46)
I
I
In te, Dómine, sperávi, non confúndar in ætérnum; * in iustítia tua líbera me.
Inclína ad me aurem tuam, * accélera, ut éruas me.
Esto mihi in rupem præsídii et in domum munítam, * ut salvum me fácias.
Quóniam fortitúdo mea et refúgium meum es tu * et propter nomen tuum dedúces me et pasces me.
Edúces me de láqueo, quem abscondérunt mihi, * quóniam tu es fortitúdo mea.
In manus tuas comméndo spíritum meum; * redemísti me, Dómine, Deus veritátis.
Odísti observántes vanitátes supervácuas, * ego autem in Dómino sperávi.
Exsultábo et lætábor in misericórdia tua, * quóniam respexísti humilitátem meam;
agnovísti necessitátes ánimæ meæ, nec conclusísti me in mánibus inimíci; * statuísti in loco spatióso pedes meos.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Inclína ad me, Dómine, aurem tuam, ut éruas me.
Ant.
Ant. 2. Illúmina fáciem tuam super servum tuum, Dómine.
Ant. 2.
II
II
Miserére mei, Dómine, quóniam tríbulor; conturbátus est in mæróre óculus meus, * ánima mea et venter meus.
Quóniam defécit in dolóre vita mea * et anni mei in gemítibus;
infirmáta est in paupertáte virtus mea, * et ossa mea contabuérunt.
Apud omnes inimícos meos factus sum oppróbrium et vicínis meis valde et timor notis meis: * qui vidébant me foras, fugiébant a me.
Oblivióni a corde datus sum tamquam mórtuus; * factus sum tamquam vas pérditum.
Quóniam audívi vituperatiónem multórum: * horror in circúitu;
in eo dum convenírent simul advérsum me, * auférre ánimam meam consiliáti sunt.
Ego autem in te sperávi, Dómine; dixi: «Deus meus es tu, * in mánibus tuis sortes meæ».
Eripe me de manu inimicórum meórum * et a persequéntibus me;
illústra fáciem tuam super servum tuum, * salvum me fac in misericórdia tua.
[Dómine, non confúndar, quóniam invocávi te; * erubéscant ímpii et obmutéscant in inférno.
Muta fiant lábia dolósa, † quæ loquúntur advérsus iústum protérva * in supérbia et in abusióne.]
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Illúmina fáciem tuam super servum tuum, Dómine.
Ant.
Ant. 3. Benedíctus Dóminus, quóniam mirificávit misericórdiam suam mihi.
Ant. 3.
III
III
Quam magna multitúdo dulcédinis tuæ, Dómine, * quam abscondísti timéntibus te.
Perfecísti eis, qui sperant in te, * in conspéctu filiórum hóminum.
Abscóndes eos in abscóndito faciéi tuæ * a conturbatióne hóminum;
próteges eos in tabernáculo * a contradictióne linguárum.
Benedíctus Dóminus, * quóniam mirificávit misericórdiam suam mihi in civitáte muníta.
Ego autem dixi in trepidatióne mea: * «Præcísus sum a conspéctu oculórum tuórum».
Verúmtamen exaudísti vocem oratiónis meæ, * dum clamárem ad te.
Dilígite Dóminum, omnes sancti eius: fidéles consérvat Dóminus * et retríbuit abundánter faciéntibus supérbiam.
Viríliter ágite, et confortétur cor vestrum, * omnes, qui sperátis in Dómino.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Benedíctus Dóminus, quóniam mirificávit misericórdiam suam mihi.
Ant.
In primo nocturno, utroque anno
De libro Apocalýpsis beáti Ioánnis apóstoli
Signum magnum appáruit in cælo: múlier amícta sole, et luna sub pédibus eius, et super caput eius coróna stellárum duódecim; et in útero habens, et clamat partúriens et cruciátur, ut páriat. Et visum est áliud signum in cælo: et ecce draco rufus magnus, habens cápita septem et córnua decem, et super cápita sua septem diadémata; et cauda eius trahit tértiam partem stellárum cæli et misit eas in terram. Et draco stetit ante mulíerem, quæ erat paritúra, ut, cum peperísset, fílium eius devoráret. Et péperit fílium, másculum, qui rectúrus est omnes gentes in virga férrea; et raptus est fílius eius ad Deum et ad thronum eius. Et múlier fugit in desértum, ubi habet locum parátum a Deo, ut ibi pascant illam diébus mille ducéntis sexagínta.
Et factum est prœlium in cælo, Míchael et ángeli eius, ut prœliaréntur cum dracóne. Et draco pugnávit et ángeli eius, et non váluit, neque locus invéntus est eórum ámplius in cælo. Et proiéctus est draco ille magnus, serpens antíquus, qui vocátur Diábolus et Sátanas, qui sedúcit univérsum orbem; proiéctus est in terram, et ángeli eius cum illo proiécti sunt.
Et audívi vocem magnam in cælo dicéntem: "Nunc facta est salus et virtus et regnum Dei nostri et potéstas Christi eius, quia proiéctus est accusátor fratrum nostrórum, qui accusábat illos ante conspéctum Dei nostri die ac nocte. Et ipsi vicérunt illum propter sánguinem Agni et propter verbum testimónii sui; et non dilexérunt ánimam suam usque ad mortem. Proptérea lætámini, cæli et qui habitátis in eis. Væ terræ et mari, quia descéndit Diábolus ad vos habens iram magnam, sciens quod módicum tempus habet!"
Et postquam vidit draco quod proiéctus est in terram, persecútus est mulíerem, quæ péperit másculum. Et datæ sunt mulíeri duæ alæ áquilæ magnæ, ut voláret in desértum in locum suum, ubi álitur per tempus et témpora et dimídium témporis a fácie serpéntis. Et misit serpens ex ore suo post mulíerem aquam tamquam flumen, ut eam fáceret trahi a flúmine. Et adiúvit terra mulíerem, et apéruit terra os suum et absórbuit flumen, quod misit draco de ore suo. Et irátus est draco in mulíerem et ábiit fácere prœlium cum réliquis de sémine eius, qui custódiunt mandáta Dei et habent testimónium Iesu.
r. Hic est Míchael archángelus, princeps milítiæ angelórum, cuius honor præstat benefícia populórum, * Et orátio perdúcit ad regna cælórum. v. Angeli, archángeli, throni et dominatiónes, principátus et potestátes, virtútes cælórum. * Et orátio. v. Glória Pátri. * Et orátio.
In secundo nocturno, anno I
Ex Libris Morálium sancti Gregórii Magni papæ (Lib. 2, 9-10: SC 32,187-188)
Quia spiritáli natúræ ex corpórea oppositióne nihil obstat; lóquitur Deus ad ángelos sanctos eo ipso quo eórum córdibus occúlta sua invisibília osténtat; ut quidquid ágere débeant, in ipsa contemplatióne veritátis legant, et velut quædam præcépta vocis sint ipsa gáudia contemplatiónis. Quasi enim audiéntibus dícitur quod vidéntibus inspirátur.
Unde cum eórum córdibus Deus contra humánam supérbiam animadversiónem ultiónis infúnderet, dixit: Veníte, descendámus et confundámus ibi linguam eórum. Dícitur eis qui adhærent: Veníte, quia nimírum hoc ipsum numquam a divína contemplatióne decréscere, in divína contemplatióne semper accréscere est; et numquam corde recédere, quasi quodam stábili motu est semper veníre. Quibus et dicit: Descendámus et confundámus linguam eórum. Ascéndunt ángeli, in eo quod creatórem conspíciunt; descéndunt ángeli, in eo quod creatúram sese in illícitis erigéntem exámine districtiónis premunt. Dícere ergo Dei est: Descendámus et confundámus linguam eórum, in seípso eis hoc quod recte agátur osténdere, et per vim intérnæ visiónis eórum méntibus exhibénda iudícia occúltis mótibus inspiráre.
Aliter loquúntur ángeli ad Deum, sicut et per Ioánnis Apocalýpsim dicunt: Dignus est Agnus, qui occísus est, accípere virtútem et divinitátem et sapiéntiam. Vox namque angelórum est in laude conditóris, ipsa admirátio íntimæ contemplatiónis. Virtútis divínæ mirácula obstupuísse, dixísse est: quia excitátus cum reveréntia motus cordis, magnus est ad aures incircumscrípti Spíritus clamor vocis.
Quæ vox se quasi per distíncta verba éxplicat, dum sese per innúmeros modos admiratiónis format. Deus ergo ángelis lóquitur, cum eis volúntas eius íntima vidénda manifestátur. Angeli autem loquúntur Dómino, cum per hoc quod super semetípsos respíciunt, in motum admiratiónis surgunt.
r. In témpore illo consúrget Míchael, qui stat pro fíliis vestris; * Et véniet tempus quale non fuit ex eo, ex quo gentes esse cœpérunt, usque ad tempus illud. v. In témpore illo salvábitur pópulus tuus omnis qui invéntus fúerit scriptus in libro vitæ. * Et véniet. v. Glória Pátri. * Et véniet.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
