v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
v. O God, come to my assistance;
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
r. O Lord, make haste to help me.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit. As it was in the beginning, is now, and ever shall be, world without end. Amen.
Hymnus
Nunc tempus acceptábile fulget datum divínitus, ut sanet orbem lánguidum medéla parsimóniæ.
Christi decóro lúmine dies salútis émicat, dum corda culpis sáucia refórmat abstinéntia.
Hanc mente nos et córpore, Deus, tenére pérfice, ut appetámus próspero perénne pascha tránsitu.
Te rerum univérsitas, clemens, adóret, Trínitas, et nos novi per véniam novum canámus cánticum. Amen.
Ant. 1. Salvum me fac, Dómine, propter misericórdiam tuam.
Ant. 1. Save me, Lord, according to Thy mercy.
Psalmus 6
Psalm 6
Homo afflictus Domini clementiam implorat
The afflicted man implores the Lord's clemency
Nunc anima mea turbata est ... Pater, salvifica me ex hora hac? (Io 12, 27).
Now my soul is troubled ... Father, deliver me from this hour.
Dómine, ne in furóre tuo árguas me, * neque in ira tua corrípias me.
O Lord, rebuke me not in thy indignation, nor chastise me in thy wrath.
Miserére mei, Dómine, quóniam infírmus sum; * sana me, Dómine, quóniam conturbáta sunt ossa mea.
Have mercy on me, O Lord, for I am weak: heal me, O Lord, for my bones are troubled.
Et ánima mea turbáta est valde, * sed tu, Dómine, úsquequo?
And my soul is troubled exceedingly: but thou, O Lord, how long?
Convértere, Dómine, éripe ánimam meam; * salvum me fac propter misericórdiam tuam.
Turn to me, O Lord, and deliver my soul: O save me for thy mercy’s sake.
Quóniam non est in morte, qui memor sit tui, * in inférno autem quis confitébitur tibi?
For there is no one in death, that is mindful of thee: and who shall confess to thee in hell?
Laborávi in gémitu meo, † lavábam per síngulas noctes lectum meum; * lácrimis meis stratum meum rigábam.
I have laboured in my groanings, every night I will wash my bed: I will water my couch with my tears.
Turbátus est a mæróre óculus meus, * inveterávi inter omnes inimícos meos.
My eye is troubled through indignation: I have grown old amongst all my enemies.
Discédite a me omnes, qui operámini iniquitátem, * quóniam exaudívit Dóminus vocem fletus mei.
Depart from me, all ye workers of iniquity: for the Lord hath heard the voice of my weeping.
Exaudívit Dóminus deprecatiónem meam, * Dóminus oratiónem meam suscépit.
The Lord hath heard my supplication: the Lord hath received my prayer.
Erubéscant et conturbéntur veheménter omnes inimíci mei; * convertántur et erubéscant valde velóciter.
Let all my enemies be ashamed, and be very much troubled: let them be turned back, and be ashamed very speedily.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Salvum me fac, Dómine, propter misericórdiam tuam.
Ant. Save me, Lord, according to Thy mercy.
Ant. 2. Factus est Dóminus refúgium páuperi in tribulatióne.
Ant. 2. The Lord has made Himself the refuge of the poor in tribulation.
Psalmus 9 A (9)
Psalm 9 A (9)
Gratiarum actio pro victoria
Thanksgiving for victory
Iterum venturus est iudicare vivos et mortuos.
He will come again to judge the living and the dead
I
I
Confitébor tibi, Dómine, in toto corde meo, * narrábo ómnia mirabília tua.
I will give praise to thee, O Lord, with my whole heart: I will relate all thy wonders.
Lætábor et exsultábo in te, * psallam nómini tuo, Altíssime.
I will be glad, and rejoice in thee: I will sing to thy name, O thou most high.
Cum convertúntur inimíci mei retrórsum, * infirmántur et péreunt a fácie tua.
When my enemy shall be turned back: they shall be weakened, and perish before thy face.
Quóniam fecísti iudícium meum et causam meam, * sedísti super thronum, qui iúdicas iustítiam.
For thou hast maintained my judgment and my cause: thou hast sat on the throne, who judgest justice.
Increpásti gentes, perdidísti ímpium; * nomen eórum deléstiin ætérnum et in sǽculum sǽculi.
Thou hast rebuked the Gentiles, and the wicked one hath perished: thou hast blotted out their name for ever and ever.
Inimíci defecérunt, * solitúdines sempitérnæ factæ sunt;
The swords of the enemy have failed unto the end:
et civitátes destruxísti: * périit memória eórum cum ipsis.
and their cities thou hast destroyed. Their memory hath perished with a noise:
Dóminus autem in ætérnum sedébit, * parávit in iudícium thronum suum
but the Lord remaineth for ever. He hath prepared his throne in judgment:
et ipse iudicábit orbem terræ in iustítia, * iudicábit pópulos in æquitáte.
and he shall judge the world in equity, he shall judge the people in justice.
Et erit Dóminus refúgium opprésso, * refúgium in opportunitátibus, in tribulatióne.
And the Lord is become a refuge for the poor: a helper in due time in tribulation.
Et sperent in te, qui novérunt nomen tuum, * quóniam non dereliquísti quæréntes te, Dómine.
And let them trust in thee who know thy name: for thou hast not forsaken them that seek thee, O Lord.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Factus est Dóminus refúgium páuperi in tribulatióne.
Ant. The Lord has made Himself the refuge of the poor in tribulation.
Ant. 3. Annuntiábo laudatiónes tuas in portis fíliæ Sion.
Ant. 3. I will proclaim Thy praises at the gates of the daughters of Zion.
II
II
Psállite Dómino, qui hábitat in Sion; * annuntiáte inter gentes stúdia eius.
Sing ye to the Lord, who dwelleth in Sion: declare his ways among the Gentiles:
Quóniam requírens sánguinem recordátus est eórum, * non est oblítus clamórem páuperum.
For requiring their blood, he hath remembered them: he hath not forgotten the cry of the poor.
Miserére mei, Dómine; † vide afflictiónem meam de inimícis meis, * qui exáltas me de portis mortis,
Have mercy on me, O Lord: see my humiliation which I suffer from my enemies.
ut annúntiem omnes laudatiónes tuas in portis fíliæ Sion, * exsúltem in salutári tuo.
Thou that liftest me up from the gates of death, that I may declare all thy praises in the gates of the daughter of Sion.
Infíxae sunt gentes in fóvea, quam fecérunt; † in láqueo isto, quem abscondérunt, * comprehénsus est pes eórum.
I will rejoice in thy salvation: the Gentiles have stuck fast in the destruction which they prepared. Their foot hath been taken in the very snare which they hid.
Manifestávit se Dóminus iudícium fáciens; * in opéribus mánuum suárum comprehénsus est peccátor.
The Lord shall be known when he executeth judgments: the sinner hath been caught in the works of his own hands.
Converténtur peccatóres in inférnum, * omnes gentes, quæ obliviscúntur Deum.
The wicked shall be turned into hell, all the nations that forget God.
Quóniam non in finem oblívio erit páuperis; * exspectátio páuperum non períbit in ætérnum.
For the poor man shall not be forgotten to the end: the patience of the poor shall not perish for ever.
Exsúrge, Dómine, non confortétur homo; * iudicéntur gentes in conspéctu tuo.
Arise, O Lord, let not man be strengthened: let the Gentiles be judged in thy sight.
Constítue, Dómine, terrórem super eos; * sciant gentes quóniam hómines sunt.
Appoint, O Lord, a lawgiver over them: that the Gentiles may know themselves to be but men.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Annuntiábo laudatiónes tuas in portis fíliæ Sion.
Ant. I will proclaim Thy praises at the gates of the daughters of Zion.
In primo nocturno, anno II
De libro Exodi
In diébus illis: Vidébant se præfécti filiórum Israel in malo, eo quod dicerétur eis: " Non minuétur quidquam de latéribus per síngulos dies "; occurrerúntque Móysi et Aaron qui stabant ex advérso egrediéntibus a pharaóne, et dixérunt ad eos: " Vídeat Dóminus et iúdicet quóniam fœtére fecístis odórem nostrum coram pharaóne et servis eius; et præbuístis ei gládium ut occíderet nos. " Reversúsque est Móyses ad Dóminum et ait: " Dómine, cur afflixísti pópulum istum? Quare misísti me? Ex eo enim quo ingréssus sum ad pharaónem ut lóquerer in nómine tuo, afflíxit pópulum tuum; et non liberásti eos. "
Dixítque Dóminus ad Móysen: " Nunc vidébis quæ factúrus sim pharaóni; per manum enim fortem dimíttet eos et in manu robústa eíciet illos de terra sua. " Locutúsque est Dóminus ad Móysen dicens: " Ego Dóminus, qui appárui Abraham, Isaac et Iacob ut Deus omnípotens; et nomen meum Dóminum non indicávi eis. Pepigíque cum eis fœdus, ut darem illis terram Chánaan, terram peregrinatiónis eórum in qua fuérunt ádvenæ. Ego audívi gémitum filiórum Israel, quia Ægýptii oppressérunt eos, et recordátus sum pacti mei. Ideo dic fíliis Israel: Ego Dóminus qui edúcam vos de ergástulo Ægyptiórum; et éruam de servitúte ac rédimam in bráchio excélso et iudíciis magnis. Et assúmam vos mihi in pópulum et ero vester Deus; et sciétis quod ego sum Dóminus Deus vester qui edúxerim vos de ergástulo Ægyptiórum et indúxerim in terram super quam levávi manum meam, ut darem eam Abraham, Isaac et Iacob; dabóque illam vobis possidéndam, ego Dóminus. "
Narrávit ergo Móyses ómnia fíliis Israel; qui non acquievérunt ei propter angústiam spíritus et opus duríssimum. Locutúsque est Dóminus ad Móysen dicens: " Ingrédere et lóquere ad pharaónem regem Ægýpti, ut dimíttat fílios Israel de terra sua. " Respóndit Móyses coram Dómino: " Ecce fílii Israel non áudiunt me, et quómodo áudiet me phárao, præsértim cum incircumcísus sim lábiis? " Locutúsque est Dóminus ad Móysen et Aaron et dedit mandátum ad fílios Israel et ad pharaónem regem Ægýpti, ut edúcerent fílios Israel de terra Ægýpti.
r. Sicut fui cum Móyse, ita ero tecum, dicit Dóminus. * Confortáre et esto robústus; introdúces pópulum meum ad terram lacte et melle manántem. v. Quóniam tecum est Dóminus Deus tuus, in ómnibus ad quæcúmque perréxeris. * Confortáre. v. Glória Patri. * Confortáre.
In secundo nocturno, anno II
Ex Sermónibus sancti Augustíni epíscopi (Sermo Mai 14, 1: PLS 2, 449-450)
Exhortatiónibus divinárum lectiónum et aliméntis verbi Dei bene pasci cotídie corda caritátis vestræ non ignorámus; propter desidérium tamen quo accéndimur in ínvicem, caritátis loquéndum est áliquid caritáti vestræ. Quid áliud, quam de ipsa caritáte? Ipsa est enim de qua quisque si loqui volúerit, non sibi éligit lectiónem quæ recitétur, ut de caritáte sit occásio sermocinándi: omnis enim página, quæcúmque aperítur, hanc sonat.
In hanc rem ipse Dóminus testis est, et ex Evangélio commonémur, quia cum ab illo quæsítum esset, quæ máxima præcépta essent in lege, respóndit: Díliges Dóminum Deum tuum ex toto corde tuo et ex tota ánima tua et ex tota mente tua; et díliges próximum tuum tamquam te ipsum. Et ne áliud quæreres in páginis sanctis, subiúnxit et ait: In his duóbus præcéptis tota lex pendet et prophétæ. Si tota lex et prophétæ in his duóbus præcéptis pendent, quanto magis Evangélium? Cáritas enim ínnovat hóminem, nam sicut cupíditas facit hóminem véterem, sic cáritas novum. Inde íngemens in conflictatióne cupiditátis ait: Inveterávi in ómnibus inimícis meis.
Caritátem autem ad novum hóminem pertinére, ipse Dóminus hoc modo signíficat: Mandátum novum do vobis, ut vos ínvicem diligátis. Si ergo lex et prophétæ ex caritáte pendent, cum in lege et prophétis testaméntum vetus commendátum videátur, quanto magis Evangélium, quod testaméntum novum apertíssime dícitur, non pértinet nisi ad caritátem, quando et mandátum suum Dóminus non dixit, nisi ut vos ínvicem diligátis? Et novum dixit ipsum mandátum, et ad innovatiónem nostram venit, et novos hómines nos fecit, et novam hereditátem eamdémque ætérnam promísit.
r. Emendémus in mélius quæ ignoránter peccávimus, ne súbito præoccupáti die mortis, quærámus spátium pæniténtiæ, et inveníre non possímus. * Atténde, Dómine, et miserére, quia peccávimus tibi. v. Peccávimus cum pátribus nostris, iniúste égimus, iniquitátem fécimus. * Atténde. æ Glória Patri. * Atténde.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
After this the proper prayer is said straightway and without "Let us pray", with the long conclusion.
Convérte nos, Deus, salutáris noster, † et, ut nobis opus quadragesimále profíciat, * mentes nostras cæléstibus ínstrue disciplínis. Per Dóminum.
Convert us, God, our salvation, and instruct our souls in a heavenly teaching, so that the work of these forty days may be profitable unto us.
Dóminus vobíscum.
The Lord be with thee.
r. Et cum spíritu tuo.
r. And with thy spirit.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
May God Almighty bless thee, the Father, ✠ and the Son and the Holy Spirit.
r. Amen.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Or another formula of blessing, as at Mass.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
And if we make a referral, we add the invitation:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
In the absence of a deacon or a priest, and in the recitation alone, it is concluded thus:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
May the Lord bless us, forbid us from all evil, and bring us to eternal life. r. Amen.
The translations proposed here have the sole purpose of a better understanding of the Latin text. They are not to be used in place of the official translations in the liturgy in the vernacular.
