Dixit Iudith a longe eis qui custodiébant in portis Betúliæ: "Aperíte, aperíte portam! Nobíscum est Deus, Deus noster, ut fáciat adhuc virtútem in Israel et poténtiam advérsus inimícos nostros, sicut et hódie fecit." Et factum est, ut audiérunt viri civitátis vocem eius, festinavérunt descéndere ad portam civitátis suæ et convocavérunt senióres civitátis. Et concurrérunt omnes a mínimo usque ad magnum, quóniam mirum erat eis illam revérsam esse. Et aperuérunt portam et recepérunt eas et accendéntes ignem ad lumen congyravérunt eam. Quæ dixit ad eos voce magna: "Laudáte Dóminum nostrum, laudáte, quia non ábstulit misericórdiam suam a domo Israel, sed contéruit inimícos nostros per manum meam in hac nocte." Et próferens caput de pera sua osténdit et dixit eis: "Ecce caput Holoférnis príncipis milítiæ virtútis Assyriórum et ecce conópeum in quo recumbébat in ebrietáte sua. Et percússit eum Dóminus in manu féminæ. Et vivit Dóminus, qui custodívit me in via mea qua profécta sum, quóniam sedúxit eum fácies mea in perditiónem eius, et non fecit peccátum mecum in coinquinatiónem et confusiónem." Et obstúpuit omnis pópulus valde et inclinántes se adoravérunt Deum et dixérunt unánimes: "Benedíctus es, Deus noster, qui ad níhilum redegísti inimícos pópuli tui in hodiérna die."

  Dixit ad Iudith Ozías: "Benedícta tu es, fília, a Deo excélso præ ómnibus muliéribus quæ sunt super terram. Et benedíctus Dóminus Deus noster, qui creávit cælum et terram, qui diréxit te in vulnus cápitis príncipis inimicórum nostrórum. Quóniam non díscedet laus tua a corde hóminum memorántium virtútis Dei usque in sempitérnum."

  "Et fáciat tibi ea Deus in exaltatiónem ætérnam, ut vísitet te in bonis, pro eo quod non pepercísti ánimæ tuæ propter humilitátem géneris nostri, sed prosilísti in ruínam nostram in diréctum ámbulans in conspéctu Dei nostri." Et dixit omnis pópulus: "Fiat, fiat!" Et dixérunt ad Iudith Ióachim sacérdos magnus et senióres filiórum Israel, qui inhabitábant Ierúsalem: "Tu exaltátio Ierúsalem, tu glória magna Israel, tu laus magna géneris nostri. Fecísti ómnia hæc in manu tua, fecísti bona cum Israel, et complácuit in illis Deus. Benedícta esto tu, múlier, apud Deum omnipoténtem in ætérnum tempus." Et dixit omnis pópulus: "Fiat, fiat!"

  Volénti mihi ad vírginem matrem óculos attóllere, perque dictas de ea senténtias suspénso ob reveréntiam vestígio incédere, quædam véluti a Deo vox deférri vidétur, meásque aures clamóre válido impéllere his verbis: Cave ne huc accédas; tolle cálceos de pédibus; locus enim in quo insístis, terra sancta est. Reápse opórtet mortáli quálibet carnalíque phantásia, tamquam cálceis, mentem illam semet exúere, quæ ad divinárum rerum contemplatiónem conscéndere nítitur. Quid vero cogitári augústius vel excélsius potest quam Dei Mater? Certe qui ad eam accédit, ad sanctam véluti terram sic appropínquat, ut ipsum dénique cælum attíngat.

  Quamquam enim María de terra est, et humánam natúram nobísque consubstantiálem sortíta, áttamen intemeráta est omníque mácula carens; quin ádeo de suis viscéribus, ceu de cælo, Deum prótulit factum hóminem, quem ipsa divínitus concépit ac péperit: non quod divínam natúram ipsi déderit, qui de ea natus est; is enim quólibet princípio caret, omníque re mundiáli vetústior est; sed quia ex se, per ineffábilem arcanúmque Spíritus Sancti descénsum, humánam natúram illi cóntulit, qui nihilóminus sine ulla mutatióne permánsit.

  Quod si tantæ rei ratiónem scrutári velis, omnem tibi vestigatiónem præclúdit virginitátis signáculum, in partu étiam incólume. Res profécto inexplicábilis, arcána atque ineffábilis, quam qui consíderat, attónitus cum Iacóbo exclámat: Quam terríbilis est locus iste! Hæc útique iánua cæli est.