v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
v. O God, come to my assistance;
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
r. O Lord, make haste to help me.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit. As it was in the beginning, is now, and ever shall be, world without end. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Summæ Deus cleméntiæ mundíque factor máchinæ, qui trinus almo númine unúsque firmas ómnia,
Nostros piis cum cánticis fletus benígne súscipe, quo corde puro sórdibus te perfruámur lárgius.
Lumbos adúre cóngruis tu caritátis ígnibus, accíncti ut adsint pérpetim tuísque prompti advéntibus,
Ut, quique horas nóctium nunc concinéndo rúmpimus, donis beátæ pátriæ ditémur omnes áffatim.
Præsta, Pater piíssime, Patríque compar Unice, cum Spíritu Paráclito regnans per omne sǽculum. Amen.
Almighty Father, hear our cry, Through Jesus Christ, our Lord most High, Who, with the Holy Ghost and Thee, Doth live and reign eternally.
Vel:
Or:
Hymnus
Auctor perénnis glóriæ, qui septifórmis grátiæ das Spíritum credéntibus, assíste mitis ómnibus.
Expélle morbos córporum, mentis repélle scándalum, exscínde vires críminum, fuga dolóres córdium.
Serénas mentes éffice, opus honéstum pérfice, preces orántum áccipe, vitam perénnem tríbue.
Septem diérum cúrsibus nunc tempus omne dúcitur; octávus ille últimus dies erit iudícii,
In quo, Redémptor, quǽsumus, ne nos in ira árguas, sed a sinístra líbera, ad déxteram nos cólloca,
Ut, cum preces suscéperis clemens tuárum plébium, reddámus omnes glóriam trino Deo per sǽcula. Amen.
Ant. 1. Qui humiliáverit se sicut párvulus, hic maior est in regno cælórum.
Ant. 1. He who humbles himself like a little child is greater in the kingdom of heaven.
Psalmus 130 (131)
Psalm 130 (131)
Quasi parvuli fiducia in Domino collocata
Childlike trust in the Lord
Discite a me, quia mitis sum et humilis corde (Mt 11, 29).
Learn from Me that I am gentle and humble of heart (Mt 11:29).
Dómine, non est exaltátum cor meum, * neque eláti sunt óculi mei,
O Lord, my heart is not exalted: nor are my eyes lofty.
neque ambulávi in magnis, * neque in mirabílibus super me.
Neither have I walked in great matters, nor in wonderful things above me.
Vere pacátam et quiétam * feci ánimam meam;
If I was not humbly minded, but exalted my soul:
sicut ablactátus in sinu matris suæ, * sicut ablactátus, ita in me est ánima mea.
As a child that is weaned is towards his mother, so reward in my soul.
Speret Israel in Dómino * ex hoc nunc et usque in sǽculum.
Let Israel hope in the Lord, from henceforth now and for ever.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Qui humiliáverit se sicut párvulus, hic maior est in regno cælórum.
Ant. He who humbles himself like a little child is greater in the kingdom of heaven.
Ant. 2. Deus meus, in simplicitáte cordis mei, lætus óbtuli univérsa.
Ant. 2. My God, in the simplicity of my heart, I joyfully offered myself completely.
Psalmus 131 (132)
Psalm 131 (132)
Divina promissa domui David data
Divine promise given to the house of David.
Dabit illi Dominus Deus sedem David patris eius (Lc 1, 32).
The Lord God gave David his father's throne (Lk 1:32).
I
I
Meménto, Dómine, David * et omnis mansuetúdinis eius,
Keep in remembrance, O Lord, David, and all his meekness,
quia iurávit Dómino, * votum vovit Poténti Iacob:
for he swore this oath unto the Lord, this vow unto the Mighty One of Jacob:
Non introíbo in tabernáculum domus meæ, * non ascéndam in lectum strati mei,
"I will not enter the tent where I dwell, nor will I climb on the bed where I rest;
non dabo somnum óculis meis * et palpebris meis dormitatiónem,
I will not give sleep to my eyes, nor drowsiness to my eyelids,
donec invéniam locum Dómino, * tabernáculum Poténti Iacob.
until such time as I have found a place for the Lord, a dwelling place for the Mighty One of Jacob. »
Ecce audívimus eam esse in Ephratha, * invénimus eam in campis Iaar.
Behold, we heard, that [the ark] is in Ephrata; we found it in the fields of Jaar.
Ingrediámur in tabernáculum eius, * adorémus ad scabéllum pedum eius. -
Let us go to His tent, let us worship the stool of His feet.
Surge, Dómine, in réquiem tuam, * tu et arca fortitúdinis tuæ.
Arise, Lord, in Thy rest, Thou and the ark of Thy majesty!
Sacerdótes tui induántur iustítiam, * et sancti tui exsúltent.
Let thy priests be clothed with righteousness, and let thy saints shout for joy.
Propter David servum tuum * non avértas féáciem christi tui.
For David's sake, thy servant, do not reject the face of him whom thou hast anointed.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Deus meus, in simplicitáte cordis mei, lætus óbtuli univérsa.
Ant. My God, in the simplicity of my heart, I joyfully offered myself completely.
Ant. 3. Iurávit Dóminus David veritátem; firmávit regnum eius in ætérnum.
Ant. 3. The Lord David has sworn in truth; He hath established His kingdom forevermore.
II
II
Iurávit Dóminus David veritátem * et non recédet ab ea:
The Lord swore the truth to David, and He shall not depart from it:
«De fructu ventris tui * ponam super sedem tuam.
I will set up on thy throne the fruit of thy womb.
Si custodíerint fílii tui testaméntum meum * et testimónia mea, quæ docébo eos,
If thy children keep My covenant and the precepts that I will teach them,
fílii eórum usque in sæculum * sedébunt super sedem tuam».
and their sons will sit on thy throne forevermore.
Quóniam elégit Dóminus Sion, * desiderávit eam in habitatiónem sibi:
For the Lord has chosen Zion; He chose her for His home.
«Hæc réquies mea in sǽculum sǽculi; * hic habitábo, quóniam desiderávi eam.
This is the place of My rest forevermore; I will dwell there, for I have desired it.
Cibária eius benedícens benedícam, * páuperes eius saturábo pánibus.
By blessing I will bless his provisions; I will fill his poor with bread.
Sacerdótes eius índuam salutári, * et sancti eius exsultatióne exsultábunt.
I will clothe his priests with salvation, and his saints will rejoice with exultation.
Illic germináre fáciam cornu David, * parábo lucérnam christo meo.
There I will cause the power of David to sprout; I will prepare a lamp for him whom I have anointed.
Inimícos eius índuam confusióne, * super ipsum autem efflorébit diadéma eius».
I will put His enemies to shame; but My Holiness will bloom his diadem.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Iurávit Dóminus David veritátem; firmávit regnum eius in ætérnum.
Ant. The Lord David has sworn in truth; He hath established His kingdom forevermore.
In primo nocturno, anno I)
Incipit liber Michææ prophétæ 1, 1-9; 2, 1-11
Verbum Dómini, quod factum est ad Michæam Morasthíten in diébus Ióatham, Achaz, Ezechíæ regum Iudæ, quod vidit super Samaríam et Ierúsalem. Audíte, pópuli omnes, et atténdat terra et plenitúdo eius; et sit Dóminus Deus vobis in testem, Dóminus de templo sancto suo. Quia ecce Dóminus egréditur de loco suo et descéndet et calcábit super excélsa terræ; et liquéscent montes subtus eum, et valles scindéntur sicut cera a fácie ignis, sicut aquæ, quæ decúrrunt in præceps.
In scélere Iacob omne istud et in peccátis domus Israel. Quod scelus Iacob? Nonne Samaría? Et quæ excélsa Iudæ? Nonne Ierúsalem? Et ponam Samaríam in acérvum lápidum, in agrum, ubi plantátur vínea; et détraham in vallem lápides eius et fundaménta eius revelábo. Et ómnia sculptília eius concidéntur, et omnes mercédes eius comburéntur igne, et ómnia idóla eius ponam in perditiónem, quia de mercédibus meretrícis congregáta sunt et usque ad mercédem meretrícis reverténtur. Super hoc plangam et ululábo; vadam spoliátus et nudus, fáciam planctum velut thoum et luctum quasi struthiónum, quia desperáta est plaga eius, quia venit usque ad Iudam, tétigit portam pópuli mei usque ad Ierúsalem.
Væ, qui cógitant iniquitátem et operántur malum in cubílibus suis! In luce matutína fáciunt illud, quóniam est in potestáte manus eórum. Concupíscunt agros, et violénter tollunt, domos, et rápiunt. Et ópprimunt virum et domum eius, hóminem et hereditátem eius. Idcírco hæc dicit Dóminus: "Ecce ego cógito super famíliam istam malum, unde non auferétis colla vestra; et non ambulábitis erécti, quóniam tempus péssimum est. In die illa sumétur super vos parábola, et assumétur laméntum dicéntium: "Depopulatióne vastáti sumus; pars pópuli mei commutátur, quam nemo ei restítuet; infidéli regiónes nostræ dividúntur". Propter hoc non erit tibi mittens funículum sortis in cœtu Dómini. ""Ne vaticinémini! "" Vaticinéntur, non vaticinéntur de his, non cedet confúsio!"
Numquid maledícta est domus Iacob? Numquid abbreviátus est spíritus Dómini, aut tales sunt actiónes eius? Nonne verba eius bona sunt cum eo, qui recte gráditur? Vos autem contra pópulum meum ut adversárium consúrgitis. Désuper túnica pállium tóllitis ei; qui transíbant fiduciáliter, fiunt quasi bello capti. Mulíeres pópuli mei eícitis de domo deliciárum suárum; a párvulis eárum aufértis decórem meum in perpétuum. "Súrgite et ite, quia non habétis hic réquiem!" Propter immundítiam períbitis perditióne péssima. Si esset vir vento excitátus et mendácium loquerétur: "Vaticinábor tibi de vino et sícera", hic esset vates pópuli istíus.
r. Béthlehem, cívitas Dei summi, ex te éxiet dominátor Israel, et egréssus eius sicut a princípio diérum æternitátis; et magnificábitur in médio univérsæ terræ. * Et pax erit in terra nostra dum vénerit. v. Et tu, Béthlehem, terra Iuda, nequáquam mínima es in princípibus Iuda. * Et pax. v. Glória Patri. * Et pax.
In secundo nocturno, anno I)
Ex Sermónibus sancti Bernárdi abbátis (Sermo 4 in Assumpt., 8-9: EC 5, 249-250)
Sileat misericórdiam tuam, Virgo beáta, si quis est, qui invocátam eam in necessitátibus suis sibi memínerit defuísse. Nos quidem sérvuli tui céteris in virtútibus congaudémus tibi, sed in hac pótius nobis ipsis. Laudámus virginitátem, humilitátem mirámur; sed misericórdia míseris sapit dúlcius, misericórdiam ampléctimur cárius, recordámur sæpius, crébrius invocámus. Hæc est enim quæ totíus mundi reparatiónem obtínuit, salútem ómnium impetrávit. Constat enim pro univérso génere humáno fuísse sollícitam, cui dictum est: Ne tímeas, María, invenísti grátiam, útique quam quærébas.
Quis ergo misericórdiæ tuæ, o benedícta, longitúdinem et latitúdinem, sublimitátem et profúndum queat investigáre? Nam longitúdo eius usque in diem novíssimum invocántibus eam súbvenit univérsis. Latitúdo eius replet orbem terrárum, ut tua quoque misericórdia plena sit omnis terra. Sic et sublímitas eius civitátis supérnæ invénit restauratiónem, et profúndum eius sedéntibus in ténebris et in umbra mortis obtínuit redemptiónem. Per te enim cælum replétum, inférnus evacuátus est, instaurátæ ruínæ cæléstis Ierúsalem, exspectántibus míseris vita pérdita data. Sic potentíssima et piíssima cáritas et afféctu compatiéndi, et subveniéndi abúndat efféctu, æque lócuples in utróque.
Ad hunc ígitur fontem sitibúnda próperet ánima nostra, ad hunc misericórdiæ cúmulum tota sollicitúdine miséria nostra recúrrat. Sit pietátis tuæ ipsam, quam apud Deum grátiam invenísti, notam fácere mundo, reis véniam, medélam ægris, pusíllis corde robur, afflíctis consolatiónem, periclitántibus adiutórium et liberatiónem sanctis tuis précibus obtinéndo.
r. Ierúsalem, cito véniet salus tua. Quare mæróre consúmeris? Numquid consiliárius non est tibi, quia innovábit te dolor? * Salvábo te et liberábo te, noli timére. v. Israel, si me audíeris, non erit in te deus recens, neque adorábis deum aliénum: ego enim Dóminus. * Salvábo te. v. Glória Patri. * Salvábo te.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
After this the proper prayer is said straightway and without "Let us pray", with the long conclusion.
Dóminus vobíscum.
The Lord be with thee.
r. Et cum spíritu tuo.
r. And with thy spirit.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
May God Almighty bless thee, the Father, ✠ and the Son and the Holy Spirit.
r. Amen.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Or another formula of blessing, as at Mass.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
And if we make a referral, we add the invitation:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
In the absence of a deacon or a priest, and in the recitation alone, it is concluded thus:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
May the Lord bless us, forbid us from all evil, and bring us to eternal life. r. Amen.
The translations proposed here have the sole purpose of a better understanding of the Latin text. They are not to be used in place of the official translations in the liturgy in the vernacular.
