Audiébant autem Paulum usque ad hoc verbum et levavérunt vocem suam dicéntes: «Tolle de terra eiúsmodi, non enim fas est eum vívere!» Vociferántibus autem eis et proiciéntibus vestiménta sua et púlverem iactántibus in áerem, iussit tribúnus indúci eum in castra dicens flagéllis eum interrogári, ut sciret propter quam causam sic acclamárent ei. Et cum astrinxíssent eum loris, dixit astánti centurióni Paulus: «Si hóminem Románum et indemnátum licet vobis flagelláre?» Quo audíto, centúrio accédens ad tribúnum nuntiávit dicens: «Quid actúrus es? Hic enim homo Románus est.» Accédens autem tribúnus dixit illi: «Dic mihi, tu Románus es?» At ille dixit: «Etiam.» Et respóndit tribúnus: «Ego multa summa civitátem hanc consecútus sum.» Et Paulus ait: «Ego autem et natus sum.» Prótinus ergo discessérunt ab illo, qui eum interrogatúri erant; tribúnus quoque tímuit, postquam rescívit quia Románus esset et quia alligásset eum. Póstera autem die volens scire diligénter qua ex causa accusarétur a Iudæis, solvit eum et iussit príncipes sacerdótum conveníre et omne concílium et prodúcens Paulum státuit coram illis.

  Inténdens autem concílium Paulus ait: «Viri fratres, ego omni consciéntia bona conversátus sum ante Deum usque in hodiérnum diem.» Princeps autem sacerdótum Ananías præcépit astántibus sibi percútere os eius. Tunc Paulus ad eum dixit: «Percútiet te Deus, páries dealbáte! Et tu sedes iúdicans me secúndum legem et contra legem iubes me pércuti?» Et qui astábant, dixérunt: «Summum sacerdótem Dei maledícis?» Dixit autem Paulus: «Nesciébam, fratres, quia princeps est sacerdótum; scriptum est enim: Príncipem pópuli tui non maledíces.»

  Sciens autem Paulus quia una pars esset sadducæórum et áltera pharisæórum, exclamábat in concílio: «Viri fratres, ego pharisæus sum, fílius pharisæórum; de spe et resurrectióne mortuórum ego iúdicor.» Et cum hæc díceret, facta est dissénsio inter pharisæos et sadducæos, et divísa est multitúdo. Sadducæi enim dicunt non esse resurrectiónem neque ángelum neque spíritum; pharisæi autem utrúmque confiténtur.

  Factus est autem clamor magnus, et surgéntes scribæ quidam partis pharisæórum pugnábant dicéntes: «Nihil mali invenímus in hómine isto: quod si spíritus locútus est ei aut ángelus»; et cum magna dissénsio facta esset, timens tribúnus ne discerperétur Paulus ab ipsis, iussit mílites descéndere, ut ráperent eum de médio eórum et dedúcerent in castra. Sequénti autem nocte assístens ei Dóminus ait: «Constans esto! Sicut enim testificátus es quæ sunt de me in Ierúsalem, sic te opórtet et Romæ testificári.»

  Quámdiu Dóminus cum discípulis corporáliter conversári vóluit, non fácile aut multum hunc suum eis afféctum pródidit, maturiórem se eis quam teneriórem éxhibens sicut magístrum decébat et patrem. Cum autem tempus quo ab eis recessúrus erat instáret, tunc véluti vinci ténero eórum afféctu visus est, ut magnam multitúdinem dulcédinis suæ quam eis abscónderat dissimuláre non posset.

  Hinc illud est quod, cum dilexísset suos qui erant in mundo, in finem diléxit eos. Tunc enim propémodum omnem vim amóris effúdit amícis, ántequam étiam ipse sicut aqua effunderétur pro amícis. Tunc eis sacraméntum córporis et sánguinis sui trádidit et celebrándum instítuit; néscio virtúte an caritáte mirabilióri hoc novum genus mansiónis adinvéniens in consolatiónem recéssus sui, ut si discéderet ab eis spécie córporis, manéret non solum cum eis, sed étiam in eis virtúte sacraménti.

  Tunc véluti prorsus suæ oblítus maiestátis et velut iniúriam fáciens sibi, nisi quia glória est caritátis humiliáre se pro amícis, dignatióne ineffábili Dóminus, et talis Dóminus, pedes servórum lavit; uno ópere condens eis et humilitátis exémplum et remissiónis sacraméntum. Tunc dénique post exhortatiónem prolixióris sermónis Patri eos comméndans, sublevátis in cælum óculis, inter cétera sic ait: Pater, cum essem cum eis, ego servábam eos in nómine tuo; et nemo ex his périit nisi fílius perditiónis. Nunc autem ad te vénio. Serva eos in nómine tuo quos dedísti mihi. Non rogo ut tollas eos de mundo, sed ut serves eos a malo.