v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
v. O God, come to my assistance;
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
r. O Lord, make haste to help me.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit. As it was in the beginning, is now, and ever shall be, world without end. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Salve, crux sancta, salve mundi glória,
vera spes nostra, vera ferens gáudia,
signum salútis, salus in perículis,
vitále lignum vitam portans ómnium.
vera spes nostra, vera ferens gáudia,
signum salútis, salus in perículis,
vitále lignum vitam portans ómnium.
Salvation, holy cross, salvation, glory of the world, our true hope, bearer of true joy, sign of salvation, salvation in peril, life-giving wood bearing the life of all.
Te adorándam, te crucem vivíficam,
in te redempti, dulce decus sæculi,
semper laudámus, semper tibi cánimus,
per lignum servi, per te, lignum, líberi.
in te redempti, dulce decus sæculi,
semper laudámus, semper tibi cánimus,
per lignum servi, per te, lignum, líberi.
In adoration of thee, the life-giving cross, in thee we the redeemed, sweet honor of the ages, praise thou evermore, and we who were slaves sing unto thee evermore, for we were set free by the wood.
Laus Deo Patri sit in cruce Fílii,
laus coæquáli sit Sancto Spirítui;
cívibus summis gáudium et ángelis,
honor sit mundo crucis exaltátio. Amen.
laus coæquáli sit Sancto Spirítui;
cívibus summis gáudium et ángelis,
honor sit mundo crucis exaltátio. Amen.
Praise be to God the Father in the cross of the Son, praise be unto the Holy Spirit, equal in majesty; joy unto the citizens of heaven and the angels, honor in the world unto the exaltation of the cross. Amen.
Ant. 1. Clamor meus, Dómine, ad te pervéniat; non abscóndas fáciem tuam a me.
Ant. 1. Let my cry, O Lord, reach Thou; do not hide Thy face from me.
Psalmus 101
Psalm 101
Exsulis vota et preces
Vows and pleas from the exiles
Consolatur nos Deus in omni tribulatione nostra (2 Cor I,4).
God will comfort us in our tribulations
I
I
Dómine, exáudi oratiónem meam, * et clamor meus ad te véniat.
Lord, hearken my prayer, and let my cry go to Thee.
Non abscóndas fáciem tuam a me; † in quacúmque die tríbulor, * inclína ad me aurem tuam.
Do not turn thy face away from me; on whatever day I am in tribulation, incline thy ear unto me.
In quacúmque die invocávero te, * velóciter exáudi me.
On whatever day I call upon Thee, hearken unto me quickly.
Quia defecérunt sicut fumus dies mei, * et ossa mea sicut crémium aruérunt.
For my days have vanished like smoke, and my bones have dried up like a trifle.
Percússum est ut fenum et áruit cor meum, * étenim oblítus sum comédere panem meum.
I was smitten like grass, and my heart withered, forasmuch as I forgot to eat my bread.
A voce gémitus mei * adhǽsit os meum carni meæ.
By dint of my voice moaning, my bones have attached themselves to my skin.
Símilis factus sum pellicáno solitúdinis, * factus sum sicut nyctícorax in ruínis. Vigilávi * et factus sum sicut passer solitárius in tecto.
I have become like the pelican of the desert; I became like the queen's owl. I have been watching, and I have become like the sparrow that stands alone on the roof.
Tota die exprobrábant mihi inimíci mei, * exardescéntes in me per me iurábant.
All day long my enemies insulted me, and those who praised me conspired against me.
Quia cínerem tamquam panem manducábam * et potum meum cum fletu miscébam,
Forasmuch as I ate ashes like bread, and mixed my drink with my tears;
a fácie iræ et increpatiónis tuæ, * quia élevans allisísti me.
The aspect of Thy anger and indignation, for after thee raised me thou crushed me.
Dies mei sicut umbra declinavérunt, * et ego sicut fenum árui.
My days have vanished like a shadow, and I have dried up like grass.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Clamor meus, Dómine, ad te pervéniat; non abscóndas fáciem tuam a me.
Ant. Let my cry, O Lord, reach Thou; do not hide Thy face from me.
Ant. 2. Réspice, Dómine, in oratiónem humílium.
Ant. 2. Behold, Lord, at the prayer of the humble.
II
II
Tu autem, Dómine, in ætérnum pérmanes, * et memoriále tuum in generatiónem et generatiónem.
But Thou, Lord, stand forevermore, and the memory of Thy name extends from race to race.
Tu exsúrgens miseréberis Sion, † quia tempus miseréndi eíus, * quia venit tempus,
Thou shalt arise, and Thou shalt have mercy on Zion, for the time has come, the time to have mercy on her, and the time has come.
quóniam placuérunt servis tuis lápides eíus, * et púlveris eíus miseréntur.
For its stones are loved by Thy servants, and its dust softens them.
Et timébunt gentes nomen tuum, Dómine, * et omnes reges terræ glóriam tuam,
And the nations will fear Thy name, O Lord, and all the kings of the earth Thy glory,
quia ædificávit Dóminus Sion * et appáruit in glória sua.
forasmuch as the Lord built Zion, and will be seen in His glory.
Respéxit in oratiónem ínopum * et non sprevit precem eórum.
He looked upon the prayer of the humble, and He did not despise their prayer.
Scribántur hæc pro generatióne áltera, * et pópulus, qui creábitur, laudábit Dóminum.
Let these things be written for the future generation, and the people that will be created will praise the Lord
Quia prospéxit de excélso sanctuário suo, * Dóminus de cælo in terram aspéxit,
forasmuch as He looked down from the height of His holy place. The Lord looked from heaven to earth,
ut audíret gémitus compeditórum, * ut sólveret fílios mortis;
to hearken the groans of the captives in chains, to deliver the sons of those who had been slain,
ut annúntient in Sion nomen Dómini * et laudem eíus in Ierusálem,
that they may preach the name of the Lord in Zion, and His praise in Jerusalem,
cum congregáti fúerint pópuli in unum * et regna, ut sérviant Dómino.
when the peoples and kings assemble to serve the Lord.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Réspice, Dómine, in oratiónem humílium.
Ant. Behold, Lord, at the prayer of the humble.
Ant. 3. Tu, Dómine, terram fundásti, et ópera mánuum tuárum sunt cæli.
Ant. 3. Thou, Lord, founded the earth, and the heavens are the work of Thy hands.
III
III
Humiliávit in via virtútem meam, * abbreviávit dies meos.
He said unto him in His strength, "Let me know the few of my days."
Dicam: “Deus meus, †ne áuferas me in dimídio diérum meórum; * in generatiónem et generatiónem sunt anni tui.
I said: my God, do not call me back in the middle of my days; Thy years last from age to age.
Inítio terram fundásti; * et ópera mánuum tuárum sunt cæli.
From the beginning, Lord, Thou founded the earth, and the heavens are the work of Thy hands.
Ipsi períbunt, tu autem pérmanes; † et omnes sicut vestiméntum veteráscent, et sicut opertórium mutábis eos, et mutabúntur.
They will perish, but Thou shalt remain; and they will all age like a garment. Thou shalt change them like a garment with which one covers oneself, and they will be changed;
Tu autem idem ipse es, * et anni tui non defícient.
but Thou art still the same, and Thy years will not pass away.
Fílii servórum tuórum habitábunt, * et semen eórum in conspéctu tuo firmábitur.”
The sons of Thy servants will have a permanent home, and their seed will be firm forevermore.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Tu, Dómine, terram fundásti, et ópera mánuum tuárum sunt cæli.
Ant. Thou, Lord, founded the earth, and the heavens are the work of Thy hands.
In primo nocturno, utroque anno
De Epístula beáti Pauli apóstoli ad Gálatas 2, 19 - 3, 7. 13-14; 6, 14-16
Fratres: Ego Paulus per legem legi mórtuus sum, ut Deo vivam. Christo confíxus sum cruci: vivo autem iam non ego, vivit vero in me Christus; quod autem nunc vivo in carne, in fide vivo Fílii Dei, qui diléxit me et trádidit seípsum pro me. Non írritam fácio grátiam Dei; si enim per legem iustítia, ergo Christus gratis mórtuus est.
O insensáti Gálatæ, quis vos fascinávit, ante quórum óculos Iesus Christus descríptus est crucifíxus? Hoc solum volo a vobis díscere: Ex opéribus legis Spíritum accepístis an ex audítu fídei? Sic stulti estis? Cum Spíritu cœpéritis, nunc carne consummámini? Tanta passi estis sine causa? Si tamen et sine causa! Qui ergo tríbuit vobis Spíritum et operátur virtútes in vobis, ex opéribus legis an ex audítu fídei? Sicut Abraham crédidit Deo, et reputátum est ei ad iustítiam. Cognóscitis ergo quia qui ex fide sunt, hi sunt fílii Abrahæ.
Christus nos redémit de maledícto legis factus pro nobis maledíctum, quia scriptum est: Maledíctus omnis, qui pendet in ligno, ut in gentes benedíctio Abrahæ fíeret in Christo Iesu, ut promissiónem Spíritus accipiámus per fidem.
Mihi autem absit gloriári nisi in cruce Dómini nostri Iesu Christi, per quem mihi mundus crucifíxus est, et ego mundo. Neque enim circumcísio áliquid est neque præpútium, sed nova creatúra. Et quicúmque hanc régulam secúti fúerint, pax super illos et misericórdia et super Israel Dei.
r. Per tuam crucem salva nos, Christe Redémptor, * Qui mortem nostram moriéndo destruxísti, * Et vitam resurgéndo reparásti. v. Miserére nostri, Iesu benígne, qui passus es cleménter pro nobis. * Qui. v. Glória Patri. * Et vitam.
In secundo nocturno, anno I)
Ex Sermónibus sancto Ioánni Chrysóstomo epíscopo attribútis, vel in Hippólyti presbýteri traditióne (Sermo in Pascha VI: PG. 59, 743-745)
Hoc erat Pascha: quo desiderávit Iesu pati pro nobis. Ideóque lignum contra lignum plantávit, et illam olim malam manum affígens, totam vitam vere in se pendéntem osténdit. Hoc mihi lignum est in salútem ætérnam; hoc nútrior, hoc convívor; sub huius radícibus radíces pono, ramos exténdo; a spíritu autem ceu a vento cum voluptáte éxcolor. Sub huius umbra tabernáculum pósui, et multum æstum devítans, rore plenum hábeo diversórium; cum huius flóribus flóreo, eius frúctibus summe deléctor, fructus vero ab inítio mihi reservátos decérpo. Hoc mihi esuriénti delicátus cibus est, sitiénti fons, nudo teguméntum, cuius fólia spíritus vitæ sunt. Non ultra mihi fólia ficus!
Hæc arbor mihi Deum timénti tutéla est, nutánti fulcrum, certánti bravíum, victóri tropum; hæc mihi arcta sémita, angusta via; hæc scala Iacóbi, angelórum ascénsus et descénsus, in cuius cúlmine stat Dóminus. Hæc arbor a terra usque ad cælum assúrgit, immortális planta, quæ firma erígitur in médio cæli et terræ, fulcrum universi, firmaméntum orbis, compléxio mundi, mortálem váriam substántiam cóntinens, invisibílibus spíritus clavis confíxa, ut rei divínæ cóngruens non ultra solvátur.
Summos cælos contíngens, pédibus vero terram firmans, multúmque intermédium áeris spíritum úndique imménsis mánibus compléctens. Totus erat ubíque in ómnibus, et per se solum contra aérias potestátes nudus congréssus est. Ut vero finem hábuit mundánum illud certámen, et úndique ille rétulit victóriam, neque elátus ut Deus, neque victus ut homo, in fínibus universórum mansit radicátum victóriæ tropæum, dum ipse in seípso de hoste cum pompa triúmphat.
Tunc cæli commóti sunt, exstínctus aliquántum témporis est solis ignis, tunc petræ scissæ sunt, parum ábfuit quin totus mundus dissolverétur; nisi divínum spíritum insufflásset magnus Iesus, dicens: Pater, in manus tuas comméndo spíritum meum. Commótis enim univérsis et terræ motu nutántibus, metúque treméntibus, ascendénte divíno spíritu, vivificántis et confirmántis more, rursus stetit univérsus orbis, quasi scílicet illa divína exténsio et crucis supplícium per ómnia exténsa fuíssent. O sola in solis, et univérsa in univérsis! Spíritum tuum cæli hábeant, ánimam paradísus; sánguinem vero, terra. Divísus est indivisíbilis, ut ómnia servaréntur, ut ne ínfimus quidem locus divíno advéntu expers esset. Te autem rogámus, Dómine Deus, ætérne spirituáliter Rex Christe, manus tuas magnas super sacram tuam Ecclésiam exténde, et super pópulum sanctum semper tuum.
r. O crux gloriósa, o crux adoránda, o lignum pretiósum et admirábile signum, * Per quod et diábolus est victus, * Et mundus Christi sánguine redémptus. v. Hoc signum crucis erit in cælo, cum Dóminus ad iudicándum vénerit. * Per quod. v. Glória Patri. * Et mundus.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
After this the proper prayer is said straightway and without "Let us pray", with the long conclusion.
Dóminus vobíscum.
The Lord be with thee.
r. Et cum spíritu tuo.
r. And with thy spirit.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
May God Almighty bless thee, the Father, ✠ and the Son and the Holy Spirit.
r. Amen.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Or another formula of blessing, as at Mass.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
And if we make a referral, we add the invitation:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
In the absence of a deacon or a priest, and in the recitation alone, it is concluded thus:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
May the Lord bless us, forbid us from all evil, and bring us to eternal life. r. Amen.
The translations proposed here have the sole purpose of a better understanding of the Latin text. They are not to be used in place of the official translations in the liturgy in the vernacular.