Asperges me, Domine, hyssopo, et mundabor : lava bis me, et super nivem dealbabor.
Ps. Miserere mei, Deus, secundum magnam misericordiam tuam. Gloria Patri. Asperges me.
v. Ostende nobis, Domine, misericordiam tuam ;
r. Et Salutare tuum da nobis.
v. Domine, exaudi orationem meam ;
r. Et clamor meus ad te veniat.
v. Dominus vobiscum ;
r. Et cum spiritu tuo.
Exaudi nos, Domine sancte, Pater omnipotens, reterne Deus : et mittere digneris sanctum Angelum tuum de cœlis, qui custodiat. foveat, protegat, visitet, atque defendat omnes habitantes in hoc habitaculo. Per Christum Dominum nostrum. Amen.
In nomine Patris, et Filii. et Spiritus Sancti. Amen.
v. Introibo ad altare Dei,
r. Ad Deum qui laetificat juventutem meam.
Judica me, Deus, et discerne causam meam de gente non sancta : ab homine iniquo et doloso erue me.
Quia tu es, Deus, fortitudo mea : quare me reppulisti ? et quare tristis incedo, dum affligit me inimicus ?
Emitte lucem tuam et veritatem tuam ; ipsa me deduxerunt et adduxerunt in montem sanctum tuum, et in tabernacula tua.
Et introibo ad altare Dei : ad Deum qui laetificat juventutem meam.
Confitebor tibi in cithara, Deus, Deus meus : quare tristis es, anima mea : et quare conturbas me ?
Spera in Deo, quoniam adhuc confitebor illi : salutare vultus mei, et Deus meus.
Sicut erat in principio, et nunc, et semper, et in sæcula sæculorum. Amen.
v. Introibo ad altare Dei,
r. Ad Deum qui laetificat juventutem meam.
v. Adjutorium nostrum in nomine Domini,
Confiteor Deo omnipotenti, beatæ Maria ; semper Virgini, beato Michaeli Archangelo, beato Johanni Baptista ; sanctis Apostolis Petro et Paulo, omnibus Sanctis, et tibi, Pater, quia peccavi nimis, cogitatione, verbo et opere : mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa. Ideo precor beatam Mariam semper Virginem, beatum Michaelem Archangelum, beatum Johannem Baptistam, sanctos Apostolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et te, Pater, orare pro me ad Dominum Deum nostrum.
v. Misereatur vestri omnipotens Deus, et dimissis peccatis vestris, perducat vos ad vitam aeternam.
r. Amen.
v. Indulgentiam, absolutionem, et remissionem peccatorum nostrorum, tribuat nobis omnipotens et misericors Dominus.
r. Amen.
v. Deus, tu conversus vivificabis nos ;
r. Et plebs tua laetabitur in te.
v. Ostende nobis, Domine, misericordiam tuam ;
r. Et Salutare tuum da nobis.
v. Domine, exaudi orationem meam ;
r. Et clamor meus ad te veniat.
v. Dominus vobiscum ;
r. Et cum spiritu tuo.
Aufer a nobis, quaesumus Domine, iniquitates nostras ; ut ad Sancta Sanctorum puris mereamur mentibus introire. Per Christum Dominum nostrum. Amen.
r. Amen.
r. Amen.
Oramus te, Domine, per merita Sanctorum tuorum quorum reliquiae hic sunt, et omnium Sanctorum, ut indulgere digneris omnia peccata mea. Amen.
Gloria in excelsis Deo, et in terra pax hominibus bona ; voluntatis.
Laudamus te : benedicimus te : adoramus te : glorificamus te : gratias agimus tibi propter magnam gloriam tuam.
Domine Deus, Rex cœlestis, Deus Pater omnipotens.
Domine, Fili unigenite, Jesu Christe.
Domine Deus, Agnus Dei, Filius Patris.
Qui tollis peccata mundi, miserere nobis.
Qui sedes ad dexteram Patris, miserere nobis.
Quoniam tu solus Sanctus, tu solus Dominus, tu solus Altissimus, Jesu Christe, cum Sancto Spiritu, in gloria Dei Patris. Amen.
Munda cor meum, ac labia mea, omnipotens Deus, qui labia Isaiae Prophetae calculo mundasti ignito : ita me tua grata miseratione dignare mundare, ut sanctum Evangelium tuum digne valeam nuntiare. Per Christum Dominum nostrum. Amen.
Dominus sit in corde meo, et in labiis meis : ut digne et competenter annuntiem Evangelium suum. In nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti. Amen.
Credo in unum Deum, Patrem omnipotentem, factorem cœli et terrae, visibilium omnium et invisibilium.
Et in unum Dominum Iesum Christum, Filium Dei unigenitum. Et ex Patre natum ante omnia sæcula. Deum de Deo, lumen de lumine, Deum verum de Deo vero. Genitum, non factum, consubstantialem Patri : per quem omnia facta sunt. Qui propter nos homines et propter nostram salutem, descendit de cœlis. Et incarnatus est de Spiritu Sancto ex Maria Virgine : ET HOMO FACTUS EST. Crucifixus etiam pro nobis sub Pontio Pilato, passus et sepultus est. Et resurrexit tertia die, secundum Scripturas. Et ascendit in caelum : sedet ad dexteram Patris. Et iterum venturus est cum gloria judicare vivos et mortuos : cujus regni non erit finis.
Et in Spiritum Sanctum, Dominum et vivificantem : qui ex Patre Filioque procedit. Qui cum Patre et Filio simul adoratur, et conglorificatur : qui locutus est per Prophetas. Et Unam, Sanctam, Catholicam et Apostolicam Ecclesiam. Confiteor unum Baptisma in remissionem peccatorum. Et exspecto resurrectionem mortuorum, et vitam venturi sæculi Amen.
Suscipe, sancte Pater, omnipotens aeterne Deus, hanc immaculatam hostiam, quam ego indignus famulus tuus offero tibi Deo meo vivo et vero, pro innumerabilibus peccatis et offensionibus et negligentiis meis, et pro omnibus circumstantibus, sed et pro omnibus fidelibus Christianis vivis atque defunctis : Ut mihi et illis proficiat ad salutem in vitam aeternam. Amen.
Deus, qui humanae substantiae dignitatem mirabiliter condidisti, et mirabilius reformasti, da nobis per humus aquae et vini mysterium, ejus divinitatis esse consortes, qui humanitatis nostrae fieri dignatus est particeps, Jesus Christus, Filius tuus, Dominus noster ; qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia sæcula sæculorum. Amen.
Offerimus tibi, Domine, calicem salutaris, tuam deprecantes clementiam : ut in conspectu divinae Majestatis tuae, pro nostra et totius mundi salute, cum odore suavitatis ascendat. Amen.
In spiritu humilitatis, et in animo contrito suscipiamur a te, Domine : et sic fiat sacrificium nostrum in conspectu tuo hodie, ut placeat tibi, Domine Deus.
Veni, Sanctificator omnipotens, aeterne Deus, et benedic hoc sacrificium tuo sancto Nomini praeparatum.
Lavabo inter innocentes manus meas : et circumdabo altare tuum, Domine.
Ut audiam vocem laudis : et enarrem universa mirabilia tua.
Domine, dilexi decorem domus tua : : et locum habitationis gloriae tuae.
Ne perdas cum impiis, Deus, animam meam : et cum viris sanguinum vitam meam.
In quorum manibus iniquitates sunt : dextera eorum repleta est muneribus.
Ego autem in innocentia mea ingressus sum : redime me, et miserere mei.
Pes meus stetit in directo : in ecclesiis benedicam te, Domine.
Sicut erat in principio, et nunc, et semper, et in sæcula sæculorum. Amen.
Suscipe, sancta Trinitas, hanc oblationem, quam tibi offerimus ob memoriam Passionis, Resurrectionis, et Ascensionis Jesu Christi Domini nostri, et in honorem beatae Mariae semper Virginis, et beati Johannis Baptistae, et sanctorum Apostolorum Petri et Pauli, et istorum, et omnium Sanctorum : ut illis proficiat ad honorem, nobis autem ad salutem : et illi pro nobis intercedere dignentur in cœlis, quorum memoriam agimus in terris. Per eumdem Christum Dominum nostrum. Amen.
Orate, Fratres : ut meum ac vestrum sacrificium acceptabile fiat apud Deum Patrem omnipotentem.
R. Suscipiat Dominus sacrificium de manibus tuis, ad laudem et gloriam Nominis sui, ad utilitatem quoque nostram, totiusque Ecclesiae suae sanctae.
Per omnia sæcula sæculorum.
R. Amen
R. Habemus ad Dominum.
R. Amen.
Vere dignum et iustum est, aéquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere : Dómine, sancte Pater, omnípotens aetérne Deus : Qui cum unigénito Fílio tuo, et Spíritu Sancto, unus es Deus, unus es Dóminus : non in uníus singularitáte persónae, sed in uníus Trinitáte substantiae. Quod énim de tua glória, revelánte te, crédimus, hoc de Fílio tuo, hoc de Spíritu Sancto, sine differéntia discretiónis sentímus. Ut in confessióne verae sempiternaéque Deitátis, et in persónis propríetas, et in esséntia únitas, et in maiestáte adorétur aequálitas. Quam láudant Angeli atque Archángeli, Chérubim quoque ac Séraphim : qui non céssant clamáre cotídie, una voce dicéntes : Sanctus ! Sanctus ! Sanctus !
Vere dignum et iustum est, aéquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere : Dómine, sancte Pater, omnípotens aetérne Deus : per Christum Dóminum nostrum. Per quem maiestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, trémunt Potestátes, Coéli cœlorúmque Virtútes, ac beáta Séraphim, sócia exsultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti iúbeas, deprecámur, súpplici confessióne dicéntes :
Sanctus, Sanctus, Sanctus Dominus Deus sabaoth !
Pleni sunt cœli et terra gloria tua.
Hosanna in excelsis !
Benedictus qui venit in Nomine Domini.
Hosanna in excelsis !
Te igitur, clementissime Pater, per Jesum Christum Filium tuum Dominum nostrum supplices rogamus ac petimus, uti accepta habeas, et benedicas hæc dona, hæc munera, hæc sancta sacrificia illibata ; in primis quæ tibi offerimus pro Ecclesia tua sancta catholica : quam pacificare, custodire, adunare, et regere digneris toto orbe terrarum, una cum famulo tuo Papa nostro N., et Antistite nostro N., et omnibus orthodoxis, atque catholicæ et apostolica ; fidei cultoribus.
Memento, Domine, famulorum famularumque tuarum N. et N., et omnium circumstantium, quorum tibi fides cognita est, et nota devotio : pro quibus tibi offerimus, vel qui tibi offerunt hoc sacrificium laudis, pro se suisque omnibus, pro redemptione animarum suarum, pro spe salutis et incolumitatis suæ, tibique reddunt vota sua æterno Deo vivo et vero.
Communicantes, et memoriam venerantes, in primis gloriosæ, semper Virginis Mariæ, Genitricis Dei et Domini nostri Jesu Christi : sed et beatorum Apostolorum ac Martyrum tuorum Pétri et Pauli, Andreae, Jacobi, Johannis, Thomae, Jacobi, Philippi, Bartholomaei, Matthæi, Simonis et Thaddaei, Lini, Cleti, Clementis, Xysti, Cornelii, Cypriani, Laurentii, Chrysogoni, Joannis et Pauli, Cosmae et Damiani, et omnium Sanctorum tuorum : quorum meritis precibusque concedas, ut in omnibus protectionis tua ; muniamur auxilio. Per eumdem Christum Dominum nostrum. Amen.
Hanc igitur oblationem servitutis nostræ, sed et cunctæ familiæ tuæ, quæsumus Domine, ut placatus accipias ; diesque nostros in tua pace disponas, atque ab alterna damnatione nos eripi, et in electorum tuorum jubeas grege numerari. Per Christum Dominum nostrum. Amen.
Quam oblationem tu Deus in omnibus, quæsumus, benedictam, adscriptam, ratam, rationabilem, acceptabilemque facere digneris ; ut nobis Corpus et Sanguis fiat dilectissimi Filii tui Domini nostri Jesu Christi.
Qui pridie quam pateretur, accepit panem in sanctas ac venerabiles manus suas ; et elevatis oculis in cœlum, ad te Deum Pat rem suum omnipotentem, tibi gratias agens, benedixit, fregit, deditque discipulis suis, dicens : Accipite, et manducate ex hoc omnes : HOC EST ENIM CORPUS MEUM.
Simili modo postquam coenatum est, accipiens et hunc præclarum Calicem in sanctas ac venerabiles manus suas : item tibi gratias agens, benedixit, deditque discipulis suis, dicens : Accipite et bibite ex eo omnes. HIC EST ENIM CALIX SANGUINIS MEI, NOVI ET ÆTERNI TESTAMENTI : MYSTERIUM FIDEI : QUI PRO VOBIS ET PRO MULTIS EFFUNDETUR IN REMISSIONEM PECCATORUM. Hæc quotiescumque feceritis, in mei memoriam facietis.
Unde et memores, Domine, nos servi tui, sed et plebs tua sancta, ejusdem Christi Filii tui Domini nostri tam beatæ Passionis, nec non et ab inferis Resurrectionis, sed et in cœlos gloriosæ Ascensionis : offerimus præclaræ majestati tuæ de tuis donis ac datis Hostiam puram, Hostiam sanctam, Hostiam immaculatam : Panem sanctum vitæ æternæ, et Calicem salutis perpetuæ.
Supra quæ propitio ac sereno vultu respicere digneris, et accepta habere, sicuti accepta habere dignatus es munera pueri tui justi Abel, et sacrificium Patriarchæ nostri Abrahæ, et quod tibi obtulit summus Sacerdos tuus Melchisedech, sanctum sacrificium, immaculatam hostiam.
Supplices te rogamus, omnipotens Deus : jube hæc perferri per manus sancti Angeli tui in sublime Altare tuum, in conspectu divinæ Majestatis tuæ : ut quotquot ex hac altaris participatione, sacrosanctum Filii tui Corpus et Sanguinem sumpserimus, omni benedictione cœlesti et gratia repleamur. Per eumdem Christum Dominum nostrum. Amen.
Memento etiam, Domine, famulorum famularumque tuarum N. et N. qui nos præcesserunt cum signo fidei, et dormiunt in somno pacis. Ipsis, Domine, et omnibus in Christo quiescentibus, locum refrigerii, lucis et pacis, ut indulgeas, deprecamur. Per eumdem Christum Dominum nostrum. Amen.
Nobis quoque peccatoribus famulis tuis, de multitudine miserationum tuarum sperantibus, partem aliquam et sociÉtatem donare digneris cum tuis sanctis Apostolis et Martyribus ; cum Iohanne, Stephano, Mathia, Barnaba, Ignatio, Alexandro, Marcellino, Petro, Felicitate, Perpetua, Agatha, Lucia, Agnete, Concilia, Anastasia et omnibus Sanctis tuis ; intra quorum nos consortium, non æstimator meriti, sed veniæ, quæsumus, largitor admitte : per Christum Dominum nostrum. Per quem hæc omnia, Domine, semper bona creas, sanctificas, vivificas, benedicis et præstas nobis : per ipsum, et cum ipso, et in ipso, est tibi Deo Patri omnipotenti, in unitate Spiritus Sancti, omnis honor et gloria.
Per omnia sæcula sæculorum.
R. Amen.
R. Amen !
Pater noster, qui es in cœlis : Sanctificetur Nomen tuum : Adveniat regnum tuum : Fiat voluntas tua sicut in cœlo et in terra. Panem nostrum quotidianum da nobis hodie : Et dimitte nobis debita nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus nostris : Et ne nos inducas in tentationem.
R. Sed libera nos a malo.
Amen.
Amen.
Libera nos, quæsumus Domine, ab omnibus malis, præteritis, præsentibus et futuris : et intercedente beata et gloriosa semper Virgine Dei Genitrice Maria, cum beatis Apostolis tuis Petro et Paulo, atque Andrea, et omnibus Sanctis, da propitius pacem in diebus nostris : ut ope misericordiæ tuæ adjuti, et a peccato simus semper liberi, et ab omni perturbatione securi. Per eumdem Dominum nostrum Jesum Christum Filium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus.
Per omnia sæcula sæculorum. r. Amen.
Pax Domini sit semper vobiscum.
R. Et cum spiritu tuo.
Hæc commixtio et consecratio Corporis et Sanguinis Domini nostri Jesu Christi, fiat accipientibus nobis in vitam æternam. Amen.
Agnus Dei, qui tollis peccata mundi, miserere nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccata mundi, miserere nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccata mundi, dona nobis pacem.
Domine Jesu Christe, qui dixisti Apostolis tuis : Pacem relinquo vobis, pacem meam do vobis : ne respicias peccata mea, sed fidem Ecclesiæ tuæ : eamque secundum voluntatem tuam pacificare et coadunare digneris. Qui vivis et regnas Deus, per omnia sæcula sæculorum. Amen.
Domine Jesu Christe, Fili Dei vivi, qui ex voluntate Patris, cooperante Spiritu Sancto, per mortem tuam mundum vivificasti : libera me per hoc sacrosanctum Corpus, et Sanguinem tuum, ab omnibus iniquitatibus meis, et universis malis, et fac me tuis semper inhaerere mandatis, et a te nunquam separari permittas. Qui cum eodem Deo Patre et Spiritu Sancto vivis et régnas Deus in sæcula sæculorum, Amen.
Perceptio Corporis tui, Domine Jesu Christe, quod ego indignus sumere præsumo, non mihi proveniat in judicium et condemnationem ; sed pro tua pietate prosit mihi ad tutamentum mentis et corporis, et ad medelam percipiendam. Qui vivis et regnas cum Deo Patre, in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia sæcula sæculorum. Amen.
Domine, non sum dignus ut intres sub tectum meum : sed tantum die verbo, et sanabitur anima mea.
Corpus Domini nostri Jesu Christi custodiat animam meam in vitam æternam. Amen.
Quid retribuam Domino pro omnibus quæ retribuit mihi ? Calicem salutaris accipiam, et Nomen Domini invocabo. Laudans invocabo Dominum, et ab inimicis meis salvus ero.
Sanguis Domini nostri Jesu Christi custodiat animam meam in vitam æternam. Amen.
Quod ore sumpsimus, Domine, pura mente capiamus : et de munere temporali fiat nobis remedium sempiternum.
Corpus tuum, Domine, quod sumpsi, et Sanguis quem potavi, adhæreat visceribus meis : et præsta ut in me non remaneat scelerum macula, quem pura et sancta refecerunt Sacramenta. Qui vivis et regnas in sæcula sæculorum. Amen.
Dominus vobiscum.
R. Et cum spiritu tuo.
Placeat tibi, sancta Trinitas, obsequium servitutis meæ et præsta ut sacrificium, quod oculis tuæ Majestatis indignus obtuli, tibi sit acceptabile, mihique, et omnibus, pro quibus illud obtuli, sit, te miserante, propitiabile. Per Christum Dominum nostrum. Amen.
Benedicat vos omnipotens Deus, Pater, et Filius, et Spiritus Sanctus.
R. Amen.
v. Dominus vobiscum ;
r. Et cum spiritu tuo.
R. Amen.
In principio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum. Hoc erat in principio apud Deum. Omnia per ipsum facta sunt ; et sine ipso factum est nihil. Quod factum est, in ipso vita erat, et vita erat lux hominum : et lux in tenebris lucet, et tenebræ eam non comprehenderunt. Fuit homo missus a Deo, cui nomen erat Johannes. Hic venit in testimonium, ut testimonium perhiberet de lumine, ut omnes crederent per illum. Non erat ille lux, sed ut testimonium perhiberet de lumine. Erat lux vera, quæ illuminat omnem hominem venientem in hunc mundum. In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognovit. In propria venit, et sui eum non receperunt. Quotquot autem receperunt eum, dedit eis potestatem filios Dei fieri, his qui credunt in Nomine ejus : qui non ex sanguinibus, neque ex voluntate carnis, neque ex voluntate viri, sed ex Deo nati sunt. ET VERBUM CARO FACTUM EST, et habitavit in nobis : et vidimus gloriam ejus, gloriam quasi Unigeniti a Patre, plenum gratia et veritatis.
V. Deus, in adjutorium meum intende.
R. Domine, ad adiuvandum me festina.Gloria Patri, et Filio, et Spiritui Sancto ;
Sicut erat in principio, et nunc, et semper, et in saecula saeculorum. Amen. Alleluia.
Nunc, sancte nobis Spiritus,Unum Patri cum Filio,Dignare promptus ingeriNostro refusus pectori.
Praesta, Pater piissime, Patrique compar Unice,Cum Spiritu Paraclito Regnans per omne saeculum. Amen
Legem pone mihi Domine viam iustificationum tuarum et exquiram eam semper.Da mihi intellectum et scrutabor legem tuam et custodiam illam in toto corde meo.Deduc me in semita mandatorum tuorum quia ipsam volui.Inclina cor meum in testimonia tua et non in avaritiam.Averte oculos meos ne videant vanitatem in via tua vivifica me.Statue servo tuo eloquium tuum in timore tuo.Amputa obprobrium meum quod suspicatus sum quia iudicia tua iucunda.Ecce concupivi mandata tua in aequitate tua vivifica me.
Et veniat super me misericordia tua Domine salutare tuum secundum eloquium tuum.Et respondebo exprobrantibus mihi verbum quia speravi in sermonibus tuis.Et ne auferas de ore meo verbum veritatis usquequaque quia in iudiciis tuis supersperavi.Et custodiam legem tuam semper in saeculum et in saeculum saeculi.Et ambulabam in latitudine quia mandata tua exquisivi.Et loquebar in testimoniis tuis in conspectu regum et non confundebar.Et meditabar in mandatis tuis quae dilexi.Et levavi manus meas ad mandata quae dilexi et exercebar in iustificationibus tuis.
Memor esto verbi tui servo tuo in quo mihi spem dedisti.Haec me consolata est in humilitate mea quia eloquium tuum vivificavit me.Superbi inique agebant usquequaque a lege autem tua non declinavi.Memor fui iudiciorum tuorum a saeculo Domine et consolatus sum.Defectio tenuit me prae peccatoribus derelinquentibus legem tuam.Cantabiles mihi erant iustificationes tuae in loco peregrinationis meae.Memor fui in nocte nominis tui Domine et custodivi legem tuam.Haec facta est mihi quia iustificationes tuas exquisivi.
Portio mea Dominus dixi custodire legem tuam.Deprecatus sum faciem tuam in toto corde meo miserere mei secundum eloquium tuum.Cogitavi vias meas et avertisti pedes meos in testimonia tua.Paratus sum et non sum turbatus ut custodiam mandata tua.Funes peccatorum circumplexi sunt me et legem tuam non sum oblitus.Media nocte surgebam ad confitendum tibi super iudicia iustificationis tuae.Particeps ego sum omnium timentium te et custodientium mandata tua.Misericordia Domini plena est terra iustificationes tuas doce me.
Bonitatem fecisti cum servo tuo Domine secundum verbum tuum.Bonitatem et disciplinam et scientiam doce me quia mandatis tuis credidi.Priusquam humiliarer ego deliqui propterea eloquium tuum custodivi.Bonus es tu et in bonitate tua doce me iustificationes tuas.Multiplicata est super me iniquitas superborum ego autem in toto corde scrutabor mandata tua.Coagulatum est sicut lac cor eorum ego vero legem tuam meditatus sum.Bonum mihi quia humiliasti me ut discam iustificationes tuas.Bonum mihi lex oris tui super milia auri et argenti.
Manus tuae fecerunt me et plasmaverunt me da mihi intellectum et discam mandata tua.Qui timent te videbunt me et laetabuntur quia in verba tua supersperavi.Cognovi Domine quia aequitas iudicia tua et veritate humiliasti me.Fiat misericordia tua ut consoletur me secundum eloquium tuum servo tuo.Veniant mihi miserationes tuae et vivam quia lex tua meditatio mea est.Confundantur superbi quia iniuste iniquitatem fecerunt in me ego autem exercebor in mandatis tuis.Convertantur mihi timentes te et qui noverunt testimonia tua.Fiat cor meum inmaculatum in iustificationibus tuis ut non confundar.
Deus, in adiutorium, etc.
Rector potens, verax Deus,qui temperas rerum vices,splendore mane instruiset ignibus meridiem,
Præsta, Pater piissime,Patrique compar Unice,cum Spiritu Paraclitoregnans per omne sæculum. Amen.
Defecit in salutare tuum anima mea in verbum tuum supersperavi.Defecerunt oculi mei in eloquium tuum dicentes quando consolaberis me.Quia factus sum sicut uter in pruina iustificationes tuas non sum oblitus.Quot sunt dies servo tuo quando facies de persequentibus me iudicium.Narraverunt mihi iniqui fabulationes sed non ut lex tua.Omnia mandata tua veritas inique persecuti sunt me adiuva me.Paulo minus consummaverunt me in terra ego autem non dereliqui mandata tua.Secundum misericordiam tuam vivifica me et custodiam testimonia oris tui.
In æternum Domine verbum tuum permanet in cælo.In generationem et generationem veritas tua fundasti terram et permanet.Ordinatione tua perseverat dies quoniam omnia serviunt tibi.Nisi quod lex tua meditatio mea est tunc forte perissem in humilitate mea.In æternum non obliviscar iustificationes tuas quia in ipsis vivificasti me.Tuus sum ego salvum me fac quoniam iustificationes tuas exquisivi.Me expectaverunt peccatores ut perderent me testimonia tua intellexi.Omni consummationi vidi finem latum mandatum tuum nimis.
Quomodo dilexi legem tuam tota die meditatio mea est.Super inimicos meos prudentem me fecisti mandato tuo quia in æternum mihi est.Super omnes docentes me intellexi quia testimonia tua meditatio mea est.Super senes intellexi quia mandata tua quæsivi.Ab omni via mala prohibui pedes meos ut custodiam verba tua.A iudiciis tuis non declinavi quia tu legem posuisti mihi.Quam dulcia faucibus meis eloquia tua super mel ori meo.A mandatis tuis intellexi propterea odivi omnem viam iniquitatis.Lucerna pedibus meis verbum tuum et lumen semitis meis.Iuravi et statui custodire iudicia iustitiæ tuæ.Humiliatus sum usquequaque Domine vivifica me secundum verbum tuum.Voluntaria oris mei beneplacita fac Domine et iudicia tua doce me.Anima mea in manibus meis semper et legem tuam non sum oblitus.Posuerunt peccatores laqueum mihi et de mandatis tuis non erravi.Hereditate adquisivi testimonia tua in æternum quia exultatio cordis mei sunt.Inclinavi cor meum ad faciendas iustificationes tuas in æternum propter retributionem.
Iniquos odio habui et legem tuam dilexi.Adiutor meus et susceptor meus es tu in verbum tuum supersperavi.Declinate a me maligni et scrutabor mandata Dei mei.Suscipe me secundum eloquium tuum et vivam et non confundas me ab expectatione mea.Adiuva me et salvus ero et meditabor in iustificationibus tuis semper.Sprevisti omnes discedentes a iustitiis tuis quia iniusta cogitatio eorum.Prævaricantes reputavi omnes peccatores terræ ideo dilexi testimonia tua.Confige timore tuo carnes meas a iudiciis enim ; tuis timui.
Feci iudicium et iustitiam non tradas me calumniantibus me.Suscipe servum tuum in bonum non calumnientur me superbi.Oculi mei defecerunt in salutare tuum et in eloquium iustitiæ tuæ.Fac cum servo tuo secundum misericordiam tuam et iustificationes tuas doce me.Servus tuus sum ego da mihi intellectum et sciam testimonia tua.Tempus faciendi Domino dissipaverunt legem tuam.Ideo dilexi mandata tua super aurum et topazion.Propterea ad omnia mandata tua dirigebar omnem viam iniquam odio habui.
Deus, in adiutorium, etc.
Rerum Deus, tenax vigor,immotus in te permanens, lucis diurnæ temporasuccessibus determinans,
Largire clarum vespere,quo vita numquam decidat,sed præmium mortis sacræperennis instet gloria.
Præsta, Pater piissime,Patrique compar Unice,cum Spiritu Paraclitoregnans per omne sæculum. Amen.
Mirabilia testimonia tua ideo scrutata est ea anima mea.Declaratio sermonum tuorum inluminat et intellectum dat parvulis.Os meum aperui et adtraxi spiritum quia mandata tua desiderabam.Aspice in me et miserere mei secundum iudicium diligentium nomen tuum.Gressus meos dirige secundum eloquium tuum et non dominetur mei omnis iniustitia.Redime me a calumniis hominum et custodiam mandata tua.Faciem tuam inlumina super servum tuum et doce me iustificationes tuas.Exitus aquarum deduxerunt oculi mei quia non custodierunt legem tuam.Justus es Domine et rectum iudicium tuum.Mandasti iustitiam testimonia tua et veritatem tuam nimis.Tabescere me fecit zelus meus quia obliti sunt verba tua inimici mei.Ignitum eloquium tuum vehementer et servus tuus dilexit illud.Adulescentulus sum ego et contemptus iustificationes tuas non sum oblitus.Iustitia tua iustitia in æternum et lex tua veritas.Tribulatio et angustia invenerunt me mandata tua meditatio mea.æquitas testimonia tua in æternum intellectum da mihi et vivam.Gloria Patri, etc.
Clamavi in toto corde exaudi me Domine iustificationes tuas requiram.Clamavi te salvum me fac et custodiam mandata tua.Præveni in maturitate et clamavi in verba tua supersperavi.Prævenerunt oculi mei ad diluculum ut meditarer eloquia tua.Vocem meam audi secundum misericordiam tuam Domine secundum iudicium tuum vivifica me.Adpropinquaverunt persequentes me iniquitate a lege autem tua longe facti sunt.Prope es tu Domine et omnes viæ tuæ veritas.Initio cognovi de testimoniis tuis quia in æternum fundasti ea.
Vide humilitatem meam et eripe me quia legem tuam non sum oblitus.Iudica iudicium meum et redime me propter eloquium tuum vivifica me.Longe a peccatoribus salus quia iustificationes tuas non exquisierunt.Misericordiæ tuæ multæ Domine secundum iudicia tua vivifica me.Multi qui persequuntur me et tribulant me a testimoniis tuis non declinavi.Vidi prævaricantes et tabescebam quia eloquia tua non custodierunt.Vide quoniam mandata tua dilexi Domine in misericordia tua vivifica me.Principium verborum tuorum veritas et in æternum omnia iudicia iustitiæ tuæ.
Principes persecuti sunt me gratis et a verbis tuis formidavit cor meum.Lætabor ego super eloquia tua sicut qui invenit spolia multa.Iniquitatem odio habui et abominatus sum legem autem tuam dilexi.Septies in die laudem dixi tibi super iudicia iustitiæ tuæ.Pax multa diligentibus legem tuam et non est illis scandalum.Expectabam salutare tuum Domine et mandata tua dilexi.Custodivit anima mea testimonia tua et dilexi ea vehementer.Servavi mandata tua et testimonia tua quia omnes viæ meæ in conspectu tuo.
Adpropinquet deprecatio mea in conspectu tuo Domine iuxta eloquium tuum da mihi intellectum.Intret postulatio mea in conspectu tuo secundum eloquium tuum eripe me.Eructabunt labia mea hymnum cum docueris me iustificationes tuas.Pronuntiabit lingua mea eloquium tuum quia omnia mandata tua æquitas.Fiat manus tua ut salvet me quoniam mandata tua elegi.
Concupivi salutare tuum Domine et lex tua meditatio mea.Vivet anima mea et laudabit te et iudicia tua adiuvabunt me.Erravi sicut ovis quæ periit quære servum tuum quia mandata tua non sum oblitus.
v. Deus, in adjutorium meum intende.
r. Domine, ad adjuvandum me festina.
Sicut erat in principio, et nunc et semper, et in saecula sæculorum. Amen. Alleluia
Dixit Dominus Domino meo : * Sede a dextris meis.
Virgam virtutis tuae emittet Dominus ex Sion : *dominare in medio inimicorum tuorum.
Tecum principium in die virtutis tuas in splendoribus Sanctorum : * ex utero ante luciferum genui te.
Juravit Dominus, et non pœnitebit eum : * Tu es Sacerdos in aeternum secundum ordinem Melchisedech.
Dominus a dextris tuis : * confregit in die iræ suæ reges.
Judicabit in nationibus, implebit ruinas : * conquassabit capita in terra multorum.
Confitebor. tibi, Domine, in toto corde meo : * in concilio justorum et congregatione.
Magna opera Domini : * exquisita in omnes voluntates ejus.
Confessio et magnificentia opus ejus : * et justitia ejus manet in sæculum sæculi.
Memoriam fecit mirabilium suorum, misericors et miserator Dominus : * escam dedit timentibus se.
Memor erit in sæculum testamenti sui : * virtutem operum suorum annuntiabit populo suo.
Ut det illis hæreditatem gentium : * opera manuum ejus veritas et judicium.
Fidelia omnia mandata ejus, confirmata in sæculum sæculi : * facta in veritate et æquitate.
Redemptionem misit populo suo : * mandavit in æternum testamentum suum.
Sanctum et terribile Nomen ejus : * initium sapientiæ timor Domini.
Intellectus bonus omnibus facientibus eum : * laudatio ejus manet in sæculum sæculi.
Beatus vir qui timet Dominum : * in mandatis ejus volet nimis.
Potens in terra erit semen ejus : * generatio rectorum benedicetur.
Gloria et divitiæ in domo ejus : * et justitia ejus manet in sæculum sæculi.
Exortum est in tenebris lumen rectis : * misericors, et miserator, et justus.
Jucundus homo, qui miseretur et commodat, disponet sermones suos in judicio : * quia in æternum non commovebitur.
In memoria alterna erit justus : * ab auditione mala non timebit.
Paratum cor ejus sperare in Domino, confirmatum est cor ejus : * non commovebitur donec despiciat inimicos suos.
Dispersit, dedit pauperibus ; justitia ejus manet in sæculum sæculi : * cornu ejus exaltabitur in gloria.
Sit Nomen Domini benedictum : * ex hoc nunc et usque in saeculum.
A solis ortu usque ad occasum : * laudabile Nomen Domini.
Excelsus super omnes Gentes Dominus : * et super cœlos gloria ejus.
Quis sicut Dominus Deus noster qui in altis habitat : * et humilia respicit in cœlo et in terra ?
Ut collocet eum cum principibus : * cum principibus populi sui.
Qui habitare facit sterilem in domo : * matrem filiorum laetantem.
Facta est Judaea sanctificatio ejus : * Israël potestas ejus.
Montes exsultaverunt ut arietes : * et colles sicut agni ovium.
Quid est tibi, mare, quod fugisti : * et tu, Jordanis, quia conversus es retrorsum :
Montes, exsultastis sicut arietes : * et colles, sicut agni ovium ?
Qui convertit petram in stagna aquarum : * et rupem in fontes aquarum.
Non nobis, Domine, non nobis : * sed Nomini tuo da gloriam.
Super misericordia tua, et veritate tua : * nequando dicant gentes : Ubi est Deus eorum ?
Deus autem noster in cœlo : * omnia quaecumque voluit fecit.
Os habent, et non loquentur : * oculos habent, et non videbunt.
Aures habent, et non audient : * nares habent, et non odorabunt.
Manus habent, et non palpabunt ; pedes habent, et non ambulabunt : * non clamabunt in gutture suo.
Similes illis fiant qui faciunt ea : * et omnes qui confidunt in eis.
Domus Israël speravit in Domino ; * adjutor eorum, et protector eorum est.
Domus Aaron speravit in Domino : * adjutor eorum, et protector eorum est.
Qui timent Dominum speraverunt in Domino : * adjutor eorum, et protector eorum est.
Dominus memor fuit nostri : * et benedixit nobis.
Benedixit omnibus qui timent Dominum : * pusillis cum majoribus.
Adjiciat Dominus super vos : * super vos, et super filios vestros.
Cœlum cœli Domino : * terram autem dedit filiis hominum.
Non mortui laudabunt te, Domine : * neque omnes qui descendunt in infernum.
Sed nos qui vivimus benedicimus Domino : * ex hoc nunc et usque in sæculum.
Benedictus Deus et Pater Domini nostri Jesu Christi, Pater misericordiarum et Deus totius consolationis, qui consolatur nos in omni tribulatione nostra. R. Deo gratias.
Qui mane iunctum vesperidiem vocari praecipis :illabitur tetrum chaos,audi preces cum fletibus.
Praesta, Pater piissime,Patrique compar Unice,cum Spiritu Paraclitoregnans per omne saeculum. Amen.
V. Dirigatur, Domine, oratio mea.
R. Sicut incensum in conspectu tuo.
Magnificat : * anima mea Dominum.
Et exsultavit spiritus meus : * in Deo salutari meo.
Quia respexit humilitatem ancillae suae : * ecce enim ex hoc beatam me dicent omnes generationes.
Quia fecit mihi magna qui potens est : * et sanctum Nomen ejus.
Et misericordia ejus a progenie in progenies : * timentibus eum.
Fecit potentiam in brachio suo : * dispersit superbos mente cordis sui.
Sicut locutus est ad patres nostros : * Abraham et semini ejus in sæcula.
v. Fidelium animae per misericordiam Dei requiescant in pace.
r. Amen.
Benedictio. Noctem quietam, et finem perfectum concedat nobis Dominus omnipotens.
r. Amen.
r. Amen.
Fratres : Sobrii estote, et vigilate : quia adversarius vester diabolus, tamquam leo rugiens circuit quaerens quem devoret : cui resistite fortes in fide. Tu autem, Domine, miserere nobis.
v. Adjutorium nostrum in Nomine Domini.
v. Converte nos, Deus, Salutaris noster.
r. Et averte iram tuam a nobis.
v. Deus, in adjutorium meum intende.
r. Domine, ad adjuvandum me festina.
Cum invocarem exaudivit me Deus iustitiae meae : * in tribulatione dilatasti mihi.
Filii hominum, usquequo gravi corde ? * ut quid diligitis vanitatem, et quaeritis mendacium ?
Et scitote quoniam mirificavit Dominus sanctum suum : * Dominus exaudiet me, cum clamavero ad eum.
Irascimini, et nolite peccare : * quae dicitis in cordibus vestris, in cubilibus vestris compungimini.
Sacrificate sacrificium justitine, et sperate in Domino : * multi dicunt : Quis ostendit nobis bona ?
Signatum est super nos lumen vultus tui, Domine : * dedisti laetitiam in corde meo.
In pace in idipsum : * dormiam et requiescam.
Quoniam tu, Domine, singulariter in spe : * constituisti me.
In te, Domine, speravi, non confundar in aeternum : * in justitia tua libera me.
Inclina ad me aurem tuam : * accelera ut eruas me.
Esto mihi in Deum protectorem et in domum refugii : * ut salvum me facias.
Quoniam fortitudo mea, et refugium meum es tu : * et propter Nomen tuum deduces me, et enutries me.
In manus tuas commendo spiritum meum : * redemisti me, Domine, Deus veritatis.
Qui habitat in adjutorio Altissimi : * in profectione Dei cœli commorabitur.
Dicet Domino : Susceptor meus es tu, et refugium meum : * Deus meus, sperabo in eum.
Scapulis suis obumbrabit tibi : * et sub pennis ejus sperabis.
Scuto circumdabit te veritas ejus : * non timebis a timore nocturno.
A sagitta volante in die a negotio perambulante in tenebris : * ab incursu, et daemonio meridiano.
Cadent a latere tuo mille, et decem millia a dextris tuis : * ad te autem non appropinquabit.
Quoniam tu es, Domine, spes mea : * Altissimum posuisti refugium tuum.
Non accedet ad te malum : * et flagellum non appropinquabit tabernaculo tuo.
Quoniam Angelis suis mandavit de te : * ut custodiant te in omnibus viis tuis.
In manibus portabunt te : * ne forte offendas ad lapidem pedem tuum.
Quoniam in me speravit. liberabo eum : * protegam eum, quoniam cognovit Nomen meum.
Clamabit ad me, et ego exaudiam eum : * eum ipso sum in tribulatione, eripiam eum, et glorificabo eum.
Longitudine dierum replebo eum : * et ostendam illi Salutare meum.
Qui statis in domo Domini : * in atriis domus Dei nostri.
In noctibus extollite manus vestras in Sancta : * et benedicite Dominum.
Benedicat te Dominus ex Sion : * qui fecit cœlum et terram.
Ant. Miserere mihi, Domine, et exaudi orationem meam.
Te lucis ante terminum, Rerum Creator, poscimus, Ut pro tua clementia, Sis praesul et custodia.
Praesta, Pater piissime, Patrique compar Unice, Cum Spiritu Paraclito Regnans per omne saeculum. Amen.
Tu autem in nobis es, mine, et Nomen sanctum tuum invocatum est super nos : ne derelinquas nos, Domine Deus noster.
r. br. In manus tuas, Domine : * Commendo spiritum meum. In manus tuas.
v. Redemisti nos, Domine Deus veritatis. * Commendo.
Gloria. In manus tuas.
v. Custodi nos, Domine, ut pupillam oculi.
r. Sub umbra alarum tuarum protege nos.
Nunc dimittis servum tuum, Domine : * secundum verbum tuum in pace.
Quia viderunt oculi mei : * Salutare tuum,
Quod parasti : * ante faciem omnium populorum.
Lumen ad revelationem Gentium : * et gloriam plebis tuae Israël.
Ant. Salva nos, Domine, vigilantes ; custodi nos dormientes : ut vigilemus cum Christo, et requiescamus in pace.
Visita, quaesumus Domine, habitationem istam, et omnes insidias inimici ab ea longe repelle : Angeli tui sancti habitent in ea, qui nos in pace custodiant : et benedictio tua sit super nos semper. Per Dominum nostrum Jesum Christum Filium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia sæcula sæculorum. Amen.
v. Dominus vobiscum ;
r. Et cum spiritu tuo.
Benedicat et custodiat nos omnipotens et misericors Dominus, Pater, et Filius, et Spiritus Sanctus.
r. Amen.
r. Amen.
Salve, Regína, Máter misericórdiæVíta, dulcédo, et spes nóstra, sálve.Ad te clamámus, éxules, fílii Evae.Ad te suspirámus, geméntes et flentesin hac lacrimárum válle.Eia ergo, Advocáta nóstra,íllos túos misericórdes óculos ad nos convérte.Et Jésum, benedíctum frúctum véntris túi,nóbis post hoc exsílium osténde.O clémens, O pía, O dúlcis Vírgo María.
V. Ora pro nobis, sancta Dei Genitrix ;
R. Ut digni efficiamur promissionibus Christi.
Omnipotens sempiterne Deus, qui gloriosae Virginis matris Mariae corpus et animam, ut dignum Filii tui habitaculum effici mereretur, Spiritu Sancto cooperante, praeparasti : da ut cujus commemoratione laetemur, ejus pia intercessione ab instantibus malis et a morte perpetua liberemur. Per eundem Christum Dominum nostrum.
V. Divinum auxilium maneat semper nobiscum. R. Amen.
PHILIPPUS ex nobili Benitiorum familia Florentiae natus, futurae ; sanctitatis jam Inde ab incunabulis indicium praebuit. Vix enim quintum aetatis mensem ingressus, linguam in voces mirifice solvit, hortatusque fuit matrem, ut Deiparae Servis eleemosynam impertiret. Adolescens, dum Parisiis litterarum studia cum pietatis ardore conjungeret, plurimos ad cœlestis patriae desiderium inflammavit. Reversus in patriam, et singulari visione a beatissima Virgine in Servorum suorum familiam nuper institutam vocatus, in Senarii montis antrum concessit, ubi asperam quidem jugi corporis castigatione, sed Christi Domini cruciatuum meditatione suavem vitam duxit : indeque per universam pene Europam, magnamque Asiae partem, quam evangelicis praedicationibus obivit, sodalitia Septem Dolorum Dei Matris instituit, suumque ordinem eximio virtutum exemplo propagavit.
Divinae caritatis et catholicae fidei dilatandae ardore vehementer accensus, sui ordinis Generalis reluctans atque invitus renuntiatus, fratres ad praedicandum Christi Evangelium in Scythiam misit ; ipse vero plurimas Italiae urbes concursans, gliscentes in eis civium discordias composuit, multasque ad Romani Pontificis obedientiam revocavit ; nihilque de studio alienae salutis omittens, perditissimos homines e vitiorum coeno ad paenitentiam ac Jesu Christi amorem perduxit. Orationi summopere addictus, saepe in extasim rapi visum est. Virginitatem vero adeo coluit, ut ad extremum usque spiritum voluntariis ac durissimis suppliciis illibatam custodierit.
Effloruit in eo jugiter singularis erga pauperes misericordia, sed praecipue cum apud Camilianum agri Senensis vicum leproso nudo eleemosynam petenti propriam, qua indutus erat, vestem fuit elargitus : quae ille contectus, statim a lepra mundatus est. Cujus miraculi cum longe lateque fama manasset, nonnulli ex Cardinalibus, qui Viterbium, Clemente quarto vita functo, pro successore deligendo convenerant, in Philippum, cujus cœlestem etiam prudentiam perspectam habebant, intenderunt. Quo comperto vir Dei, ne forte pastoralis regiminis onus subire cogeretur, apud Tuniatum montem tamdiu delituit, donec Gregorius decimus Pontifex Maximus fuerit renuntiatus : ubi balneis, quae etiam hodie sancti Philippi vocantur, virtutem sanandi morbos suis precibus impetravit. Denique Tuderti, anno millesimo ducentesimo octogesimo quinto in Christi Domini e cruce pendentis amplexu, quem suum appellabat librum, sanctissime ex hac vita migravit. Ad ejus tumulum caeci visum, claudi gressum, mortui vitam receperunt. Quibus aliisque plurimis fulgentem signis Clemens decimus Pontifex Maximus Sanctorum numero adscripsit.
BARTHOLOMAEUS Apostolus, Galilaeus, cum in Indiam citeriorem, quae ei in orbis terrarum sortitione ad praedicandum Jesu Christi Evangelium obvenerat, progressus es-set, adventum Domini Jesu juxta sancti Matthaei Evangelium illis gentibus praedicavit. Sed cum in ea provincia plurimos ad Jesum Christum convertisset, multos labores calamitatesque perpessus, venit in majorem Armeniam.
Ibi Polymium regem et 1 conjugem ejus, ac praetereo duodecim civitates ad christianam fidem perduxit. Quae res in eum magnam invidiam concitavit illius gentis sacerdotum. Nam usque adeo Astyagem Polymii regis fratrem in Apostolum incenderunt, ut is vivo Bartholomaeo pellem crudeliter detrahi jusserit, ac caput abscindi : quo in martyrio animam Deo reddidit.
Ejus corpus Albani, quae est urbs majoris Armeniae, ubi is passus fuerat, sepultum est : quod postea ad Liparam insulam delatum, Inde Beneventum translatum est : postremo Romam ab Othone tertio imperatore portatum, in Tiberis insula, in ecclesia ejus nomine Deo dicata, collocatum fuit.
Ludovicus nonus Galliae rex, duodecim annos natus, patre amisso, et in Blanchae matris sanctissima disciplina educatus, cum jam vigesimum annum in regno ageret, in morbum incidit : quo tempore cogitavit de recuperanda possessione Jerosolymorum. Quamobrem ubi convaluisset, vexillum ab episcopo Parisiensi accepit : deinde mare cum ingenti exercitu trajiciens, primo proelio Saracenos fugavit. Sed cum ex pestilentia magna militum multitudo periisset, victus ipse captusque est.
Rebus postea cum Saracenis compositis, liber rex exercitusque dimittitur. Quinque annis in Oriente commoratus, plurimos Christianos a barbarorum servitute redemit, multos etiam infideles ad Christi fidem convertit : praeterea aliquot Christianorum urbes refecit suis sumptibus. Interim mater ejus migrat e vita : quare domum redire cogitur, ubi totum se dedit pietatis officiis.
Multa aedificavit monasteria, et pauperum hospitia : beneficentia egentes sublevabat : frequens visebat aegrotos, quibus ipse non solum suis sumptibus omnia suppeditabat, sed etiam, quae opus erant, manibus ministrabat. Vestitu vulgari utebatur, cilicio ac jejunio corpus assidue affligebat. Sed cum iterum transmisisset, bellum Saracenis illaturus, jamque castra in eorum conspectu posuisset, pestilentia decessit in illa oratione : Introibo in domum tuam ; adorabo ad templum sanctum tuum, et confitebor nomini tuo. Ejus corpus postea Lutetiam Parisiorum translatum est, quod in celebri sancti Dionysii templo asservatur et colitur ; caput vero in sacra aede sanctae Capellae. Ipse clarus miraculis a Bonifacio Papa Octavo in sanctorum numerum est relatus.
ZEPHYRINUS Romanus Severo imperatore ad regendam Ecclesiam assumptus, sancivit, ut qui ordinandi essent, opportuno tempore et multis praesentibus clericis et laicis, de more sacris initiarentur ; doctique ac spectatae vitae homines ad id officii munus deligerentur. Decrevit praeterea, ut rem divinam facienti episcopo sacerdotes omnes astarent. Idem instituit ut patriarcha, primas, metropolitanus adversus episcopum non ferant sententiam, nisi apostolica auctoritate fulti. Vixit in pontificatu annos decem et octo, dies decem et octo. Habuit ordinationes quatuor mense decembri, quibus creavit presbyteros tredecim, diaconos septem, episcopos per diversa loca tredecim. Antonino imperatore martyrio coronatus est, et sepultus via Appia prope coemeterium Callista, septimo calendas septembris.
JOSEPHUS Calasanctius a Matre Dei, Petraltae in Aragonia nobili genere natus, a teneris annis futurae in pueros caritatis et eorum institutionis indicia praebuit. Nam ad huc parvulus eos ad se convocatos in mysteriis fidei et sacris precibus erudiebat. Humanis divinisque litteris egregie doctus, cum studiis theologicis Valentiae operam daret, nobilis potentisque feminae illecebris fortiter superatis, virginitatem, quam Deo voverat, inoffensam insigni victoria servavit. Sacerdos ex voto factus, a compluribus episcopis in Castellae Novae, Aragoniae et Catalauniae regnis in partem laboris ascitus, exspectationem omnium vicit, pravis ubique omnibus emendatis, ecclesiastica disciplina restituta, inimicitiis cruentisque factionibus mirifice extinctis. At cœlesti visione et Dei voce frequenter admonitus, Romam profectus est.
In Urbe summa vitae asperitate, vigiliis et jejuniis corpus affligens, in orationibus et cœlestium rerum contemplatione dies noctesque versabatur, septem ejusdem Urbis ecclesias singulis fere noctibus obire solitus : quem inde morem complures annos servavit. Datis piis sodalitatibus nomine, mirum quanto ardore pauperes, infirmos potissimum, aut carceribus detentos eleemosynis omnique pietatis officio sublevaret. Lue Orbem depopulante, una cum sancto Camillo, tanto fuit actus impetu caritatis, ut praeter subsidia aegrotis pauperibus large collata, ipsa etiam defunctorum cadavera suis humeris tumulanda transferret. Verbum cum divinitus accepisset, se ad informandos intelligentiae ac pietatis spiritu adolescentulos, praecipue pauperes, destinari, Ordinem Clericorum regularium Matris Dei scholarum piarum fundavit, qui peculiarem curam circa puerorum eruditionem ex proprio instituto profiteretur : ipsumque Ordinem a Clemente Octavo, a Paulo Quinto aliisque Summis Pontificibus magnopere probatum, brevi tempore per plurimas Europae provincias et regna mirabiliter propagavit. In hoc autem tot labores perpessus est, ac tot aerumnas invicto animo toleravit, ut omnium voce miraculum fortitudinis, et sancti Jobi exemplum diceretur.
Quamvis Ordini universo praeesset, totisque viribus ad animarum salutem incumberet, numquam tamen intermisit pueros, praesertim pauperiores, erudire, quorum scholas verrere, eosque domum comitari consuevit. In eo summae patientiae et humilitatis munere, valetudine etiam infirma, duos et quinquaginta annos perseveraverit : dignus propterea, quem crebris Deus miraculis coram discipulis illustraret, et cui beatissima Virgo cum puero Jesu, illis orantibus benedicente, appareret. Amplissimus interim dignitatibus repudiatis, prophetia, abdita cordium et absentia cognoscendi donis et miraculis clarus, Deiparae Virginis, quam singulare pietate et ipse ab infantia coluit, et suis maxime commendavit, aliorumque cœlitum frequenti apparitione dignatus, cum obitus sui diem, et Ordinis tunc prope eversi restitutionem atque incrementum praenuntiasset, secundum et nonagesimum annum agens, Romae obdormivit in Domino, octavo calendas septembris, anno millesimo sexcentesimo quadragesimo octavo. Ejus cor et lingua post saeculum integra et incorrupta reperta sunt.. Ipse vero multis post obitum quoque signis a Deo illustratus, primum a Benedicto Decimo quarto Beatorum cultu decoratus fuit, ac deinde a Clemente Decimo tertio inter Sanctos solemniter est relatus.
AUGUSTINUS, Tagaste in Africa honestis parentibus natus, ac puer docilitate ingenii aequales longe superans, brevi omnibus doctrina antecelluit. Adolescens, dum esset Carthagine, in Manichaeorum haeresim incidit. Postea Romam profectus, inde Mediolanum missus ut rhetoricam doceret, cum ibi frequens Ambrosii episcopi esset auditor, ejus opera incensus studio catholicae fidei, annos natus triginta tres ab ipso baptizatur. Reversus in Africam, cum religione vitae sanctimoniam conjungens, a Valerio notae sanctitatis episcopi Hipponensi presbyter factus est. Quo tempore familiam instituit religiosorum, quibuscum victu communi eodemque cultu utens, eos ad apostolicae vitae doctrinaeque disciplinam diligentissime erudiebat. Sed cum vigeret Manichaeorum haeresis, vehementius in illam invehi coepit, Fortunatumque haeresiarcham confutavit.
Hac Augustini pietate commotus Valerius, eum adjutorem adhibuit episcopalis officii. Nihil illo fuit humilius, nihil continentius. Lectus ac vestitus moderatus, vulgaris mensa, quam semper sacra vel lectione vel disputatione condiebat. Tanta benignitate fuit in pauperes, ut, cum non esset alia facultas, sacra vasa frangeret ad eorum inopiam sustentandam. Feminarum, et in eis sororis, et fratres filiae, contubernium familiaritatemque vitavit : quippe qui diceret, etsi propinquae mulieres suspectae non essent, tamen quae ad eas ventitarent, posse suspicionem efficere. Nullum finem fecit praedicandi Dei verbum, nisi gravi morbo oppressus. Haereticos perpetuo insectatus et coram et scriptis, ac nullo loco passus consistere, Africam a Manichaeorum, Donatistarum, Pelagianorum, alliorumque praeterea haereticorum errore magna ex parte liberavit.
Tam multa pie, subtiliter et copiose scripsit, ut christianam doctrinam maxime illustraret. Quem in primis secuti sunt, qui postea theologicam disciplinam via et ratione tradiderunt. Wandalis Africam bello vastantibus, et Hipponem tertium jam mensem obsidentibus, in februm incidit. Itaque cum discessum e vita sibi instare intelligeret, Psalmos David qui ad paenitentiam pertinent, in conspectu positos profusis lacrimis legebat. Solebat autem dicere neminem, etsi nullius sceleris sibi conscius esset, committere debere, ut sine poenitentia migraret e vita. Ergo sensibus integris, in oratione defixus, astantibus fratribus, quos ad caritatem, pietatem, virtutesque omnes erat adhortatus, migravit in cœlum. Vixit annos septuaginta sex, in episcopatu ad triginta sex. Cujus corpus primum in Sardiniam delatum, deinde a Luitprando, Longobardorum rege, magno pretio redemptum, Ticinum translatum est, ibique honorifice conditum.
DEUS, qui beatum metem, Martyrem tuum, virtute constantiae in passione roborasti : ex ejus nobis imitatione tribue, pro amore tuo prospera mundi despicere, et nulla ejus adversa formidare. Per Dominum
DEUS, qui inter cetera potentiae tuae miracula, etiam in sexu fragili victoriam martyrii contulisti : concede propitius ; ut qui beatae Sabinae Martyris tuae natalitia colimus, per ejus ad te exempla gradiamur. Per Dominum.
SANCTI Johannis Baptistae et Martyris tui, Domine, quaesumus, veneranda festivitas, salutaris auxilii nobis praestet effectum. Per Dominum.
MUNERA tibi, Domine, pro sancti Martyris tui Johannis Baptistae passione deferimus, qui dum finitur in terris, factus est cœlesti sede perpetuus ; quaesumus, ut ejus obtentu nobis proficiant ad salutem. Per Dominum.
VERE dignum et justum est, aequum et salutare, nos tibi semper et ubique gratias agere, Domine sancte, Pater omnipotens, terne Deus : Qui praecursorem Filii tui tanto munere ditasti, ut pro veritatis praeconio capite plecteretur : Et qui Christum aqua baptizaverat, ab ipso in Spiritu baptizatus, pro eodem proprio sanguine tingeretur. Praeco quippe veritatis, quae Christus est, Herodem a fraternis thalamis prohibendo, carceris obscuritate detruditur, ubi solius divinitatis tuae lumine frueretur. Deinde capitalem sententiam subiit, et ad inferna Dominum praecursurus descendit. Et quem in mundo digito demonstravit, ad inferos pretiosa morte praecessit. Et ideo cum Angelis.
DEUS, qui nos beati Johannis Baptistae concedit solemnia frequentare, tribuat vobis et eadem devotis mentibus celebrare, et suae benedictionis dona percipere.
R. Amen.
Et qui pro legis ejus praeconio carceralibus est retrusus in tenebris, intercessione sua a tenebrosorum operum vos liberet incentivis.
R. Amen.
Et qui pro veritate, glue Deus est, caput non est cunctatus amittere, suo interventu ad caput nostrum, quod Christus est, vos faciat pervenire.
R. Amen.
Quod ipse praestare dignetur.
r. Amen.
r. Amen.
r. Amen.
AD COMPLENDUM.
CONFERAT nobis, Domine, sancti Johannis utrumque solemnitas : ut et magnifica sacramenta quae sumpsimus, digne veneremur, et nobis salutaria sentiamus. Per Dominum.
PRIMUS Americae Meridionalis flos sanctitatis, virgo Rosa, christianis parentibus Limae progenita, mox ab incunabulis claruit futurae sanctimoniae indiciis. Nam vultus infantis mirabiliter in rosae effigiem transfiguratus, huic nomini occasionem dedit : cui postea Virgo Deipara cognomen adjecit, jubens vocari deinceps Rosam a sancta Maria. Quinquennis votum perpetuae virginitatis emisit. Adultior, ne a parentibus ad nuptias cogeretur, clam sibimet venustissimam capitis caesariem praescidit. Jejuniis supra humanum modum addicta, integras Quadragesimas transegit, pane abstinens, ac dietim solis quinque granulis mali citrini victitans.
Habitu tertii Ordinis sancti Dominici assumpto, pristinas vitae austeritatis duplicavit : oblongo asperrimoque cilicio sparsim minusculas acus innexuit : sub velo coronam densis aculeis introrsus obarmatam interdiu noctuque gestavit. Sanctae Catharinae Senensis ardua premens vestigia, catena ferrea, triplici nexu circumducta, lumbos cinxit. Lectulum sibi e truncis nodosis composuit, horumque vacuas commissuras fragminibus testarum implevit. Cellulam sibi angustissimam struxit in extremo horti angulo, ubi cœlestium contemplatione dedita, crebris disciplinis, inedia vigiliis corpusculum extenuans, at spiritu vegetata, larvas daemonum, frequenti certamine victrix, impavide protrivit ac superavit.
Aegritudinem tormentis, domesticorum insultibus, linguarum morsibus dire agitata, nondum catis pro merito se affligi querebatur. Per quindecim annos ad plusculas horas desolatione spiritus et ariditate miserrime contabescens, forti animo tulit agones omni morte amariores. Exinde coepit supernis abundare deliciis, illustrari visionibus, colliquescere seraphicis ardoribus. Angelo tutelari, sancte Catharinae Senensi, Virgini Deiparae inter assiduas apparitiones mire familiaris, a Christo has votes audire meruit : Rosa cordis mei, tu mihi sponsa esto. Denique Sponsi hujus paradiso feliciter invectam, plurimisque ante et post obitum miraculis coruscam, Clemens Decimus Pontifex Maximus sanctarum Virginum catalogo rite solemni adscripsit.
MAJESTATEM tuam, Domine, supplices exoramus : ut, sicut nos jugiter Sanctorum tuorum commemoratione laetificas, ita semper supplicatione defendas. Per Dominum.
Raymundus, Nonnatus cognomento dictus, quia praeter communem naturae legem e mortuae matris dissecto latere in lucem eductus fuit, Portelli in Catalaunia piis et nobilibus parentibus ortus, ab ipsa infantia futurae sanctitatis indicia dedit. Nam puerilia oblectamenta, mundique illecebras respuens, ita pietati operam dabat, ut omnes in puero adultam virtutem admirarentur. Crescente vero aetate, litterarum studiis incubuit : sed mox jubente patre vitam ruri agens, sacellum sancti Nicolai in Portelli finibus situm crebro adibat, ut sacram Deiparae imaginem, quae in eo summa fidelium veneratione etiam nunc colitur, visitaret. Ibi effusus in preces, ipsam Dei parentem, ut se in filium adoptare viamque salutis ac scientiam sanctorum edocere dignaretur, enixe deprecabatur.
Nec defuit votis ejus benignissima Virgo. Ab ipsa enim intellexit gratissimum sibi fore, si religionem sub titulo de Mercede, seu de Misericordia redemptionis captivorum, ea suggerente nuper fundatam, ingrederetur. Qua monitione percepta, Barcinonem statim profectus, illud tam praecellentis erga proximum caritatis institutum amplexus est. Regulari igitur militiae adscriptus, virginitatem, quam pridem beatae Virgini consecraverat, perpetuo coluit, ceterisque virtutibus enituit, caritate praesertim erga Christianos, qui sub potestate paganorum miseram in captivitate vitam degebant. Hos ut redimeret, in Africam missus, cum jam multos a servitute liberasset, ne, consumpta pecunia, aliis item in proximo abnegandae fidei discrimine constitutis deesset, se ipsum pignori dedit ; sed cum ardentissimo salutis animarum desiderio succensus, plures Mahometanos suis concionibus ad Christum converteret, in arctam custodiam a barbaris conjectus, variisque suppliciis cruciatus, mox labiis perforatis et sera ferrea clausis, crudele martyrium diu sustinuit.
Ob haec et alia fortiter gesta sanctitatis ejus fama longe lateque diffusa est. Qua permotus Gregorius nonus, in amplissimum sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalium collegium Raymundum adscripsit : sed vir Dei in ea dignitate ab omni pompa abhorrens, religiosae humilitatis tenacissimus semper fuit. Romam vero pergens, statim ac Cardonam pervenit, extremo morbo confectus, ecclesiasticis sacramentis muniri summis precibus postulavit. Cumque morbus ingravesceret, et sacerdos diutius tardaret, Angelorum ministerio, sub specie religiosorum sui ordinis apparentium, salutari viatico refectus fuit. Quo sumpto, et gratiis Deo peractis, migravit ad Dominum Dominica ultima Augusti, anno millesimo ducentesimo quadragesimo. Mortui corpus, cum circa locum sepulturae contentio orta esset, arcae inclusum, et mulae caecae impositum, ad sacellum sancti Nicolai Dei nutu delatum fuit, ut ibi tumularetur, ubi prima jecerat sanctioris vitae fundamenta. Illic constructo sui ordinis caenobio, a confluentibus voti causa ex universa Catalaunia fidelibus populis honoratur, variis miraculis et signis gloriosus.
AEGIDIUS Atheniensis, regiae stirpis, a prima aetate divines litteris et caritatis officiis ita deditus fuit, ut nihil praeterea curare videretur. Itaque parentibus mortuis, totum patrimonium in pauperes erogavit : quin etiam tunicam exuit ut aegrotum egentem tegeret ; qua ille indutus statim convaluit. Sed multis deinceps clarior miraculis, timens sui nominis celebritatem, Arelatem ad beatum Canarium contendit : a quo post biennium discedens, secessit in eremum, ubi diutius herbarum radicibus et cervae lacte, quae statis ad eum horis veniebat, admirabili sanctitate vixit. Quae cerva, insequentibus quodam die canibus regiis, cum in antrum Ægedii refugisset, Galliae regem impulit, ut ab eo summis precibus peteret, ut in loco speluncae monasterium exstrui pateretur. Cujus administrationem, flagitante rege, invitus suscepit : eoque munere aliquot annis prudenter pieque gesto, migravit in cœlum.
FRATERNA nos, Domine, Martyrum tu orum corona laetificet : quae et fidei nostrae praebeat incrementa virtutum, et multiplici nos suffragio consoletur. Per Dominum.
Stephanus in Hungariam Christi fidem et regium nomen invexit. Regia corona a Romano Pontifice impetrata, ejusque jussu in regem inunctus, regnum Sedi apostolicæ obtulit. Varia pietatis domicilia Romæ Jerosolymis, Constantinopoli ; in Hungaria archiepiscopatum Strigoniensem, episcopatus decem, admirabili religione et munificentia fundavit. Par in pauperes amor et liberalitas, quos veluti Christum ipsum complectens, neminem a se mærentem ac vacuum umquam dimisit ; quin ad eorum inopiam sublevandam amplissimis facultatibus erogatis, domesticam quoque supellectilem eximia benignitate frequenter distribuit : suis insuper manibus lavare pauperum pedes, noctu solus et ignotus nosocomia frequentare, decumbentibus inservire, ac cetera caritatis officia exhibere consuevit : quarum virtutum merito illius dextera, resoluto cetero corpore, incorrupta permansit.
Orandi studio noctes pene totas ducebat insomnes, atque in cœlestium rerum contemplatione defixus, interdum extra sensus raptus, sublimis in sera ferri visus fuit. Perduellium conspiratione, ac validorum hostium impetus, miro prorsus modo, non semel orationis præsidio evitavit. Susceptum ex Ghisella Bavarica, sancti Henrici imperatoris sorore, quam sibi matrimonio junxerat, Emericum filium tanta morum disciplina, talique pietate enutrivit, quantum ejus postea sanctitas declaravit. Regni vero negotia ita disposuit, ut accitis undique prudentissimis et sanctissimis viris, nihil umquam sine illorum consilio moliretur. Humillimis interim precibus in cinere et cilicio Deum deprecans, ut universum Hungariae regnum, antequam e vita migraret, catholicum videre mereretur. Vere propter ingens dilatandæ fidei studium, illius gentis Apostolus nuncupatus, facta a Romano Pontifice ipsi, posterisque regibus præferendæ crucis potestate.
Dei Genitricem, quam ardentissime venerabatur, amplissimo in ejus honorem constructo templo, Hungariae Patronam instituit, ab eadem vicissim Virgine receptus in cœlum ipso suæ Assumptionis die, quem Hungari, e sancti regis instituto, Magnæ Dominæ diem appellant. Sacrum ejus corpus suavissimo fragrans odore, liquore cœlesti scatens, inter multa et varia miracula, Romani Pontificis jussu, nobiliorem in locum translatum est, atque honorificentius conditum. Ejus autem festum Innocentius Undecimus Pontifex Maximus quarto nonas septembris, ob insignem victoriam ab exercitu Leopoldi Primi Romanorum electi imperatoris et Hungariae regis, eadem die in Budæ expugnatione, ope divina e Turcis reportatam, celebrandum instituit.
LAURENTIUS, ex illustri Justinianorum familia Venetiis natus, eximiam vel puer morum gravitatem prae se tulit. Exacta inter pietatis officia adolescentia, ad castum Verbi et animae connubium a divina Sapientia invitatus, de religiosae vit instituto capessendo deliberare coepit. Novae itaque militiae clam proludens, praeter alias corporis afflictationes, super nudos cubabat asseres, sedensque velut arbiter hinc inter saeculi blandimenta, paratasque a matre nuptias, illinc claustrales inter austeritates, oculis in Christi patientis crucem conversis : Tu, inquit, es Domine spes mea : ibi posuisti certissimum refugium tuum ; ad canonicorum sancti Georgii in Alga congregationem convolavit : ubi novis excogitatis cruciatibus acrius in seipsum, veluti in hostem infensissimum, instaurans bellum, nullam adeo sibi oblectationem indulgebat, ut ne in domesticum umquam hortum, nec in paternam quidem domum, nisi cum morienti matri extrema pietatis officia siccis oculis persolvit, exinde intraverit. Par erat obedientiae, mansuetudinis, ac praecipue humilitatis studium, cum abjectissima quaeque coenobii munia sibi ultro desumeret, celeberrima per urbis loca, non tam victum quam ludibria emendicaret, illatasque contumelias ac calumnias immotus ac silens perferret ; assiduae praesertim orationis subsidio, qua sape per mentis excessum rapiebatur in Deum ; tantoque cor ejus aestuabat ardore, ut nutantes etiam sodales ad perseverantiam ac Jesu Christi amorem inflammaret.
Ab Eugenio Quarto patriae episcopus designatus, quem magna contentione honorem detrectaverat, majori gessit cum laude. Nam consueta vivendi ratione nihil admodum immutata, paupertatem, quam semper colluerat, in mensa, supellectili ac lecto perpetuo retinuit. Modicam domi alebat familiam, quod grandem alteram sibi esse diceret, pauperes Christi significans. Quacumque adiretur hora, praesto omnibus erat, paterna omnes caritate allevabat, non renuens vel aere se alieno gravare, illorum ne inopiae deesset. Rogatus qua spe id faceret ? Domini mei, qui pro me dissolvere facile poterit, respondebat. Spem autem non confundere divina Providentia summissis inopinato subsidiis jugiter declarabat. Plura virginum monasteria construxit, quas etiam ad perfectioris vitae rationem sua vigilantia composuit. Matronis a saeculi pompis et ornatus vanitate revocandis, ecclesiasticae disciplinae ac moribus reformandis maximopere studuit ; dignus sane qui ab eodem Eugenio gloria et decus praesulum coram cardinalibus vocaretur, et qui a Nicolao Quinto ejus successore, translato e Gradensi civitate titulo, primus Venetiarum patriarcha renuntiaretur.
LACRIMARUM dono insignitus, omnipotenti Deo placationis hostiam quotidie offerebat. Quod cum aliquando nocte Dominici Nativitatis perageret, Christum Jesum sub pulcherrimi infantis specie videre promeruit ; tantumque in eo erat commissi gregis praesidium, ut cœlitus aliquando acceptum fuerit, pontificis sui intercessione ac meritis stetisse rempublicam. Prophetiae spiritu afflatus, plura humanae cognitioni prorsus impervia praedixit : morbos ac daemones suis precibus saepe fugavit : libros etiam cœlestem doctrinam ac pietatem spirantes, grammaticae pene rudis, conscripsit. Denique cum lethalem incidisset in morbum, et commodiorem domestici lectum seni atque aegro pararent, aversatus ejusmodi delicias, tamquam a durissima morientis Domini sui cruce plus nimio abhorrentes, consueto in stramine se jussit deponi, et finem vitae suae adventare praenoscens, sublatis in cœlum oculis : Venio, in-quit, ad te, o bone Jesu ; ac die octava januarii obdormivit in Domino. Pretiosam ejus mortem testati sunt angelici concentus, a Carthusianis quibusdam monachis auditi, et sacrum cadaver per duos ultra menses inhumatum, suavi fragrans odore, et rubescente facie, integrum atque incorruptum, ac nova post mortem patrata miracula : quibus permotus Alexander Octavus Pontifex Maximus eum sanctorum numero adscripsit. Innocentius vero Duodecimus quintam septembris diem qua vir sanctus ad pontificiam primo cathedram fuerat evectus, celebrando illius festo assignavit.
I. ANT. NATIVITAS gloriosae Virginis Mariae ex semine Abrahae, ortae de tribu Juda, clara ex stirpe David.
Psaume CIX. Dixit Dominus, page 23.
3. ANT. REGALI ex progenie Maria exorta refulget cujus precibus nos adjuvari mente et spiritu devotissime poscimus.
Laetatus sum in his qua dicta sunt mihi : * In domum Domini ibimus.Stantes erant pedes nostri : * in atriis tuis, Jerusalem.Jerusalem qua aedificatur ut civitas : * cujus participatio ejus in idipsum.Illuc enim ascenderunt tribus, tribus Domini : * testimonium Israel ad confitendum Nomini Domini.Quia illic sederunt sedes in judicio : * sedes super domum David.Rogate qua ad pacem sunt Jerusalem : * et abundantia diligentibus te.Fiat pax in virtute tua : * et abundantia in turribus tuis.Propter fratres meos et proximos meos : * loquebar pacem de te.Propter domum Domini Dei nostri : * quaesivi bona tibi.
ANT. CORDE et animo Christo canamus gloriam in hac sacra solemnitate praecelsae Genitricis Dei Maria :.
Nisi Dominus aedificaverit domum : * in vanum laboraverunt qui aedificant eam.Nisi Dominus custodierit civitatem : * frustra vigilat qui custodit eam.Vanum est vobis ante lucem surgere : * surgite postquam sederitis, qui manducatis panem doloris.Cum dederit dilectis suis somnum : * ecce haereditas Domini filii : merces, fructus ventris.Sicut sagittae in manu potentis : * ita filii excussorum.Beatus vir, qui implevit desiderium suum ex ipsis : * non confundetur cum loquetur inimicis suis in porta.
5. ANT. Cum jucunditate Nativitatem beatae Mariae celebremus, ut ipsa pro nobis intercedat ad Dominum Jesum Christum.
Lauda, Jerusalem, Domi num : * lauda Deum tuum, Sion.Quoniam confortavit seras portarum tuarum : * benedixit filiis tuis in te.Qui posuit fines tuos pacem, * et adipe frumenti satiat te.Qui emittit eloquium suum terrae : * velociter currit sermo ejus.Qui dat nivem sicut lanam : * nebulam sicut cinerem spargit.Mittit crystallum suam sicut buccellas : ante faciem frigoris ejus quis sustinebit ?Emittet verbum suum, et liquefaciet ea : * flabit spiritus ejus, et fluent aquae.Qui annuntiat verbum suum Jacob : * justitias, et judicia sua Israel.Non fecit taliter omni nationi : * et judicia sua non manifestavit eis.
Ab initio et ante saecula creata suffi, et usque ad futurum saeculum non desinam, et in habitatione sancta coram ipso ministravi.
AVE, maris Stella, Dei mater alma, Atque semper Virgo, Felix cœli porta.
Sumens illud Ave Gabrielis ore, Funda nos in pace, Mutans Evœ nomen.
Solve vincla reis, Profer lumen caecis, Mala nostra pelle, Bona cuncta poste.
Monstra te esse Matrem, Sumat per te preces Qui, pro nobis natus, Tulit esse tuus.
Virgo singularis, Inter omnes mitis, Nos culpis solutos Mites fac et castor.
Vitam praesta puram, Iter para tutum, Ut videntes Jesum, Semper collaetemur.
Sit laus Deo Patri, Summo Christo decus, Spiritui Sancto, Tribus honor unus. Amen.
Chassez loin tous nos maux,
Amen.
GLORIOSAE Virginis Mariae ortum dignissimum recolamus, quae et Genitricis dignitatem obtinuit, et virginalem pudicitiam non amisit.
R. br. SPECIE tua : * Et pulchritudine tua. Specie tua.
V. Intende, prospere procede, et regna. * Et pulchritudine tua.
Gloria Patri. Specie tua.
V. Adjuvabit eam Deus vultu suo.
R. Deus in medio ejus, non commovebitur.
SALVE, sancta parens, enixa puerpera Regem ; qui cœlum terramque regit in saecula saeculorum.
Ps. Eructavit cor meum verbum bonum : dico ego opera mea Regi. Gloria Patri. Salve.
FAMULIS tuis, quaesumus Domine, cœlestis gratiae munus impertire : ut, quibus beatae partus exstitit salutis exordium, Nativitatis ejus votiva solemnitas pacis tribuat incrementum. Per Dominum.
Praesta, quaesumus omnipotens Deus : ut, qui beati Adriani, Martyris tui, natalitia colimus, intercessione ejus in tui Nominis amore roboremur. Per Dominum.
Dominus possedit me in initio viarum suarum antequam quidquam faceret a principio. Ab aeterno ordinata sum, et ex antiquis, antequam terra fieret. Nondum erant abyssi, et ego jam concepta eram : necdum fontes aquarum eruperant : necdum montes gravi mole constiterant : ante colles ego parturiebar : adhuc terram non fecerat, et flumina et cardines orbis terra. Quando praeparabat cœlos, aderam : quando certa lege, et gyro vallabat abyssos : quando aethera firmabat sursum, et librabat fontes aquarum : quando circumdabat mari terminum suum, et legem ponebat aquis ne transirent fines suos : quando appendebat fundamenta terrae. Cum eo eram cuncta componens : et delectabar per singulos dies, ludens coram eo omni tempore, ludens in orbe terrarum : et deliciae meae esse cum filiis hominum. Nunc ergo filii, audite me : Beati qui custodiunt vias meas. Audite disciplinam, et estote sapientes, et nolite abjicere eam. Beatus homo qui audit me, et qui vigilat ad fores meas quotidie, et observat ad postes ostii mei. Qui me invenerit, inveniet vitam, et hauriet salutem a Domino.
BENEDICTA et venerabilis es, Virgo Maria, quae sine tactu pudoris, inventa es mater Salvatoris.
V. Virgo Dei Genitrix, quem totvs non capit orbis, in tua se clausit viscera factus homo.
V. Felix es, sacra Virgo Maria, et omni laude dignissima : quia ex te ortus est Sol iustitiae, Christus Deus noster. Alleluia.
LIBER generationis Jesu Christi, filii David, filii Abraham. Abraham genuit Isaac. Isaac autem genuit Jacob. Jacob autem genuit Judam et fratres ejus. Judas autem genuit Phares, et Zaram de Thamar. Phares autem genuit Esron. Esron autem genuit Aram. Aram autem genuit Aminadab. Aminadab autem genuit Naasson. Naasson autem genuit Salmon. Salmon autem genuit Booz de Rahab. Booz autem genuit Obed ex Ruth. Obed autem genuit Jesse. Jesse autem genuit David regem. David autem rex genuit Salomonem, ex ea quae fuit Uriae. Salomon autem genuit Roboam. Roboam autem genuit Abiam. Abias autem genuit Asa. Asa autem genuit Josaphat. Josaphat autem genuit Joram. Joram autem genuit Oziam. Ozias autem genuit Joatham. Joatham autem genuit Achaz. Achaz autem genuit Ezechiam. Ezechias autem genuit Manassen. Manasses autem genuit Amon. Amon autem genuit Josiam. Josias autem genuit Jechoniam et fratres ejus in transmigratione Babylonis. Et post transmigratio Babylonis : Jechonias genuit Salathiel. Salathiel autem genuit Zorobabel. Zorobabel autem genuit Abiud. Abiud autem genuit Eliacim. Eliacim autem genuit Azor. Azor autem genuit Sadoc. Sadoc autem genuit Achim. Achim autem genuit Eliud. Eliud autem genuit Eleazar. Eleazar autem genuit Mathan. Mathan autem genuit Jacob. Jacob autem genuit Joseph, virum Mariae, de qua natus est Jesus, qui vocatur Christus.
BEATA es, Virgo Maria, quae omnium portasti Creatorem : genuisti qui te fecit, et in aeternum permanes virgo.
UNIGENITI tui, Domine, nobis succurrat humanitas : ut, qui natus de virgine, matris integritatem non minuit, sed sacravit, in Nativitatis ejus solemniis, nostris nos piaculis exuens, oblationem nostram tibi faciat acceptam Jesus Christus Dominus noster. Qui tecum.
MUNERIBUS nostris, quaesumus Domine, precibusque susceptis ; et cœlestibus nos munda mysteriis, et clementer exaudi. Per Dominum.
VERE dignum justum est, aequum et salutare, nos tibi semper et ubique gratias agere : Domine sancte, Pater omnipotens, aeterne Deus : Et te in Nativitate beatae Mari semper virginis collaudare, benedicere, et praedicare. Quae et Unigenitum tuum Sancti Spiritus obumbratione concepit, et virginitatis gloria permanente, lumen aeternum mundo effudit, Jesum Christum Dominum nostrum. Per quem Majestatem tuam laudant Angeli, adorant Dominationes, tremunt Potestates ; cœli, cœlorumque Virtutes, ac beata Seraphim, socia exsultatione concelebrant. Cum quibus et nostras votes ut admitti jubeas deprecamur, supplici confessione dicentes : Sanctus, Sanctus, Sanctus.
BEATA viscera Mariae Virginis, quae portaverunt aeterni Patris Filium.
SUMPSIMUS, Domine, celebritatis annuae votiva sacramenta : praesta, quæsumus ; ut et temporalis vitae nobis remedia praebeant et aeternae. Per Dominum.
DA, quaesumus Domine Deus noster : ut, sicut tuorum commemoratione Sanctorum temporali gratulamur officio ; ita perpetuo laetemur aspectu. Per Dominum.
ANT. REGALI ex progenie Maria exorta refulget : cujus precibus nos adjuvari mente et spiritu devotissime poscimus.
ET sic in Sion firmata sum, et in civitate sanctificata similiter requievi, et in Jerusalem potestas mea. Et radicavi in populo honorificato, et in parte Dei mei haereditas illius, et in plenitudine sanctorum detentio mea.
R. br. ADJUVABIT eam * Deus vultu suo. Adjuvabit eam.
V. Deus in medio ejus, non commovebitur. * Deus vultu suo.
V. Elegit eam Deus, et praeelegit eam.
R. In tabernaculo suo habitare facit eam.
ANT. Cum iucunditate Nativitatem beatae Maria ; celebremus, ut ipsa pro nobis intercedat ad Dominum Jesum Christum.
In plateis sicut cinnamomum et balsamum aromatizans odorem dedi : quasi myrrha electa, dedi suavitatem odoris.
R. br*. ELEGIT eam Deus : * Et praeelegit eam. Elegit eam.
V. In tabernaculo suo habitare facit eam. * Et praeelegit eam.
V. Diffusa est gratia in labiis tuis.
R. Propterea benedixit te Deus in aeternum.
NATIVITAS tua, Dei Genitrix Virgo, gaudium annuntiavit universo mundo : ex te enim ortus est Sol iustitiae, Christus Deus noster : qui solvens maledictionem, dedit benedictionem, et confundens mortem, donavit no-bis vitam sempiternam.
ANT. ISTE sanctus pro lege Dei sui certavit usque ad mortem, et a verbis impiorum non timuit : fundatus enim erat supra firmam petram.
V. Gloria et honore coronasti eum, Domine.
SANCTUS tuus, Domine, Gorgonius sua nos intercessione laetificet : et pia faciat solemnitate gaudere. Per Dominum.
R. SOLEM iustitiae Regem paritura supremum : * Stella Maria maris hodie processit ad. ortum.
* Stella Maria maris hodie processit ad ortum.
V. Virgo Dei Genitrix virga est, flos Filius ejus.
R. Ad nutum Domini nostrum ditantis honorem : * Sicut spina rosam, genuit Juda Mariam.
V. Ut vitium virtus operiret, gratia culpam.
* Sicut spina rosam, genuit Iudaea Mariam.
* Sicut spina rosam, genuit Juda Mariam.
Vultum tuum deprecabuntur omnes divites plebis : adducentur Regi virgines post eam : proximae ejus adducentur tibi in laetitia et exsultatione.
Ps. Eructavit cor meum verbum bonum : dico ego opera mea Regi. Gloria Patri. Vultum tuum.
CONCEDE, quaesumus omnipotens Deus : ut fideles tui, qui sub sanctissimae Virginis Maria ; Nomine et protectione laetantur ; ejus pia intercessione, a cunctis malis liberentur in terris, et ad gaudia aeterna pervenire mereantur in cœlis. Per Dominum nostrum Jesum Christum, Filium tuum.
Ego quasi vitis fructificavi suavitatem odoris : et flores mei, fructus honoris et honestatis. Ego mater pulchrae dilectionis, et timoris, et agnitionis, et sanctae spei. In me gratia omnis viae et veritatis, in me omnis spes vitae et virtutis. Transite ad me, omnes qui concupiscitis me, et a generationibus meis implemini : spiritus enim meus super mel dulcis, et haereditas mea super mel et favum. Memoria mea in generationes saeculorum. Qui edunt me, adhuc esurient, et qui bibunt me, adhuc sitient. Qui audit me, non confundetur : et qui operantur in me, non peccabunt. Qui elucidant me, vitam aeternam habebunt.
BENEDICTA et venerabilis es, Virgo Maria : quae sine tactu pudoris inventa es mater Salvatoris.
V. Virgo Dei Genitrix, quem totus non capit orbis, in tua se clausit viscera, factus homo.
V. Post partum, Virgo, inviolata permansisti : Dei Genitrix, intercede pro nobis. Alleluia
In illo tempore : Missus est Angelus Gabriel a Deo in civitatem Galilaeae, cui nomen Nazareth, ad virginem desponsatam viro, cui nomen erat Joseph, de domo David : et nomen virginis Maria. Et ingressus Angelus ad eam, dixit : Ave, gratia plena ; Dominus tecum : benedicta tu in mulieribus. Quae cum audisset, turbata est in sermone ejus : et cogitabat qualis esset ista salutatio. Et ait Angelus ei : Ne timeas, Maria : invenisti enim gratiam apud Deum. Ecce concipies in utero, et paries filium : et vocabis nomen ejus Jesum. Hic erit magnus : et Filius Altissimi vocabitur. Et dabit illi Dominus Deus sedem David patris ejus : et regnabit in domo Jacob in aeternum ; et regni ejus non erit finis. Dixit autem Maria ad Angelum : Quomodo fiet istud ? quoniam virum non cognosco. Et respondens Angelus, dixit ei : Spiritus Sanctus superveniet in te ; et virtus Altissimi obumbrabit tibi. Ideoque et quod nascetur ex te sanctum, vocabitur Filius Dei. Et ecce Élisabeth cognata tua : et ipsa concepit filium in senectute sua. Et hic mensis sextus est illi, qua : vocatur sterilis : quia non erit impossibile apud Deum omne verbum. Dixit autem Maria : Ecce ancilla Domini : fiat mihi secundum verbum tuum.
AVE, Maria, gratia plena : Dominus tecum : benedicta tu in mulieribus, et benedictus fructus ventris tui.
TUA, Domine, propitiatione, et beatae Mariae semper virginis intercessione, ad perpetuam atque praesentem hic oblatio nobis proficiat prosperitatem, et pacem. Per Dominum.
BEATA viscera Mari Virginis, qui portaverunt aeterni Patris Filium.
SUMPTIS, Domine, salutis nostrae subsidiis : da quaesumus, beatae Mariae semper virginis patrociniis nos ubique protegi, in cujus veneratione hic tui obtulimus majestati. Per Dominum.
1. ANT. Dum esset Rex in accubitu suo, nardus mea dedit odorem suavitatis.
Psaume CIX. Dixit Dominus, page 23
2. ANT LEVA ejus sub capite meo, et dextera illius amplexabitur me.
3. ANT. NIGRA sum, sed formosa, filiae Jerusalem : ideo dilexit me Rex, et introduxit me in cubiculum suum.
4. ANT. Jam hiems transiit : imber abiit, et recessit : surge amica mea, et veni.
Psaume CXXVI. Nisi Dominus, page 77.
5. ANT. SPECIOSA facta es et suavis in deliciis tuis, sancta Dei Genitrix.
V. DIGNARE me laudare te, Virgo sacrata.
BEATAM me dicent omnes generationes, quia ancillam humilem respexit Deus.
EXSULTET cœlum, laetetur terra ; quippe Dei cœlum, sponsa Dei, partu in terra edita est. Sterilis infantem Mariam ex repromissione lactat, gaudetque pro partu Joachim : Mihi, inquiens, virga nata est, ex qua germinavit flos Christus ex radice David.
Exaudisti, Domine, preces meas, Anna dicat, mihi hodie fructum eam praebens, quae ex cunctis generationibus atque feminis praefinita est intemerata Mater tua.
Eva hodie damnatione absoluta est, Adam item absolutus ab antiqua maledictione, clamans in tua nativitate, immaculata : In te sumus a morte redempti.
Audio David tibi concinentem : Adducentur virgines post te, adducentur in templum Regis ; ipseque, conserta cum eo voce, Regis filiam celebro canticis.
Steriles, animae infecundae, adeste festinanter ; nam Anna multa nunc prole gaudet. Matres, choros ducite cum Matre Dei.
Res stupenda fons vitae de sterili nascitur. Gaude, Joachim : non enim tui similis inter patres, per quem data est nobis virgo Deum suscipiens, tabernaculum divinitatis, mons sanctus.
Exsultate, populi lucis thalamus e ventre prodiit ; porta orientalis, hodie genita, ingressum magni praestolatur sacerdotis, ad salutem animarum nostrarum.
NICOLAUS, Tolentinas a diuturno illius civitatis domicilio appellatus, in oppido sancti Angeli in Piceno est natus piis parentibus : qui liberorum desiderio Barium voti causa profecti, ibique a sancto Nicolao de futura prole confirmati, quem susceperunt filium de illius nomine appellarunt. Is ab infantia multarum virtutum, sed abstinentiae in primis specimen dedit. Nam anno vix septimo, beatum ipsum Nicolaum imitatus, complures hebdomadae dies jejunare coepit, eamque postea consuetudinem retinuit, solo pane et aqua contentus.
ADULTA aetate jam clericali militiae adscriptus, et canonicus factus, cum quodam die concionatorem Ordinis Eremitarum sancti Augustini de mundi contemptu dicentem audisset, eo sermone inflammatus, statim eumdem Ordinem est ingressus. In quo tam exactam religiosae vitae rationem coluit, ut aspero vestitu, verberibus et ferrea catena corpus domans, atque a carne et omni fere obsonio abstinens, caritate, humilitate, patientia, cœterisque virtutibus aliis praeluceret.
ORANDI assiduum studium, quamvis Satanae insidiis varie vexatus, et flagellis interdum casus, non intermittebat. Demum sex ante obitum mensibus, singulis noctibus angelicum concentum audivit, cujus suavitate cum jam paradisi gaudia praegustaret, crebro illud Apostoli repetebat : Cupio dissolve, et esse cum Christo. Denique obitus sui diem fratribus praedixit, qui fuit quarto idus septembris. Miraculis multis etiam post mortem claruit, quibus rite et ordine cognitis, ab Eugenio Papa Quarto in Sanctorum numerum est relatus.
BEATORUM Martyrum tuorum Proti et Hyacinthi nos, Domine, foveat pretiosa confessio, et pia jugiter intercessio tueatur. Per Dominum.
Et flos ex ejus radice procedens turbida mundi absolveret crimina.
Quae virgo manens paritura foret unico more filium spiritualiter conceptum, qui contraderet mundo remedia.
Quae Davidis genita stirpe clara generosi nominis fert insignia.
Salomonis creditur haec propinqua, sed majore praedita sapientia.
Ejus qui ante tempora fuerat atque saecula.
Illius nobis adesse cuncti precemur auxilia,
Per quem tam gravis destructa paci concessit discordia.
Illius haec nobis acquirat Genitrix sanctam quam sonant gaudia.
Atque suum nobis placatum faciat natum per cuncta saecula.
Ille nobis cuncta ut demittat pleniter delicta,
Et nos tuo munimine tuearis sedule, donec nosmet regna dones scandere superna.
Per te sumus, terrigenae Simulque jam cœligene, Pacati pace nobili More inaestimabili.
Hinc Trinitati gloria, Sit semper ac victoria, In unitate solida Per saeculorum saecula.
Amen.
Amen.
VERE quia dignum tibi gratias agere, aeterne Deus. Qui beatissimam Mariam virginem Unigeniti tui genitricem esse voluisti : quoniam nec alia Deum mater decebat, quam virgo ; nec virginem alius filius, quam Deus. Sicut autem divine Majestati tue in nomine Jesu omne genu flectitur cœlestium, terrestrium et infernorum ; sic, audito Marie nomine, inclinantes se cœli, terra procumbens, trepidantes inferi tuam in Virgine Matre adorandam omnipotentiam confitentur. Et ideo cum Angelis.
VERE quia dignum tibi gratias agere, aeterne Deus. Recensemus enim praeclarissimae Nativitatis tatis diem, quo gloriosissima Dei Genitrix, intemerata Virgo Maria, stella corusca et admirabilis, mundo effulsit. Quae nobis perennis vitae januam, quam Eva in paradiso clauserat, reseravit : nosque de tenebris ad lucis antiquae gaudia revocavit. Per eumdem.
Chosroas Persarum rex, extremis Phocæ imperii temporibus, Ægypto et Africa occupata, ac Jerosolyma capta, multisque ibi cæsis Christianorum millibus, Christi Domini Crucem, quam Helena in monte Calvariæ collocarat, in Persidem abstulit. Itaque Heraclius, qui Phocæ successerat, multis belli incommodis et calamitatibus affectus, pacem petebat, quam a Chosroa victoriis insolente ne iniquis quidem conditionibus impetrare poterat. Quare in summo discrimine se assiduis jejuniis et orationibus exercens, opem a Deo vehementer implorabat : cujus monitu exercitu comparato, signa cum hoste contulit, ac tres duces Chosroae cum tribus exercitibus superavit.
Quibus cladibus fractus Chosroas, in fuga, qua trajicere Tigrim parabat, Medarsen filium socium regni designat. Sed eam contumeliam cum Siroes Chosroæ major natu filius ferret atrociter, patri simul et fratri necem machinatur : quam paulo post utrique ex fuga retracto attulit, regnumque ab Heraclio impetravit, quibusdam acceptis conditionibus, quarum ex prima fuit, ut Crucem Christi Domini restitueret. Ergo Crux, quatuordecim annis postquam venerat in potestatem Persarum recepta est : quam rediens Jerosolymam Heraclius solemni celebritate suis humeris retulit in eum montem, quo eam Salvator tulerat.
Quod factum illustri miraculo commendatum est. Nam Heraclius, ut erat auro et gemmis ornatus, insistere coactus est in porta, quæ ad Calvariæ montem ducebat. Quo enim magis progredi conabatur, eo magis retineri videbatur. Cumque ea re et ipse Heraclius, et reliqui omnes obstupescerent : Zacharias Jerosolymorum antistes, Vide, inquit, imperator, ne isto triumphali ornatu, in Cruce ferenda parum Jesu Christi paupertatem et humilitatem imitere. Tum Heraclius abjecto amplissimo vestitu, detractisque calceis, ac plebeio amictu indutus, reliquum viæ facile confecit, et in eodem Calvariæ loco Crucem statuit, under fuerat a Persis asportata. Itaque Exaltationis sanctæ Crucis solemnitas, quæ hac die quotannis celebrabatur, illustrior haberi cœpit ob ejus rei memoriam, quod ibidem fuerit reposita ab Heraclio, ubi Salvatori primum fuerat constituta.
ADESTO, Domine, populo tuo : ut beati Nicomedis Martyris tui merita praeclara suscipiens, ad impetrandam misericordiam tuam semper ejus patrociniis adjuvetur. Per Dominum.
Quae nos lavit a labe criminis
Cujus ortu mors nostra moritur,
Evœ lapsus jam restituitur In Maria :
Ut aurora surgens progreditur,
Sicut luna pulchra describitur,
Super cunctas ut sol eligitur Virgo pia.
Virga fumi sed aromatica,
In te cœli mundique fabrica Gloriatur :
Te signarunt ora prophetica
Tibi canit Salomon cantica
Canticorum te vox angelica Protestatur
In te totum et totum deforis Simul fuit :
Christus, gigas immensi roboris
Nos a nexu funesti pignoris Eripuit.
Ad laudandum Virginis :
Intra tuum celasti gremium
Ut optatum in cœlis bravium Nobis detur. Amen
STABANT juxta Crucem Jesu Mater ejus, et soror Matris ejus Maria Cleophae, et Salome, et Maria Magdalene.
V. Mulier, ecce filius tuus, dixit Jesus : ad discipulum autem : Ecce mater tua. Gloria Patri. Stabant.
Deus, in cujus passione, secundum Simeonis prophetiam, dulcissimam animam gloriosae Virginis et Matris Maria doloris gladius pertransivit : concede propitius ; ut qui dolores ejus venerando recolimus, passionis tua effectum felicem consequamur. Qui vivis et regnas cum Deo Patre, in unitate Spiritui Sancti, Deus, per omnia saecula saeculorum.
BENEDIXIT te Dominus in virtute sua, quia per te ad nihilum redegit inimicos nostros. Bene-dicta es tu, filia, a Domino Deo excelso, pro omnibus mulieribus super terram. Benedictus Do-minus, qui creavit cœlum et terram : quia hodie nomen tuum ita magnificavit, ut non recedat laus tua de ore hominum, qui memores fuerint virtutis Domini in aeternum, pro quibus non pepercisti anima ; tua propter angustias, et tribulationem generis tui, sed subvenisti ruina ante conspectum Dei nostri.
V. Virgo Dei Genitrix, quem totus non capit orbis, hoc crucis fert supplicium, auctor vit
V. Stabat sancta Maria, cœli Regina, et mundi Domina, juxta crucem Domini nostri Jesu Christi dolorosa.
Quae maerebat, et dolebat,
Quis est homo qui non fleret,
In tanto supplicio ?
Quis non posset contristari,
Dolentem cum filio ?
Vidit Jesum in tormentis,
Fac, ut tecum lugeam.
Fac ut ardeat cor meum
In amando Christum Deum,
Ut sibi complaceam.
Et me tibi sociare
In planctu desidero.
Mihi jam non sis amara :
Fac ut portem Christi mortem,
Per te, Virgo, sim defensus,
In die judicii.
Christe, cum sit hinc exire,
Da per Matrem me venire
Ad palmam Victoriae.
Fac ut animae donetur
Amen. Alleluia.
Amen. Alléluia.
In illo tempore : Stabant juxta Crucem Jesu Mater ejus, et soror Matris ejus Maria Cleophae, et Maria Magdalene. Cum vidisset ergo Jesus Matrem, et discipulum stantem, quem diligebat, dicit Matri suae : Mulier, ecce filius tuus. Deinde dicit discipulo : Ecce mater tua. Et ex illa hora accepit eam discipulus in sua.
RECORDARE, Virgo Mater Dei, dum steteris in conspectu Domini, ut loquaris pro nobis bona, et ut avertat indignationem suam a nobis.
OFFERIMUS tibi preces tibi et hostias, Domine Jesu Christe, humiliter supplicantes : ut, qui Transfixionem dulcissimi spiritus beatae Mariae Matris tuae precibus recensemus ; suo, suorumque sub Cruce sanctorum consortium, multiplicato piissimo interventu, meritis mortis tuœ, meritum cum beatis habeamus. Qui vivis et regnas cum Deo Patre.
Felices sensus beatae Mariae Virginis, qui sine morte meruerunt martyrii palmam sub Cruce Domini.
SACRIFICIA, qua ; sumpsimus, Domine Jesu Christe, Transfixionem Matris tua : et Virginis devote celebrantes, nobis impetrent apud clementiam tuam omnis boni salutaris effectum. Qui vivis.
Psaume CIX. Dixit Dominus, page 23.
2. ANT. Recedite a me, amare flebo, nolite incumbere, ut consolemini me.
3. ANT. Non est ei species, neque decor, et vidimus eum, et non erat aspectus.
4. ANT. A planta pedis usque ad verticem capitis, non est in eo sanitas
Psaume CXXVI. Nisi Dominus, page 77.
5. ANT. Fulcite me floribus, stipate me malis, quia amore langueo.
Cui comparabo te ? Vel cui assimilabo te filia Jerusalem ? cui exaequabo te, et consolabor te virgo filia Sion ? magna est velut mare contritio tua.
Centiesque milliesque Stringit arctis nexibus Pectus illud, et lacertos, Illa figit vulnera : Sicque tota colliquescit In doloris osculis.
Eia Mater, obsecramus Per tuas has lacrymas, Filiique triste funus, Vulnerumque purpuram, Hunc tui cordis dolorem Conde nostris cordibus.
Amen.
V. REGINA Martyrum, ora pro nobis.
R. Quae juxta Crucem Jesu constitisti.
Amen.
Oppressit me dolor, et facies mea intumuit a fletu, et palpebrae meae calligaverunt.
CORNELIUS Romanus, Gallo et Volusiano imperatoribus, pontificatum gerens, cum Lucina femina sanctissima, corpora Apostolorum Petri et Pauli e catacumbis in opportuniorem locum transtulit : ac Pauli corpus Lucina in suo praedio via Ostiensi, prope eum locum, ubi fuerat gladio percussus, collocavit : Cornelius Principis Apostolorum corpus non longe inde, ubi crucifixus fuerat, reposuit. Quod cum ad imperatores delatum esset, et Pontifice auctore multos fieri Christianos, mittitur is in exsilium ad Centum cellas : ubi eum sanctus Cyprianus episcopus Carthaginiensis per litteras est consolatus.
Hoc autem christianae caritatis officium cum frequens alter alteri persolveret, deteriorem in partem id accipientes imperatores, accersitum Romam Cornelium, tamquam de majestate reum plumbatis caedi, raptumque ad Martis simulacrum ei sacrificare jubent. Quam impietatem cum ille detestaretur, ei caput abscissum est decimo octavo calendas octobris : cujus corpus beata Lucina demis adjutoribus humavit in arenaria praedii sui prope coemeterium Callisti. in pontificatu annos circiter duos.
CYPRIANUS Afer, primum gloriose rhetoricam docuit : exinde, suadente presbytero Caecilio, a quo et cognomentum sortitus est, Christianus factus, omnem substantiam suam pauperibus erogavit. Ac post non multum temporis electus in presbyterum, etiam episcopus Carthaginiensis constitutus est. Hujus ingenii superfluum est indicem texere, cum sole clariora sint ejus opera. Passus est sub Valeriano et Gallieno principibus, persecutione octava, eodem die quo Romae Cornelius, sed non eodem anno.
PRAESTA, Domine, precibus nostris cum exsultatione proventum : ut sanctorum Martyrum Euphemiae, Luciae et Geminiani, quorum diem passionis annua devotione recolimus, etiam fidei constantiam subsequamur. Per Dominum
FIDELIS revera famulus et minister Christi Franciscus, biennio antequam spiritum redderet cœlo, cum in loco excelso seorsum, qui mons Alverniae dicitur, quadragenarium ad honorer Archangeli Michaelis jejunium inchoasset, supernae contemplationis dulcedine abundantius solito superfusus, ac cœlestium desideriorum ardentiori flamma succensus, su-. pernarum coepit immissionum cumulatius dona sentire. Dum igitur seraphicis desideriorum ardoribus sursum ageretur in Deum, et affectus compassiva teneritudine in eum transformaretur, cui ex caritate nimia crucifigi complacuit : quodam mane circa festum Exaltationis sanctae Crucis, in latere montis orans, vidit quasi speciem unius Seraphim sex alas tam fulgidas quam ignitas habentem de cœlorum sublimitate descendere : qui volatu celerrimo ad aeris locum viro Dei propinquum perveniens, non solum alatus, sed et crucifixus apparuit : manus quidem et pedes habens extensos, et cruci affixos, alas vero sic miro modo hinc inde dispositas, ut duas supra caput erigeret, duas ad volandum extenderet, duabus vero reliquis totum corpus circumplectendo velaret. Hoc videns, vehementer obstupuit, mixtumque dolori gaudium mens ejus incurrit, dum et in gratioso ejus aspectu sibi tam mirabiliter quam familiariter apparentis excessivam quamdam concipiebat laetitiam, et dira conspecta crucis affixio ipsius animam compassivi doloris gladio pertransivit.
Intelléxit quidem, illo docénte interius qui et apparébat exterius, quod, licet passiónis infirmitas cum immortalitate spíritus seraphici nullátenus conveníret, ídeo tamen hujúsmodi visio suis fuerat praetentata conspéctibus, ut amícus ipse Christi prænosceret, se, non per martyrium carnis sed per incendium mentis, totum in Christi Jesu crucifixi expréssam similitúdinem transformándum. Dispárens ítaque visio, post arcanum ac famíliare collóquium, mentem ipsíus seráphico interius inflammávit ardore ; carnem vero Crucifixo conformi exterius insignívit effigie, tamquam si ad ignis liquefactivam virtútem præámbulam sigillativa quædam esset impréssio subsecuta. Statim namque in mánibus et pédibus ejus apparere cœpérunt signa clavórum, ipsórum capítibus in inferióri parte mánuum et superiori pedum apparéntibus, et eórum acumínibus exsisténtibus ex adverso. Dextrum quoque latus, quasi lancea transfixum, rubra cicatrice obductum erat, quod sæpe, sánguinem sacrum effúndens, túnicam et femorália respergebat.
Postquam ígitur novus homo Franciscus novo et stupéndo miraculo cláruit, cum singulári privilegio retroactis sæculis non concesso insignítus appáruit, sacris vidélicet Stigmátibus decoratus, descéndit de monte secum ferens Crucifixi effigiem, non in tábulis lapídeis vel ligneis manu figuratam artíficis, sed in carneis membris descriptam digito Dei vivi. Quóniam sacraméntum regis seraphicus vir abscóndere bonum esse optime norat, secreti regalis cónscius, signácula illa sacra pro viribus occúltábat. Verum, quia Dei est ad glóriam suam magna revelare quæ facit, Dóminus ipse, qui signácula illa sacra pro viribus occúltábat. Verum, quia Dei est ad glóriam suam magna revelare quæ facit, Dóminus ipse, qui signácula illa secrete impresserat, miracula quædam aperte per ipsa monstrávit ; ut illórum occúlta et mira vis Stígmátum manifesta patéret claritáte signórum. Porro rem admirábilem ac tantópere testatam atque in pontificiis diplomátibus præcipuis láudibus et favóribus exáltatam, Benedíctus Papa undecimus anniversaria solemnitate celebrári vóluit ; quam póstea Paulus quintus Póntifex maximus, ut corda fidélium in Christi crucifixi accenderéntur amórem, ad universam Ecclésiam propagávit.
DEUS, qui beatam Hildegardem Virginem tuam, donis cœlestibus decorasti tribue, quaesumus ; ut ejus vestigiis et documentis insistentes, a praesentis hujus saeculi caligine ad lucem tuam delectabilem transire mereamur. Per Dominum.
Josephus a Cupertino, oppido in Salentinis diœcesis Neritonensis, anno reparatæ salutis millesimo sexcentesimo tertio, piis ibidem parentibus ortus, Deique amore præventus, pueritiam atque adolescentiam summa cum simplicitate morumque innocentia transegit. A diuturno molestoque morbo patientissime tolerato, Deiparæ Virginis ope liberatus, se totum pietatis operibus ac excolendis virtutibus dedit : utque Deo ad majora vocanti se intimius conjungeret, Ordini seraphico nomen dare constituit. Post varios eventus voti tandem compos factus, apud Minores Conventuales in cœnobio Cryptulae, inter laicos primum ob litterarum imperitiam, deinde inter clericos divina dispositione connumeratus est. Sacerdotio post solemnia vota initiatus, perfectius sibi vitæ institutum proposuit. Quamobrem mundanis quibuscumque affectibus, terrenisque rebus pene ad vitam necessariis illico a se abdicatis, ciliciis, flagellis, catenis, omni demum asperitatum ac pœnarum genere corpus afflixit ; spiritum vero sanctæ orationis altissimæque contemplationis assiduitate dulciter enutrivit. Hinc factum est, ut caritas Dei, quæ jam erat in ejus corde a prima ætate diffusa, miro planeque singulari modo in dies coruscaverit.
Eluxit præcipue ardentissima ejus caritas in extasibus ad Deum suavissimis, stupendisque raptibus, quibus frequenter afficiebatur. Mirum autem, quod alienato a sensibus animo statim ab extasi eum revocabat sola obedientia. Hanc quippe virtutem eximio studio prosequebatur, dicere solitus, se ab ea veluti cæcum circumduci, et mori potius velle, quam non obedire. Paupertatem vero seraphici patriarchæ ita æmulatus est, ut morti proximus prælato suo asserere vere potuerit, se nihil habere, quod more religiosorum resignaret. Itaque mundo sibique mortuus, vitam Jesu manifestabat in carne sua, quæ dum in aliquibus ex turpitudine obscaenum flagitium sentiebat, prodigiosum de se efflabat odorem, indicium nitidissime illius puritatis, quam, immundo spiritu vehementissimis tentationibus frustra obnubilare diu conante, servavit illæsam, tum arcta sensuum custodia, tum jugi corporis maceratione, tum denique speciali protectione purissimæ Virginis Mariæ, quam matrem suam appellare consuevit, ac veluti Matrem dulcissimam intimo cordis affectu venerabatur, eamque ab aliis venerari exoptabat, ut cum ejusdem patrocinio, sicut ipse aiebat, omnia bona consequerentur.
Hæc beati Josephi sollicitudo a sua erga proximos caritate prodibat : tanto enim animarum zelo exardebat, ut omnium salutem modis omnibus instantissime procuraret. Extendens pariter caritatem suam in proximum sive pauperem, sive infirmum, sive quacumque alia tribulatione vexatum, quantum in ipso erat, illum recreabat. Nec alieni erant ab ejus caritate, qui objurgationibus, probris, omnisque generis injuriis ipsum appeterent ; nam eadem patientia, mansuetudine, vultusque hilaritate talia excipiebat, qua tot inter ac tantas vicissitudines resplenduit, dum vel moderatorum Ordinis, vel sacræ Inquisitionis jussu hac illac errare versarique coactus est. Quamquam vero populi non solum, sed viri principes eximiam ejus sanctitatem et superna charismata admirarentur, ea nihilominus erat humilitate, ut magnum se peccatorem reputans Deum enixe deprecaretur, ut sua ab eo illustria dona removeret, homines vero exoraret, ut in eum locum mortuum ejus corpus injicerent, ubi memoria sui esset prorsus oblitterata. At Deus, qui ponit humiles in sublime, quique servum suum, dum viveret, cœlesti sapientia, prophetia, cordium perscrutatione, curationum gratia, ceterisque donis cumulatissime exornaverat, ejus quoque mortem iis, quibus ipse antea prædixerat, loco ac tempore, anno ætatis suæ sexagesimo primo, Auximi in Piceno pretiosam reddidit, sepulchrumque gloriosum. Illum denique etiam post obitum miraculis coruscantem Benedictus Quartusdecimus Beatorum, Clemens Tertius decimus Sanctorum fastis adscripsit. Ejus autem Officium et Missam Clemens Quartusdecimus ejusdem Ordinis ad universam Ecclesiam extendit.
Januarius, Beneventi episcopatus, Diocletiano et Maximiano in christianos sævientibus, ad Timotheum Campainiae præsidem ob christianae fidei professionem Nolam perducitur. Ibi ejus constantia varie tentata, in ardentum fornacem conjectus, ita illæsus evasit, ut ne vestimentum aut capillum quidem flamma violaverit. Hinc præses accensus iracundia, martyris corpus imperat usque eo distrahi, quoad nervorum compages artuumque solvantur. Festus interea ejus diaconus, et Desiderius lector comprehensi, vinctique, una cum episcopo ante rhedam præsidis Puteolos pertrahuntur, et in eumdem carcerem, in quo Sosius Misenas, et Proculus Puteolanus diaconus, Eutyches et Acutius laici ad bestias damnati detinebantur, simul conjiciuntur.
Postero die omnes in amphitheatro feris objecti sunt : quæ naturalis oblitæ feritatis, ad Januarii pedes se prostravere. Id Timotheus magicis cantionibus tribuens, cum sententiam capitis in Christi Martyres pronuntiasset, oculis repente captus, orante mox beato Januario, lumen recepit : quo miraculo hominum millia fere quinque Christi fidem susceperunt. Verum ingratus judex nihilo placatio factus beneficio, sed conversione tantæ multitudinis actus in rabiem ; veritus maxime principum decreta, sanctum episcopum cum sociis gladio percuti jussit.
Horum corpora finitimæ urbes, pro sui quæque studio certum sibi patronum ex iis apud Deum adoptandi, sepelienda curarunt. Januarii corpus Neapolitani divino admonitu extulere : quod primo Beneventum, inde ad monasterium montis Virginis, postremo Neapolim translatum, et in majori ecclesia conditum, multis miraculis claruit. Sed illus in primis memorandum, quod erumpentes olim e monte Vesuvio flammarum globos, nec vicinis modo, sed longinquis etiam regionibus vastitatis metum afferentes, extinxit. Præclarum illum quoque quod ejus sanguis, qui in ampulla vitrea concretus asservatur, cum in conspectu capitis ejusdem Martyris ponitur, admirandum in modum colliquefieri et ebullire, perinde atque recens effusus, ad hæc usque tempora cernitur.
Eustachius, qui et Placidus, genere, opibus et militari gloria inter Romanos insignis, sub Trajano imperatore magistri militum titulum meruit. Cum vero sese aliquando in venatione exerceret, ac fugientem miræ magnitudinis cervum insequeretur, vidit repente inter consistentis feræ cornua excelsam atque fulgentem Christi Domini e cruce pendentis imaginem, cujus voce ad immortalis vitæ prædam invitatus, una cum uxore Theopista, ac duobus parvulis filiis Agapito et Theopisto, christianae militiæ nomen dedit.
Mox ad visionis pristinæ locum, sicut ei Dominus praeceperat, regressus, illum prænuntiantem audivit, quanta sibi deinceps pro ejus gloria perferenda essent. Quocirca incredibiles calamitates mira patientia perpessus, brevi in summam egestatem redactus est. Cumque clam se subducere cogeretur, in itinere conjugem primum, deinde etiam liberos sibi miserabiliter ereptos ingemuit. Tantis obvolutus ærumnis, in regione longinqua villicum agens, longo tempore delituit, donec cœlesti voce recreatus, ac nova occasione a Trajano conquisitus, iterum bello præficitur.
Illa in expeditione, liberis simul cum uxore insperato receptis, victor Urbem ingenti omnium gratulatione ingreditur. Sed paulo post inanibus diis pro parta victoria sacrificare jussus, constantissime renuit. Cumque variis artibus ad Christi fidem ejurandam frustra tentaretur, una cum uxore et liberis leonibus objicitur. Horum mansuetudine concitatus imperator, æneum in taurum subjectis flammis candentem eos immitti jubet, ubi divinis in laudibus consummato martyrio, duodecimo calendis octobris ad sempiternam felicitatem convolarunt. Quorum illæsa corpora religiose a fidelibus sepulta, postmodum ad ecclesiam, eorum nomine erectam honorifice translata sunt.
MATTHAEUS, qui et Levi, Apostolus et Evangelista, Capharnai cura ad telonium sederet, a Christo vocatus, statim secutus est ipsum : quem etiam cum reliquis discipulis convivio excepit. Post Christi resurrectionem, antequam in provinciam proficisceretur, quae ei ad praedicandum obtigerat, primus in Iudaea, propter eos qui ex circumcisione crediderant, Evangelium Jesu Christi hebraice scripsit. Mox in Aethiopiam profectus, Evangelium praedicavit, ac praedicationem multis miraculis confirmavit.
Illo igitur in primis miraculo, quo regis filiam a mortuis excitavit, regem patrem, et uxorem ejus, cum universa provincia ad Christi fidem convertit. Rege mortuo, Hirtacus, ejus successor, cum Iphigeniam, regiam filiam, vellet sibi dari in matrimonium, Matthaeum, cujus opera illa virginitatem Deo voverat, et in sancto proposito perseverabat, ad altare mysterium celebrantem jussit occidi. Qui undecimo calendas octobris munus apostolicum martyrii gloria cumulavit. Cujus corpus Salernum translatum, ac postmodum in ecclesia ejus no-mine dedicata, Gregorio Septimo Summo Pontifice conditum, ibidem magno hominum concursu ac pietate colitur.
Thomas in oppido Fontisplani Toletanae dioecesios in Hispania natus anno Domini millesimo quadringentesimo octogesimo octavo, ab optimis parentibus ineunte vita pietatem et singularem in pauperes misericordiam accepit : cujus adhuc puer complura dedit exempla ; sed illud in primis nobile, quod ut nudos operiret, propriis vestibus non semel seipsum exuit. Exacta pueritia, Compluto, quo missus fuerat, ut alumnus in collegio majori sancti Ildefonsi litteris operam daret, patris obitu revocatus, universam haereditatem egenis virginibus alendis dicavit ; eodemque statim reversus est, et sacrae theologiae cursus confectu, adeo doctrina excelluit, ut in eadem Universitate cathedram ascendere jussus, philosophicas theologicasque quaestionis mirabiliter explanaverit : iterum assiduis precibus scientiam sanctorum, et rectam vitae morumque normam a Domine vehementissime postulans. Quare divino instinctu Eremitarum sancti Augustini amplexus est institutum.
Religionem professus, omnibus religiosi hominis virtutibus et ornamentis excelluit, humilitate, patientia, continentia, sed ardentissima caritate summe conspicuus : inter varios et assiduos labores orationi rerumque divinarum meditationi invicto spiritu semper intentus. Praedicandi onus, utpote sanctimonia et doctrina praestans, subire jussus, cœlesti aspirante gratia, innumerabilis e vitiorum coeno in vitam salutis eduxit. Regendis deinde fratribus admotus, prudentiam, aequitatem et mansuetudinem pari sedulitate ac severitate conjunxit : adeo ut priscam sui Ordinis disciplinam multis in locis vel firmaverit, vel restituerit.
Granatensis archiepiscopus designatus, mira humilitate et constantia insigne munus rejecit. Verum non multo post Valentinam ecclesiam, superiorum auctoritate coactus, gubernandam suscepit : quam annis ferme undecim ita rexit, ut sanctissimi et vigilantissimi pastoris partes expleverit. Ceterum consueta vivendi ratione nihil admodum immutata, inexplebili caritati multo magis indulsit, cum amplos ecclesiae reditus in egenos dispersit, ne lectulo quidem Bibi relicto : nam eum, in quo decumbebat, cum in cœlum evocaretur, ab eodem commodatum habuit, cui paulo ante eleemosynae loco donaverat. Obdormivit in Domino sexto idus septembris, annos natus octo et sexaginta. Servi sui sanctitatem adhuc viventis, et exinde post mortem, miraculis Deus testatam voluit ; praesertim, cum horreum, frumento pauperibus distributo, penitus vacuum, repente plenum inventum est, et cum ad ejus sepulchrum puer mortuus revixit. Quibus aliisque non paucis fulgentem signis Alexander Septimus Pontifex Maximus Sanctorum numero adscripsit, atque ejus memoriam quarto decimo calendas octobris celebrari mandavit.
ANNUE, quaesumus omnipotens Deus : ut sanctorum Martyrum tuorum Mauritii et Sociorum ejus nos laetificet festiva solemnitas ; ut quorum suffragiis nitimur, eorum natalitiis gloriemur. Per Dominum
LINUS Pontifex, Volaterris in Etruria natus, primus post Petrum gubernavit Ecclesiam. Cujus tanta fides et sanctitas fuit, ut non solum daemones ejiceret, sed etiam mortuos revocaret ad vitam. Scripsit res gestas beati Petri, et ea maxime quae ab illo acta sunt contra Simonem magum. Sancivit, ne qua mulier, nisi velato • capite in ecclesiam introiret. Huic Pontifici caput amputatum est ob constantiam christianae fidei, jussu Saturnini impii et ingratissimi consularis, cujus filiam a daemonum vexatione liberaverat. Sepultus est in Vaticano prope sepulchrum principis Apostolorum, nono calendas octobris. Sedit annos undecim, menses duos, dies viginti tres, creatis bis mense decembri episcopis quindecim, presbyteris decem et octo.
Da, quaesumus omnipotens Deus : ut qui beatae Theclae Virginis et Martyris tuae natalitia colimus, et annua solemnitate laetemur, et tantae fidei proficiamus exemplo. Per Dominum.
Quo tempore major feliciorque Hispaniarum pars diro Saracenorum opprimebatur jugo, innumerique fideles sub immani servitute, maximo cum periculo christianae fidei abiurandae omittendaeque salutis aeternae, infeliciter detinebantur, beatissima cœlorum Regina, tot tantisque benigniter occurrens males, nimiam caritatem suam in iis redimendis ostendit. Nam sancto Petro Nolasco, pietate et opibus florenti, qui sanctis vacans meditationibus jugiter animo recogitabat qua ratione tot Christianorum aerumnis sub Maurorum captivitate degentium succurri posset, ipsamet beatissima Virgo serena fronte se conspiciendam dedit, et acceptissimum sibi ac unigenito suo Filio fore dixit, si suum in honorem institueretur Ordo religiosorum, quibus cura incumberet captivos e Turcarum tyrannide liberandi. Qua cœlesti visione vir Dei recreatus, mirum est, quo caritatis ardore flagrare cœperit, hoc unum servans in corde suo, ut ipse, ac instituenda ab eo religio maximam illam caritatem sedulo exercerent, ut quisque animam suam poneret pro amicis et proximis suis.
Ea ipsa nocte eadem Virgo sanctissima beato Raymundo de Pennafort, et Jacobo Aragoniae regi apparuit, idipsum de religiosis instituendis admonens, suadensque, ut opem pro constructione tanti operis ferrent. Petrus autem statim ad Raymundi pedes, qui ipsi erat a sacris confessionibus, advolans, ei rem omnem aperuit : quem etiam cœlitus instructum reperit, ejusque directioni se humillime subjecit. At superveniens Jacobus rex, quam at ipse acceperat a beatissima Virgine, revelationem exsequi statuit. Unde collatis inter se consiliis, et consentientibus animis, in honorem ejusdem Virginis Matris Ordinem instituere aggressi sunt, sub invocatione sanctæ Mariæ de Mercede Redemptionis captivorum.
Die igitur decima augusti anno Domini millesimo ducentesimo decimo octavo, rex idem Jacobus eam institutionem jampridem ab iisdem sanctis viris conceptam exsequi statuit, sodalibus quarto voto adstrictis, manendi in pignus sub paganorum potestate, si pro christianorum liberatione opus fuerit. Quibus rex ipse arma sua regia in pectore deferre concessit, et a Gregorio Nono illus tam præcellentis erga proximum caritatis institutum et religionem confirmari curavit. Sed et ipse Deus per Virginem Matrem incrementum dedit, ut talis institutio celerius ac felicius totum per orbem divulgaretur, sanctisque viris floruerit caritate ac pietate insignibus, qui eleemosynas a Christi fidelibus collectas in pretium redemptionis suorum proximorum expenderent, seque ipsos interdum darent in redemptionem multorum. Ut autem tanti beneficii et institutionis debitæ Deo et Virgini Matri referantur gratiæ, Sedes apostolica hanc peculiarem festivitatem celebrari, et Officium recitari indulsit, cum alia fere innumera eidem Ordini privilegia pariter contulisset.
CYPRIANUS primum magus, postea Martyr, cum Justinam, christianam virginem, quam juvenis quidam ardenter amabat, cantionibus ac veneficiis ad ejus libidinis assensum allicere conaretur, daemonem consuluit, quanam id re consequi posset. Cui daemon respondit, nullam illi artem processuram adversus eos, qui vere Christum colerent. Quo responso commotus Cyprianus, vehementer. dolere coepit vit superioris institutum. Itaque relictis magicis artibus, se totum ad Christi Domini fidem convertit. Quam ob causam una cum virgine Justina comprehensus est, et ambo colaphis flagellisque caesi sunt : mox in carcerem conjecti, si forte sententiam commutarent. Verum inde postea emissi, cum in christiana religione constantissimi reperirentur, in sartaginem plenam fer-ventis picis, adipis et cerae injecti sunt. Demum Nicomediae securi feriuntur. Quorum projecta corpora, cum sex dies inhumata jacuissent, noctu quidam nautae clam ea in navem imposita Romam portaverunt ac primum in praedio Rufinae nobilis feminae sepulta sunt : postea translata in Urbem, in basilica Constantiniana condita sunt prope baptisterium.
COSMAS et Damianus, fratres Arabes, in Aegea urbe nati, nobiles medici, imperatoribus Diocletiano et Maximiano, non magis medicinae scientia quam Christi virtute, morbis etiam insanabilibus medebantur. Quorum religionem cum Lysias praefectus cognovisset, adduci eos ad se jubet, ac de vivendi instituto et de fidei professione interrogatos, cum se et Christianos esse, et christianam fidem esse ad salutem necessariam, libere paedicarent, deus venerari imperat ; et si id recusent, minatur cruciatus et necem acerbissimam.
VERUM ut se frustra haec illis proponere intelligit : Colligate, in-quit, manus et pedes istorum, eosque exquisitis torquete suppliciis. Quibus jussa exsequentibus, nihilominus Cos-mas et Damianus in sententia persistebant. Quare ut erant vincti, in profundum mare jaciuntur : unde cum salvi ac soluti essent egressi, magicis artibus praefectus factum assignans, in carcerem tradit, ac postridie eductos, in ardentem rogum injici jubet : ubi cum ab ipsis flamma refugeret, varie et crudeliter tortos securi percuti voluit. Itaque in Jesu Christi confessione martyrii palmam acceperunt.
Wenceslaus Bohemiae dux, Wratislao patre christiano, Drahomira matre Gentili natus, ab avia Ludmilla femina sanctissima, pie educatus, omni virtutum genere insignis, summo studio virginitatem per omnem vitam servavit illibatam. Mater per nefariam Ludmillae necem regni administrationem assecuta, impie cum juniore filio Boleslao vivens, concitavit in se procerum indignationem : quare tyrannici et impii regiminis pertaesi, utriusque excusso jugo, Wenceslaum in urbe Pragensi regem salutarunt.
Ille regnum pietate magis quam imperio regens, orphanis, viduis, egenis tanta caritate subvenit, ut propriis humeris aliquando ligna indigentibus noctu comportarit, pauperibus humandis frequenter adfuerit, captivos liberarit, carceribus detentos nocte intempesta visitarit, pecuniis et consilio saepissime consolatus. Miti animo princeps vehementer dolebat quempiam, etsi reum, morti adjudicari. Summa religione sacerdotes veneratus, suis manibus triticum serebat, et vinum exprimebat, quibus in Missae sacrificio uterentur. Nocte nudis pedibus super nivem et glaciem circuibat ecclesias, sanguinea et terram calefacientia post se relinquens vestigia.
Angelos habuit sui corporis custodes. Cum enim ad singulare certamen adversus Radislaum, ducem Curimensem, eo fine accederet, ut suorum saluti prospiceret, visi sunt Angeli arma ministrasse, et dixisse adversario, Ne ferias. Perterritus hostis, venerabundus procidens veniam exoravit. Cum in Germaniam profectus esset, imperator, conspectis duobus Angelis aurea cruce ad se accedentem ornantibus e solio prosiliens brachiis excepit, regiis insignibus decoravit, eique sancti Viti brachium donavit. Nihilominus impius frater, matre hortante, convivio exceptum, et postea in ecclesia orantem, paratae sibi mortis praescium, adhibitis sceleris comitibus, interfecit. Sanguis per parietes aspersus adhuc conspicitur : et, Deo vindice, matrem inhumanam terra absorbuit ; interfectores variis modis misere perierunt.
LAUS erumpat ex affectu, Psallat chorus in conspectu
Michaelem cuncti laudent, Nec ab hujus se defraudent
Sub tutela Michaelis Pax in terra, pax in cœlis,
Laus et jubilatio : Cum sit potens hic virtute,
Pro communi stans salute, Triumphat in prœlio.
Per hujus aeris Oberrat spatia :
Dolis invigilat, Virus insibilat,Sed hunc adnihilat Praesens custodia
O quam miræ caritatis Est supernæ civitatisTer terna distinctio Quæ nos amat & tuetur,Ut ex nobis restauretur Ejus diminutio.
Sicut sunt hominum Diversæ gratiæ,Sic erunt ordinum Divisae gloriæIustis in præmio ; Solis est aliaQuam lunæ dignitas, Stellarum variaRelucet claritas : Sic resurrectio.
Ut ab ipsis adjuvemur Hos devote veneremur,Instantes obsequio : Deo nos conciliat
Erigamus puras mentes In cœlum cum manibus :
Ut superna nos dignetur Cohaeredes curia,
Et divina collaudetur Ab utrisque gratia.
Amen.
HIERONYMUS, Eusebii filius, Stridone in Dalmatia Constantio imperatore natus, Romae adolescens est baptizatus, et in liberalibus disciplinis a Donato et aliis viris doctissimis eruditus. Tum discendi studio Galliam peragravit : ubi pios aliquot, et in divines litteris eruditos viros coluit, multosque sacros libros sua manu descripsit. Mox se in Graeciam conferens, philosophia et eloquentia instructus, summorum theologorum consuetudine floruit : in primis vero Gregorio Nazianzeno Constantinopoli operam dedit : quo doctore se sacras litteras didicisse profitetur. Tum religionis causa visit Christi Domini incunabula, totamque lustravit Palaestinam : quam peregrinationem, adhibitis Hebraeorum eruditissimis, ad sacrae Scripturae intelligentiam sibi multum profuisse testatur.
DEINDE secessit in vastam Syriae solitudinem : ubi quadriennium in lectione divinorum librorum, cœlestisque beatitudinis contemplatione consumpsit, assidua se abstinentia, vi lacrymarum, et corporis afflictatione discrucians. Presbyter a Paulino episcopo Antiochiae factus, Romam de controversiis quorumdam episcoporum cum Paulino et Epiphanio ad Damasum Pontificem profectus, ejus ecclesiasticis epistolis scribendis adjutor fuit. Verum cum pristinae solitudinis desiderio teneretur, in Palaestinam reversus, Bethlehem ad Christi Domini praesepe in monasterio, quod a Paula Romana exstructum erat, cœlestem quamdam vitae rationem instituit : et quamquam varie morbis doloribusque tentaretur, tamen corporis incommoda piis laboribus et perpetua lectione ac scriptione superabat.
TAMQUAM ad oraculum, ex omnibus terrae partibus, ad ipsum divinae Scripturae quaestiones explicandae referebantur. Ilium Damasus Pontifex, ilium sanctus Augustinus de locis Scripturae difficillimis saepe consuluit, propter ejus singularem doctrinam, et linguae non solum latinae et graecae, sed hebraicae etiam et chaldaicae intelligentiam : et quod omnes pene scriptores, ejusdem Augustini testimonio, legerat. Haereticos acerrimis scriptis exagitavit : piorum et catholicorum patrocinium semper suscepit. Vetus Testamentum ex Hebraeo convertit : novum, jussu Damasi, Graecae fidei reddidit, magna etiam ex parte explicavit. Multa praeterea latine reddidit scripta doctorum virorum, et ipse aliis proprii ingenii monumentis christianam disciplinam illustravit. Qui ad summam senectutem perveniens, sanctitate et doctrina illustris, Honorio imperatore migravit in cœlum. Cujus corpus ad Bethlehem sepultum, postea Romam in basilicam sanctae Mariae ad Praesepe translatum est.
GAUDEAMUS omnes In Domino, diem festum celebrantes sub honore beatae Mariae Virginis : de cujus solemnitate gaudent Angeli, et collaudant Filium Dei.
Ps. Eructavit cor meum verbum bonum : dico ego opera mea Regi. Gloria Patri. Gaudeamus.
DEUS' cujus Unigenitus per vitam, mortem, et resurrectionem suam nobis salutis æternae comparavit : concede quaesumus ; ut haec mysteria sanctissimo beatae Mariae Virginis Rosario recolentes, et imitemur quod continent, et quod promittunt, assequamur. Per eumdem Dominum.
DOMINUS possedit me in initio viarum suarum antequam quid‑quam faceret a principio. Ab aeterno ordinata sum, et ex antiquis, antequam terra fieret. Nondum erant abyssi, et ego jam concepta eram. Nunc ergo, filii, audite me : Beati qui custodiunt vias meas. Audite disciplinam, et estote sapientes, et nolite abjicere eam. Beatus homo qui audit me, et qui vigilat ad fores meas quotidie, et observat ad postes ostii mei. Qui me invenerit, inveniet vitam, et hauriet salutem a Domino.
PROPTER veritatem, et mansuetudinem, et justitiam, et deducet te mirabiliter dextera tua.
V. Audi filia, et vide, et inclina aurem tuam : quia concupivit Rex speciem tuam.
V. Solemnitas gloriosa Virginis Mari ex semine Abrahae, orne de tribu Juda, clara ex stirpe David. Alleluia.
In me gratia omnis viae et veritatis ; in me omnis spes vit et virtutis : ego quasi rosa plantata super rivos aquarum fructificavi.
Fac nos, quaesumus Domine, his muneribus offerendis convenienter aptari : et per sanctissimi Rosarii mysteria sic vitam, passionem, et gloriam Unigeniti tui recolere, ut ejus digni promissionibus efficiamur. Qui tecum.
FLORETE flores quasi lilium, et date odorem, et frondete in gratiam, collaudate canticum, et benedicite Dominum in operibus suis.
Sanctissimae Genitricis tuae, cujus Rosarium celebramus, quaesumus Domine, precibus adjuvemur : ut et mysteriorum, quae colimus, virtus percipiatur, et sacramentorum, quae sumpsimus, obtineatur effectus. Qui vivis.
I. ANT. Quae est ista, speciosa sicut columba, quasi rosa plantata super rivos aquarum ?
Psaume CIX. Dixit Dominus, page 23.
2. ANT. VIRGO potens, sicut turris David ; mille clypei pendent ex ea, omnis armatura fortium.
3. ANT. gratia plena, Dominus tecum, benedicta tu in mulieribus.
4. ANT. BENEDIXIT te Dominus in virtute sua, quia per te ad nihilum redegit mimicos nostros.
Psaume CXXVI. Nisi Dominus, page 77.
5. ANT. Viderunt eam filiae Sion vernantem in floribus rosarum, et beatissimam praedicaverunt.
IN me gratia omnis viae et veritatis, in me omnis spes vitae et virtutis : ego quasi rosa plantata super rivos aquarum fructificavi.
TE gestientem gaudiis, Te sauciam doloribus, Te jugi amictam gloria, 0 Virgo Mater, pangimus.
Ave, redundans gaudio Dum concipis, dum visitas, Et edis, offers, invenis, Mater beata, Filium.
Ave, dolens, et intimo In corde agonem, verbera, Spinas, crucemque Filii Perpessa, princeps martyrum.
Ave, in triumphis Filii, In ignibus Paracliti, In regni honore et lumine, Regina fulgens gloria.
Venite gentes, carpite Ex his rosas mysteriis, Et pulchri amoris inclytae Matri coronas nectite.
Jesu tibi sit gloria, Qui natus es de Virgine, Cum Patre et almo Spiritu, In sempiterna saecula. Amen.
V. REGINA sacratissimi Rosarii, ora pro nobis.
R. Ut digni efficiamur promissionibus Christi.
BEATA Mater et intacta Virgo, gloriosa Regina mundi, sentiant omnes tuum juvamen quicumque celebrant tuam sanctissimi Rosarii solemnitatem.
Remigius, qui et Remedius, Lauduni natus est, parentibus nobilibus, Æmilio et sancta Cilinia ætate jam provectis, et gratia apud suos nominatissimis. Ortum ejus prædixerat solitarius quidam cæcus, nomine Montanus, qui et visum postea recepit, admoto ad oculos lacte quo infans Remigius alebatur. Studiis et orationibus primos impendebat annos futurus Francorum Apostolus, secessum colens ; quo magis hominum frequentiam fugere conabatur, eo notior toti provinciæ fiebat. Annos natus duos et viginti, post transitum Bennadii Archiepiscopi Remensis, ob seniles in adolescentia mores, ad sedem Remensem omnium votis raptus, potius quam electus fuit. Onus episcopale effugere cupiens, divinis monitis suscipere cogitur. Ab episcopis provinciæ consecratus, se tamquam veteranum gessit in regimine Ecclesiæ suæ. Vir eloquens, potens in Scripturis, exemplum erat fidelium. Quod ore docebat, implebat opere. Grege suo summo labore ac vigilantia mysteriis fidei imbuto, et disciplina in clero constituta, regnum Christi in Belgio promovendum suscepit ; populis ad fidem conversis, novos episcopatus instituit : Teruanae, ubi sanctum Antimundum ; Atrebatis, ubi sanctum Vedastum ; Lauduni, ubi sanctum Genebaldum præfecit.
Clodevei et Francorum animi cultui pagano adhuc dediti movebantur stupendis Remigii operibus, quæ ubique vulgabantur. Cum autem Clodoveus, Gallorum victor, Alemannos Tolbiaci, invocato Christi nomine, debellasset, Remigium ad se evocatum, de religione christiana disserentem libentur audiit. Et instanti Remigio ut fidem profiteretur, cum respondisset, vereri se ne per populum sibi non liceret : id ubi rescivit populus, statim acclamavit : Mortales deos abigimus, pie rex : et Deum quem Remigius prædicat immortalem, sequi parati sumus. Tum Remigius jejunia secundum Ecclesiæ morem illis indixit, et regem quem fidei documentis coram sancta Clotilde regina imbuerat, baptizavit ipso die Natalis Domini, his eum verbis allocutus : Mitis, depone colla, Sicamber : adora quod incendisti ; incende quod adorasti. Baptizatum sacro inunxit chrismate cum signaculo crucis Christi. De exercitu autem ejus ter mille et amplius baptismo initiati sunt : simul et Albofledis Clodovei soror, quæ cum paulo post de vivis decessisset, regem per litteras consolatus est Remigius. Lanthildis quoque altera soror regis, ab Ariana hæresi revocata, sacro chrismate inuncta est, et Ecclesiæ reconciliata.
Eximia fuit ipsius erga pauperes liberalitas, et clementia in pœnitentes singularis : neque enim, inquiebat, nos posuit Dominus ad iracundiam, sed ad hominum curam. Arianum episcopum in synodo, divina virtute, mutum reddidit ; eique per nutus veniam poscenti, vocem his verbis restituit : In nomine Domini nostri Jesu Christi, si sic de eo recte sentis, loquere ; et de illo sicut catholica credit Ecclesia, confitere. Recepto ille vocis usu, credere se et in eadem fide moriturum pollicitus est. Sub finem vitæ oculorum usu orbatus est Remigius, quem tamen paulo ante mortem recuperavit. Transitus diem non ignorans, finitis Missarum solemniis, plebe sacro Christi corpore confirmata ; valefaciens clero et populo, dans singulis pacem in osculo oris Domini, plenus dierum et operum ex hac vita decessit idibus januarii, anno ætatis nonagesimo sexto, post Christum quingentesimo trigesimo tertio. Sepultus est in ædicula sancti Christophori ; et mortuus sicut et vivus claruit miraculis
OMNIPOTENS sempiterne Deus, qui ad instrumentum divinissimae tuae voluntatis per orbem et ad gladium et propugnaculum Ecclesiae sanctae tuae, Francorum imperium constituisti : cœlesti lumine, quaesumus, filios Francorum supplicantes semper et ubique praeveni ; ut ea quae agenda sunt ad regnum tuum in hoc mundo efficiendum videant, et ad implenda quae viderint charitate et fortitudine perseveranter convalescant.
Nam quod corruerit proditor angelus,
Ardens invidia pellere nititur Quos cœlo Deus advocat.
Quidquid non sinit in. colas.
Triplex haec regitur, cujus in omnia Regnat gloria specula. Amen.
Nuncupantur, juxta donum Quod habent prae aliis.
Cœli triplex hierarchia, Vigens sub una Sophia,
Haec perficit nos et purgat,
Illuminat, ut resurgat Nostra mens a crimine.
Cum mittuntur non recedunt,
Cum sint isti jam beati, Nobis tamen deputati
Nostras preces deferunt : Ut ex ipsis integrari
Possint, hisque sociari, Sanctos hic non deserunt.
Ut ab ipsis adjuvemur Apud Deum jugiter. Amen.
Amen.
Franciscus, Assisii in Umbria natus, patris exemplum secutus, a prima ætate mercaturam fecit. Qui quodam die pauperem, pro Christi amore flagitantem pecuniam, cum præter consuetudinem repulisset, repente eo facto commotus, large ei misericordiam impertivit : et ex eo die Deo promisit se nemini umquam poscenti eleemosynam negaturum. Cum vero post in gravem morbum incidisset, ex eo aliquando confirmatus, cœpit ardentius colere officia caritatis. Qua in exercitatione tantum profecit, ut evangelicæ perfectionis cupidus, quidquid haberet, pauperibus largiretur. Quod ferens iniquis pater, eum ad Assisinatem episcopum duxit, ut coram illo bonis cederet paternis : qui rejectis etiam vestibus, patri concessit omnia, illud subjungens, sibi in posterum majorem facultatem fore dicendi : Pater noster, qui es in cœlis.
Cum autem illus ex Evangelio audisset : Nolite possidere aurum, neque argentum, neque pecuniam in zonis vestris, non peram in via, neque duas tunicas, neque calceamenta : sibi eam regulam servandum proposuit. Itaque detractis calceis, et una contentus tunica, cum duodecim socios adhibuisset, Ordinem Minorum instituit. Quare Romam venit, anno salutis millesimo ducentesimo nono, ut sui Ordinis regula ab Apostolica Sede confirmaretur. Quem cum accedentem ad se Summus Pontifex Innocentius Tertius rejecisset ; quod in somnis postea sibi ille, quem repulerat, collabentem Lateranensem basilicam suis humeris sustinere visus esset, conquisitum accersiri jussit : benigneque accipiens, omnem ejus institutorum rationem confirmavit. Franciscus igitur, dimissis in omnes orbis terrae partes fratribus ad prædicandum Christi Evangelium, ipse cupiens sibi aliquam dari martyrii occasionem, navigavit in Syriam : ubi a rege Soldano liberalissime tractatus, cum nihil proficeret, rediit in Italiam.
Multis igitur extructis suæ familiæ domiciliis, se in solitudinem montis Alverni contulit : ubi quadraginta dierum, propter honorem sancti Michaelis Archangeli, jejunio inchoato, festo die Exaltationis sanctæ Crucis ei Seraphim crucifixi effigiem inter alas continens apparuit : qui ejus et manibus, et pedibus, et lateri vestigia clavorum impressit : quæ sanctus Bonaventura, cum Alexandri Quarti Summi Pontificis prædicationi interesset, narrasse Pontificem a se visa esse, litteris commendavit. His insignibus summi in eum Christi amoris, maximam habebat omnium admirationem. Ac biennio post graviter aegrotans, deferri voluit in ecclesiam sanctæ Mariæ Angelorum, ut ubi gratiæ spiritum a Deo acceperat, ibi spiritum vitæ redderet. Eo in loco fratres ad paupertatem ac patientiam, et sanctæ Romanæ Ecclesiæ fidem servandam cohortatus, Psalmum illum pronuntians, Voce mea ad Dominum clamavi ; in eo versiculo, Me exspectant justi, donec retribuas mihi : efflavit animam quarto nonas octobris. Quem miraculis clarum Gregorius Nonus Pontifex Maximus in Sanctorum numerum adscripsit.a
Placidus Romanus, Tertullo patre, ex nobilissima Aniciorum familia natus, puer Deo oblatus, et sancto Benedicto traditus, tanta morum integritate, et monasticæ vitæ institutis profecit, ut inter præcipuos ejus discipulos numeraretur. In solitudine Sublacensi eidem sancto Benedicto fontem divinitus impetranti adfuit. Adolescentulus ad hauriendam aquam egressus, et in lacum prolapsus, ejusdem sancti Patris imperio per Maurum monachum super aquas sicco pede currentem salvus mirabiliter extractus fuit. In Cassinum montem cum illo deinde veniens, annum agens alterum et vigesimum mittitur in Siciliam, ut bona, et possessiones, quas pater ipsius monasterio Cassinensi donaverat, ab improba quorumdam cupiditate defenderet. Quo in itinere cum plurima, maximaque miracula fecisset, sanctitatis fama percelebris Messanam venit, constructoque non longe a portu in paterna possessione cœnobio, monachis triginta congregatis, monasticam disciplinam primus ea in insula propagavit.
Nihil eo placidius, nihil humilius erat : prudentia, gravitate, misericordia, animique perpetua tranquillitate superabat omnes. In divinarum rerum contemplatione sæpissime pernoctabat, paululum sedens cum eum necessarius somnus oppressisset. Silentii præcipua cura : ubi autem loquendum esset, sermo omnis ad mundi despicientiam, Christique imitationem accommodatus. Jejunium vero ita coluit, ut carne, omnique opere lactario, totis annis abstineret ; per Quadragesimam autem tertia, quintaque feria, et Dominica pane dumtaxat, frigidaque aqua contentus, cæteros dies sine ullo cibo traduceret. Vinum bibit numquam, cilicium perpetuo gestavit. Tot autem, tantisque Placidus miraculis coruscabat, ut non solum ex vicinis locis, sed ex Etruria et Africa ægroti ad eum sanitatis causa confluerent ; quamquam animi humilitate, miraculis quæ faceret omnibus, sancti Benedicti nomen, meritaque prætendere solitus erat.
Cum igitur sanctitatis exemplo et miraculorum magnitudine rem christianam augeret, quinto anno postquam in Siciliam venit, subita Sarracenorum irruptione cum Eutychio et Victorino fratribus, Flavisque sorore virgine (qui forte per eos dies ad fratrem visendum Roma eo usque contenderant), nec non Donato, Fausto, Firmatoque diacono, monachisque triginta noctu psallens in ecclesia opprimitur. Ex quibus Donatus capite illico cæsus est : reliqui ante Manucham archipiratam ducti, cum se idolis cultum ullum adhibere constanter negarent, caesi virgis, manibus pedibusque vincti sine ullo cibo contruduntur in carcerem, ac insuper quotidie flagellis conciduntur. Sed divinitus sustentati, post multos dies rursus ad tyrannum adducuntur, atque in eadem fide constantes, iterum ac sæpius affecti verberibus, nudi, capite demisso suspenduntur, ingentique fumo os eorum obruitur. Qui cum omnium opinione mortui relicti fuissent, postridie vivi, sanatis mirabiliter vulneribus reperti sunt.
Deinde Flaviam virginem separatim tyrannus aggressus, cum nihil aut terrendo, aut pollicendo proficeret, jubet illam nudam pedibus alta ex trabe suspendi. Cui cum tyrannus insultans nuditatis turpitudinem exprobraret : Unus est, inquit virgo, maris feminæque auctor conditorque Deus ; quare neque sexus, neque nuditas hæc fraudi mihi apud illum futura est, quippe quam pro illius amore sustineo, qui mea causa non nudari solum, sed cruci etiam affigi voluit. Quo responso Manucha incitatus, virginem fustibus cæsam, subjectoque fumo excruciatam lenonibus constuprandam tradidit. Virgine autem Deum deprecante, divinitus factum est, ut quotquot eam attingere vellent, subito membrorum omnium dolore, stuporeque corriperentur. Postea Placidum virginis fratrem tyrannus invadit, eique idolorum vanitatem arguenti os dentesque lapidibus contundi, linguamque radicitus abscindi jubet. Sed cum nihilominus ille avulsa lingua clare et expedite loqueretur, ipso miraculo magis furens barbarus, Placidum cum sorore, ac fratribus, immanibus anchorarum molarumque ponderibus obrui resupinos imperat. Cumque ex iis etiam tormentis integri evasissent, ad extremum ex una Placidi familia sex et triginta in portus Mamertini littore, capitibus abscissis martyrii palmam cum duce suo, et aliis etiam pluribus retulere, tertio nonas octobris, anno salutis humanæ quingentesimo trigesimo nono. Horum omnium corpora post aliquot deinde dies, Gordianus monachus ex eodem monasterio fuga elapsus, intacta cum reperisset, cum lacrymis sepelivit. Tyranni autem non multo post ultricibus maris undis absorpti crudelitatis suæ pœnas dederunt.
Bruno Carthusianae religionis institutor, Coloniae Agrippinae natus est. Ab ipsis incunabulis specimen futurae sanctitatis praeferens, morum gravitate puerilia illius aetatis, divina favente gratia, declinans adeo excelluit, ut jam inde monachorum pater vitamque anachoreticae futurus instaurator agnosceretur. A parentibus genere ac virtute claris, Lutetiam Parisiorum missus, tantum ibi in philosophiae ac theologias studiis profecit, ut doctoris ac magistri munus in utraque facultate sit adeptus : nec multo post, ob egregias ipsius virtutes, ecclesiae Rhemensis canonicatu potitus.
Elapsis aliquot annis, cum sex aliis familiaribus mundo renuntians, sanctum Hugonem episcopum Gratianopolitanum adiit. Qui causa eorum adventus cognita, eosdemque intelligens esse, quos eadem nocte veluti septem stellas ad suos pedes corruentes in somnis viderat, montes suae dioecesis asperrimos, quos Carthusianos appellant, illis concessit. Illuc Bruno cum sociis, ipso Hugone comitante, secedens, cum per aliquot annos eremiticam vitam egisset, ab Urbano secundo, qui eiusdem Brunonis discipulus fuerat, Romam accersitur. Ejus consilio ac doctrina Pontifex, in tot illis Ecclesiae calamitatibus, per aliquot annos usus est, donec Bruno, recusato Rhegiensi archiepiscopatu, discedendi facultatem obtinuit.
Igitur solitudinis amore eremum quamdam apud Squillacum in Calabriae finibus petiit. Quo in loco, cum ipsum orantem Rogerius comes Calabriae inter venandum, latrantibus ad illius speluncam canibus, reperisset, sanctitate viri permotus, illum ac socios fovere et colere impense coepit. Nec liberalitas sine praemio fuit. Cum enim idem Rogerius Capuam obsideret, eumque Sergius quidam excubiarum magister prodere statuisset, Bruno adhuc in dicta eremo vivens, in somnis illi omnia aperiens, ab imminenti periculo comitem liberavit. Tandem virtutibus ac meritis plenus, nec sanctitate minus quam doctrinae fama clarus, obdormivit in Domino, sepultisque est in monasterio sancti Stephani, ab ipso Rogerio constructo, ubi hactenus honorifice colitur.
EXAUDI, Domine, preces nostras, et interveniente beato Marco, Confessore tuo atque Pontifice, indulgentiam nobis tribue placatus et pacem. Per Dominum.
Sanctorum Martyrum nos, Domine, Sergii, Bacchi, Marcelli et Apuleii beata merita prosequantur : et tuo semper faciant amore ferventes. Per Dominum.
DEUS, qui nos annua beatae Justinae Virginis et Martyris tuae solemnitate laetificas : da, ut quam veneramur officio, etiam pire conversationis sequamur exemplo. Per Dominum
Verbum, quod ante saecula E mente Patris prodiit,
Ignota doctis mentibus Edisserentem Filium.
Cum Patre et almo Spiritu In sempiterna saecula. Amen.
Amen.
In monte olivis consito Redemptor orans procidit,, Moeret, pavescit, deficit,
A proditore traditus Raptatur in poenas Deus, Durisque vinctus nexibus
Moles crucem ter arduae, Sudans, anhelans concidens, Ad montis usque verticem
Jesu, tibi sit gloria, Qui natus es de Virgine, Cum Patre et almo Spiritu
In sempiterna saecula. Amen.
Amen.
Jam morte victor obruta Ab inferis Christus redit,
Visus satis mortalibus Ascendit ad cœlestia,
Dextraeque Patris assidet Consors paternae gloriae.
Soluta carnis pondere Ad astra Virgo tollitur,
Cum Patre et almo Spiritu In sempiterna saecula. Amen.
Amen.
Birgitta in Suecia illustribus et piis parentibus orta, sanctissime vixit. Cum adhuc in utero gestaretur, a naufragio propter eam mater erepta est. Decennis post auditum de passione Domini sermonem, sequenti nocte Jesum in cruce, recenti sanguine perfusum, vidit, et de eadem passione secum loquentem. Quo ex tempore in eiusdem meditatione ita afficiebatur, ut de ea sine lacrimis cogitare deinceps numquam posset.
Ulfoni Nericise principi in matrimonium tradita, virum ipsum ad pietatis officia, tum optimis exemplis, tum efficacibus verbis adhortata est. In filiorum educatione piissima ; pauperibus, et maxime infirmis, domo ad id muneris dicata, inserviebat quam diligentissime, illorum pedes solita lavare et osculari. Cum autem una cum viro suo rediret Compostella, ubi sancti Jacobi Apostoli sepulchrum visitaverant, et Atrebati Ulfo graviter aegrotaret, sanctus Dionysius Birgittae noctu apparuit, et de mariti salute alusque de rebus, quae futurae erant, praemonuit.
Viro Cisterciensi monacho facto, et paulo post defuncto, Birgitta, audita Christi voce in somnis, arctiorem vitae formam est aggressa. Cui deinde arcana multa fuerunt divinitus revelata. Monasterium Vastanense sub regula sancti Salvatoris, ab ipso Domino accepta, instituit. Romam Dei jussu venit, ubi plurimos ad amorem divinum vehementer accendit. Inde Jerosolymam petiit, et iterum Romam. Qua ex peregrinatione cum in febrim incidisset, gravibus per annum integrum afflictata morbis, cumulata meritis, praenuntiato mortis die, migravit in cœlum. Corpus ejus ad Vastanense monasterium translatum est : et miraculis illustrem Bonifacius nonus in sanctorum numerum retulit.
DIONYSIUS Atheniensis, unus ex Areopagitis judicibus, vir fuit omni doctrinae genere instructus. Qui cum adhuc in Gentilitatis errore versaretur, eo die quo Christus Dominus cruci affixus est, solem praeter naturam defecisse animadvertens, exclamasse traditur : Aut Deus noturae patitur, aut mundi machina dissolvetur. Sed cum Paulus Apostolus veniens Athenas, et in Areopagum ductus, rationem reddidisset ejus doctrinae quam praedicabat, affirmans Christum Dominum resurrexisse, et mortuos omnes in vitam redituros esse : cum alii multi, tum ipse Dionysius in Christum credidit.
ITAQUE et baptizatus est ab Apostolo, et Atheniensium ecclesiae praefectus. Qui cum postea Romam venisset, a Clemente Pontifice missus est in Galliam praedicandi Evangelii causa. Quem Lutetiam usque Parisiorum Rusticus presbyter, et Eleutherius diaconus prosecuti sunt : ubi a Fescennio praefecto, quod multos ad christianam religionem convertisset, ipse cum sociis virgis caesus est : cumque in praedicatione christianae fidei constantissime perseveraret, in craticulam subjecto igne injicitur, multisque praeterea suppliciis una cum sociis cruciatur.
Franciscus Gandiae dux quartus, Joanne Borgia et Joanna Aragonia Ferdinandi Catholici nepte genitus, post puerilem œtatem inter domesticos mira innocentia et pietate transactam, in aula primum Caroli Quinti Caesaris, mox in Catalauniae administratione admirabilior fuit christianae virtutis et vitae austerioris exemplis. Ad Granatense sepulchrum Isabellam imperatricem cum detulisset, in ejus vultu foede commutato, mortalium omnium caducitatem relegens, voto se adstrinxit, rebus omnibus, cum primum liceret, abjectis, regum Regi unice inserviendi. Inde tantum virtutis incrementum fecit, ut inter negotiorum turbas religiosae perfectionis simili imam imaginent referens, miraculum principum appellaretur.
MORTUA Eleonora de Castro conjuge, ingressus est Societatem Jesu, ut in ea lateret securius, et praecluderet dignitatibus aditum, interposita voti religione : dignus, quem et viri principes complures in amplectendo severiori instituto fuerint secuti, et Carolus Quintus ipse in abdicando imperio hortatorem sibi, aut ducem exstitisse non diffiteretur. In eo arctioris vitae studio Franciscus jejuniis, catenis ferreis, asperrimo cilicio, cruentis longisque verberationibus, somno brevissimo, corpus ad extremam usque maciem redegit : nullis praeterea parcens laboribus ad sui victoriam et ad salutem animarum. Tot itaque instructus virtutibus, a sancto Ignatio primum Generalis Commissarius in Hispaniis, nec multo post Praepositus Generalis tertius a Societate universa, licet invitus, eligitur. Quo in munere principibus ac Summis Pontificibus prudentia ac morum sanctitate apprime carus, praeter complura vel condita vel aucta ubique domicilia, socios in regnum Poloniae, in insulas Oceani, in Mexicanam et Peruanam provincias invexit : missis quoque in alias regiones apostolicis viris, qui praedicatione, sudoribus, sanguine, fidem catholicam Romanam propagarunt.
De se ita demisse sentiebat, ut peccatoris nomen sibi proprium faceret. Romanam purpuram, a Summis Pontificibus sæpius oblatam, invicta humilitatis constantia recusavit. Verrere sordes, emendicare victum ostiatim, ægris ministrare in nosocomiis, mundi ac sui contemptor, in deliciis habuit. Singulis diebus multas continenter horas, frequenter octo, quandoque decem dabat cœlestium contemplationi. Centies quotidie de genu Deum adorabat. Numquam a sacrificando abstinuit, prodebatque sese divinus, quo æstuabat, ardor, ejus vultu sacram Hostiam offerentis, aut concionantis interdum radiante. Sanctissimum Christi corpus in Eucharistia latens, ubi asservaretur, instinctu cœlesti sentiebat. Cardinali Alexandrino, ad conjungendos contra Turcas christianos principes, legato comes additus a beato Pio Quinto, arduum iter, fractis jam pene viribus, suscepit ex obedientia, in qua et vitæ cursum Romæ, ut optarat, feliciter consummavit, anno ætatis suæ sexagesimo secundo, salutis vero millesimo quingentesimo septuagesimo secundo. A sancta Teresia, quæ ejus utebatur consiliis, vir sanctus, a Gregorio Decimo tertio fidelis administer appellatus ; demum a Clemente Decimo, pluribus magnisque clarus miraculis, in Sanctorum numerum est adscriptus.
EDUARDUS, cognomento Confessor, nepos sancti Eduardi Regis et Martyris, Anglo-Saxonum regum ultimus, quem futurum regem Brithualdo viro sanctissimo in mentis excessu Dominus demonstravit, decennis a Danis Angliam vastantibus quaesitus ad necem, exsulare cogitur apud avunculum, Normanniae ducem ubi in mediis vitiorum illecebris talem se exhibuit integritate vitae, morumque innocentia, ut omnibus admirationi esset. Eluxit in eo vel tum mira pietas in Deum ac res divinas, fuitque ingenio mitissimo, atque ab omni dominandi cupiditate alieno. Cujus ea vox fertur, Malle se regno carere, quod sine caede et sanguine obtineri non possit.
EXSTINCTIS mox tyrannis, qui fratribus suis vitam et regnum eripuerant, revocatur in patriam : ubi summis omnium votis et gratulatione regno potitus, ad hostilium irarum delenda vestigia totum se convertit, a sacris exorsus ac Divorum templis : quorum alia a fundamentis erexit, ana refecit, auxitque reditibus ac privilegiis ; in eam curam potissimum intentus, ut refloresceret collapsa religio. Ab aulae proceribus compulsum ad nuptias, constans est assertio scriptorum, cum virgine sponsa virginitatem in matrimonio servasse. Tantus in eo fuit in Christum amor et fi-des, ut ilium aliquando inter Missarum solemnia videre meruerit blando vultu et divina luce fulgentem. Ob profusam caritatem, orphanorum et egenorum pater passim dicebatur, numquam laetior, quam cum regios thesauros exhausisset in pauperes.
PROPHETAE dono illustris, de Angliae futuro statu multa cœlitus praevidit : et illud in primis memorabile quod Sweyni Danorum regis in mare demersi mortem, dum Angliam invadendi animo classem conscenderet, eodem quo accidit momento, divinitus intellexit. Johannem Evangelistam mirifice coluit, nihil cuiquam, quod ejus nomine peteretur, negare solitus. Cui olim sub lacera veste suo nomine stipem roganti, cum nummi deessent, detractum ex digito annulum porrexit, quem Divus non ita multo post Edouardo remisit, una cum nuntio secuturae mortis. Quare rex, indictis pro se precibus, ipso ab Evangelista praedito die, piissime obiit nonis videlicet januarii, anno salutis millesimo sexagesimo sexto. Quem, sequenti saeculo, Alexander Papa Tertius miraculis clarum Sanctorum fastis adscripsit. At ejus memoriam Innocentius Undecimus Officio publico per universam Ecclesiam eo die celebrari praecepit, quo annis ab obitu sex et triginta translatum ejus corpus incorruptum, et suavem spirans odorem, repertum est.
CALLISTUS Romanus praefuit Ecclesiae Antonino Heliogabalo imperatore. Constituit quatuor anni tempora, quibus jejunium ex apostolica traditione acceptum ab omnibus servaretur. Aedificavit basilicam sanctae Mari trans Tiberim, et in via Appia vetus coemeterium ampliavit, in quo multi sancti Sacerdotes et Martyres sepulti sunt : unde ab eo Callisti coemeterium appellatur.
EJUSDEM pietatis fuit, E quod beati Calepodii Presbyteri et Martyris corpus jactatum in Tiberim conquiri diligenter curavit, et inventum honorifice sepelivit. Palmatium consulari, Simplicium senatoria dignitate illustres, Felicem et Blandam, qui deinde omnes martyrium subiere, cum baptismo lustrasset, missus est in carcerem, ubi Privatum militem, ulceribus plenum, admirabiliter sanitati restitutum, Christo adjunxit : pro quo idem, recens adhuc a fide suscepta, plumbatis usque ad mortem caesus occubuit.
SEDIT Callistus annos quinque, mensem unum, dies duodecim. Ordinationibus quinque mense decembri, creavit presbyteros sexdecim, diaconos quatuor, episcopos octo. Post longam famem crebrasque verberationes, praeceps jactus in puteum, atque ita martyrio coronatus sub Alexandro imperatore, illatus est in cœmeterium Calepodii, via Aurelia, tertio ab Urbe lapide, pridie idus octobris. Ejus postmodum corpus in basilicam sanctae Maria trans Tiberim, ab ipso aedificatam, delatum, sub ara majori, maxima veneratione colitur.
Teresia virgo nata est Abulae in Hispania, parentibus tum genere, tum pietate praeclaris. Ab iis divini timoris lacte educata, admirandum futurae sanctitatis in tenerrima adhuc aetate specimen dedit. Nam cum sanctorum Martyrum acta perlegeret, adeo in ejus meditatione sancti Spiritus ignis exarsit, ut domo aufugiens in Africam trajiceret ubi vitam pro gloria Jesu Christi et animarum salute profunderet. A patruo revocata, ardens martyrii desiderium eleemosynis aliusque piis operibus compensavit, jugibus lacrimis deplorans optimam sibi sortem fuisse praereptam. Mortua matre, cum a beatissima Virgine peteret, ut se matrem esse monstraret, pii voti compos effecta est : semper perinde ac filia patrocinio Deiparae perfruens. Vigesimum aetatis annum agens, ad moniales sanctae Mariae de Monte Carmelo se contulit : ibi per duodeviginti annos gravissimis morbis et variis tentationibus vexata, constantissime meruit in castris christianae paenitentiae nullo refecta pabulo caelestium earum consolationum, quibus solet etiam in terris sanctitas abundare
Angelicis ditata virtutibus, non modo propriam, sed publicam etiam salutem sollicita caritate curavit. Quare severiorem veterum Carmelitarum regulam, Deo afflante, et Pio quarto approbante, primum mulieribus, deinde viris observandam proposuit. Effloruit in eo consilio omnipotens miserentis Domini benedictio : nam duo supra triginta monasteria inops Virgo potuit aedificare, omnibus humanis destituta auxiliis, quinimmo adversantibus plerumque saeculi principibus. Infidelium et haereticorum tenebras perpetuis deflebat lacrimis, atque ad placandam divinae ultionis iram, voluntarios proprii corporis cruciatus Deo pro eorum salute dicabat. Tanto autem divini amoris incendio cor ejus conflagravit, ut merito viderit Angelum ignito jaculo sibi praecordia transverberantem et audierit Christum data dextera dicentem sibi : Deinceps ut vera sponsa meum zelabis honorem. Eo consiliante, maxime arduum votum emisit, efficiendi semper quidquid perfectius esse intelligeret. Multa caelestis sapientiae documenta conscripsit, quibus fidelium mentes ad supernae patriae desiderium maxime excitantur.
Cum autem assidua ederet exempla virtutum, tam anxio castigandi corporis desiderio aestuabat, ut quamvis secus suaderent morbi quibus afflictabatur, corpus ciliciis, catenis, urticarum manipulis, alusque asperrimis flagellis saepe cruciaret, et aliquando inter spinas volutaret, sic Deum alloqui solita : Domine aut pati, aut mori : se semper miserrima morte pereuntem existimans, quamdiu a caelesti aeternae vitae fonte abesset. Prophetiae dono excelluit, eamque divinis charismatibus tam liberaliter locupletabat Dominus, ut saepius exclamans peteret beneficiis in se divinis modum imponi, nec tam celeri oblivione culparum suarum memoriam aboleri. Intolerabili igitur divini amoris incendio potius quam vi morbi, Albae cum decumberet, praenuntiato suae mortis die, ecclesiasticis sacramentis munita, alumnos ad pacem, caritatem et regularem observantiam adhortata, sub columbae specie purissimam animam Deo reddidit, annos nata sexaginta septem, anno millesimo quingentesimo octogesimo secundo, Idibus Octobris, juxta Kalendarii Romani emendationem. Ei morienti adesse visus est inter Angelorum agmina Christus Jesus : et arbor arida cellae proxima statim effloruit. Ejus corpus usque ad hanc diem incorruptum, odorato liquore circumfusum, pia veneratione colitur. Miraculis claruit ante et post obitum, eumque Gregorius decimus quintus in sanctorum numerum retulit.
VASTA planities opacissimis vestita sylvis, et contra Oceani fluctus Sesciacis rupibus defensa ab agris Constantiensi et Abrincensi ad Dolensem et Alethensem quarto saeculo porrigebatur. Postquam autem Armoricanis et Neustriacis oris illuxit christiana fides, illius eremi secretiora loca, ut divinis se penitus darent obsequiis, supernarumque rerum contemplationi liberius vacarent, selegerunt viri religiosi, quorum nonnulli Sanctorum catalogo annumerantur.
TELLUS tot Sanctorum illustrata vestigiis, sancti Michaelis Archangeli clarior evasit apparitione. Qui, Childeberto Tertio regnante, Aubertum Abrincensem episcopum in somnis admonuit se velle, ut sibi in montis vertice qui propter eminentiam tumulus seu. ut loquuntur, Tumba vocabatur, ecclesia sub ipsius patrocinio erigeretur. Haerenti antistiti tertio idem intimatum, tandemque operi admota manus. Mox exstructa ecclesia in modum cryptae rotunda, ad instar illius quae in Gargano monte fuerat erecta, et sacris ditata ab eo monte allatis pignoribus, solemniter dedicatur, decimo septima calendas novembris : qui dies, non modo in Gallicanis Lugdunensis secundae, aliisque non paucis ecclesiis, sed etiam in Anglicanis celebris exstitit. Ita Deo sub sancti Michaelis patrocinio mons consecratus est : qui et dicitur in periculo maris, ex quo, praedicta sylva fluctibus occupata, sacre iste tumulus bino maris accessu quotidie circumcluditur.
SANCTUS vero Aubertus officia duodecim clericorum ibi constituit, quo in perpetuo beatissimi Archangeli persisterent famulatu. Quibus tamen postea Richardus primus, Normannorum dux, monachos Ordinis sancti Benedicti substitui curavit. Locum crebris illustrem miraculis, voti causa frequentes ex universa fere Europa visitare consueverunt peregrini, inter quos plurimi Galliae et Angliae reges et principes. Istic Ludovicus Undecimus santi Michaelis equestrem Ordinem instituit, cujus generalia comitia quotannis eodem convocari diu moris fuit. Undecimo ineunte saeculo, incoepta est et magnifice deinceps peracta audaci labore, in augusta montis abrupti crepidine, basilica : quod eximium opus majori ex parte superstes, adhuc sancti Michaelis veneratione celebratur.
Hedwigis, regiis clara natalibus, innocentia tamen vitæ longe clarior, sanctæ Elisabethae filiæ regis Hungariae matertera, Betholdi et Agnetis Moraviae marchionum filia, animi ab ineunte ætate moderationem protulit. Adhuc enim puellula puerilibus abstinuit, et duodennia Henrico Poloniae duci a parentibus nuptui tradita, thalami fide sancte servata, prolem inde susceptam in Dei timore erudivit. Ut autem commodius Deo vacaret, ex pari voto et consensu unanimi ad separationem thori virum induxit. Quo defuncto, ipsa in monasterio Trebnicensi, Deo, quem assiduis precibus exoraverat, inspirante, Cisterciensem devota sumpsit habitum ; in eoque contemplationi intenta, divinis Officiis et Missarum solemniis a solis ortu ad meridiem isque assidua assistens, antiquum humani generis hostem fortis contempsit.
Sæculi autem commercia, ni divina, vel animarum salutem attingerent, audire vel loqui non sustinuit. Prudentia in agendis sic emicuit, ut neque excessus esset in modo, nec error in ordine, comis alioqui, et mansueta in proximum. Grandem autem de se triumphum, vestiumque asperitate austera carnem macerans, reportavit ; hinc sublimioribus florens virtutibus christianis, consiliorum gravitate, animique candore et quiete, in eximium religiosæ pietatis evasit exemplar : omnibus se ultro subjicere, atque viliora præ ceteris monialibus alacriter munia subire ; pauperibus etiam flexo genu ministrare, leprosorum pedes abluere et osculari, ipsi familiare erat, neque illorum ulcera sanie manantia sui victrix abhorruit.
Mira fuit ejus patientia animique constantia ; præcipue vero in morte Henrici ducis Silesiae sui, quem materne diligebat, filii, in bello a Tartaris cæsi, enituit : potius enim gratias Deo, quam filio lacrimas reddidit. Miraculorum denique gloria percrebuit ; puerum enim demersum, et molendini rotis allisum et prorsus attritum, invocata, vitæ restituit ; aliaque præstitit, ut rite iis Clemens Quartus probatis, Sanctorum numero eam adscripserit, ejusque festum in Polonia, ubi præcipua veneratione uti patrona colitur, die decima quinta octobris celebrari concesserit ; quod deinde ut decima septima in tota Ecclesia fieret, Innocentius Undecimus ampliavit.
Lucas medicus Antiochensis, ut ejus scripta indicant Graeci sermonis non ignarus, fuit sectator Apostoli Pauli, et omnis peregrinationis ejus comes. Scripsit Evangelium, de quo idem Paulis : Misimus, inquit, cum illo fratrem, cujus laus est in Evangelio per omnes ecclesias. Et ad Colossenses : Salutat vos Lucas, medicus carissimus. Et ad Timotheum : Lucas est mecum solus. Aliud quoque edidit volumen egregium, quod titulo, Acta Apostolorum, prænotatur : cujus historia usque ad biennium Romæ commorantis Pauli pervenit, id est, usque ad quartum. Neronis annum. Ex quo intelligimus in eadem urbe librum esse compositum.
Igitur periodos Pauli et Theclae, et totam baptizati leonis fabulam, inter apocryphas scripturas computamus. Quale enim est, ut individuus comes Apostoli, inter ceteras ejus res, hoc solum ignoraverit ? Sed et Tertullianus, vicinus eorum temporum, refert presbyterum quemdam in Asia amatorem Apostoli Pauli, convictum a Joanne, quod auctor esset libri, et confessum se hoc Pauli amore fecisse, et ob id loco excidisse. Quidam suspicantur, quotiescumque in epistolis suis Paulis dicit, Juxta Evangelium meum, de Lucæ significare volumine.
Lucam autem non solum ab Apostolo Paulo didicisse Evangelium, qui cum Domino in carne non fuerat, sed a ceteris Apostolis : quod ipse quoque in principio sui voluminis declarat, dicens : Sicut tradiderunt nobis, qui a principio ipsi viderunt, et ministri fuerunt sermonis. Igitur Evangelium sicut audierat, scripsit : Acta vero Apostolorum, sicut viderat ipse, composuit. Vixit octoginta et quatuor annos, uxorem non habens : sepultus est Constantinopoli, ad quam urbem vigesimo Constantini anno ossa ejus cum reliquiis Andreæ Apostoli translata sunt de Achaia.
PETRUS, Alcantarœ in Hispania nobilibus parentibus natus, a teneris annis futurae sanctitatis indicia praebuit. Decimo sexto aetatis anno ordinem Minorum ingressus, se omnium virtutum exemplar exhibuit. Tum munus concionatoris ex obedientia exercens, innumeros a vitiis ad veram paenitentiam traduxit. Primaevum sancti Francisci institutum exactissime reparare cupiens, ope divina fretus, et apostolica muni-tus auctoritate, angustissimum et pauperrimum coenobium juxta Pedrosum fundavit : quod vitae genus asperrimum, ibi feliciter coeptum, per diversas Hispaniae provincias, usque ad Indias mirifice propagatum fuit. Sanctae Teresiae, cujus probaverat spiritum, in promovenda Carmelitarum reformatione adjutor fuit. Ipsa autem a Deo edocta, quod Petri no-mine nihil quisquam peteret, quin protinus exaudiretur, ejus precibus se commendare, et ipsum adhuc viventem Sanctum appellare consuevit.
PRINCIPUM obsequia, qui ipsum velut oraculum consulebant, summa humilitate declinans, Carolo Quinto imperatori a confessionibus esse recusavit. Paupertatis rigidissimus custos, una tunica, qua nulla deterior esset, contentus erat. Puritatem ita coluit, ut a fratre, in extremo morbo sibi inserviente, nec leviter quidem tangi passus sit. Corpus suum perpetuis vigiles, jejunus, flagellis frigore, nuditate, atque omni genere asperitatum in servitutem redegit, cum quo pactum inierat, ne ullam in hoc saeculo ei requiem praeberet. Caritas Dei et proximi in ejus corde diffusa tantum quandoque excitabat incendium, ut e celle angustiis in apertum campus prosilire, aerisque refrigerio conceptum ardorem temperare cogeretur.
GRATIA contemplationis admirabilis in eo fuit, qua cum assidue Spiritus reficeretur, interdum accidit, ut ab omni cibo et potu pluribus diebus abstinuerit. In aera frequenter sublatus, miro fulgore coruscare virus est. Rapidos fluvios sicco pede trajecit. Fratres in extrema penuria, cœlitus delata alimonia cibavit. Baculus ab ipso terre defixus, mox in viridem ficulneam excrevit. Cum noctu iter ageret, densa nive cadente,- dirutam domum sine tecto ingressus est, eique nix in aère pendula pro tecto fuit, ne illius copia suffocaretur Dono prophetiae ac discretionis spirituum imbutum fuisse sancta Teresia testatur. Denique annum agens sexagesimum tertium, hora qua praedixerat, migravit ad Dominum, mirabili visione, Sanctorumque praesentia confortatus. Quem eodem momento in cœlum ferri beata Teresia procul distans vidit ; cui postea apparens dixit : O felix poenitentia, quae tantam mihi promeruit gloriam I Post mortem vero plurimis miraculis clame, et a Clemente Nono Sanctorum numero adscriptus est.
JOANNES in oppido Kenty Cracoviensis dioecesis, a quo Cantii cognomen duxit, Stanislao et Anna piis et honestis parentibus natus, morum suavitate, innocentia, gravitate ab ipsa infantia spem fecit maximae virtutis. In universitate Cracoviensi philosophiae ac theologiae primum auditor, tum per omnem academiae gradus ascendendo professor ac doctor, sacra, quam annis multis tradidit, doctrina mentes audientium non illustrabat modo, sed et ad omnem pietatem inflammabat, simul docens scilicet et faciens. Sacerdos factus, nihil de litterarum studio remittens, studium auxit christianae perfectionis. Utque passim offendi Deum maxime dolebat, sic enim sibi et populo placare oblato quotidie non sine multis lacrimis incruento sacrificio satagebat. Ilkusiensem parochiam annis aliquot egregie administravit ; sed animarum periculo commotus postea dimisit, ac postulante academia ad pristinum docendi officium rediit.
Quidquid temporis ab studio supererat, partim saluti proximorum, sacris praesertim concionibus curandae, partim orationi dabat, in qua cœlestibus quandoque visionibus et colloquiis dignatus fertur. Christi vero passione sic afficiebatur, ut in ea contemplanda totas interdum noctes duceret insomnes, ejusque causa melius recolendae Hierosolymam peregrinatus sit : ubi et martyrii desiderio flagrans, Turcis ipsis Christum crucifixum praedicare non dubitavit. Quater etiam ad Apostolorum limina pedes, atque varia onustus sarcina Romam venit, tum ut Sedem apostolicam, cui maxime addictus fuit, honoraret, tum ut sui (sic enim aiebat) purgatorii poenas exposita illis quotidie peccatorum venia redimeret. Quo in itinere a latronibus olim spoliatus, et numquid haberet praeterea interrogatus, cum negasset, aureos deinde aliquot suo insutos pallio recordatus, fugientibus hos etiam clamans obtulit latronibus : qui viri sancti candorem simul, te largitatem admirati, etiam ablatos ultro reddidere. Alienae famae ne quis detraheret, descriptis beati Augustini exemplo, in pariete versiculis, se atque alios perpetuo voluit admonitos. Famelicos de suo etiam obsonio satiabat : nudos autem non emptis modo, sed detractis quoque sibi vestibus et calceis operiebat, demisso ipse interim usque ad terram pallio, ne domum nudipes redire videretur.
Brevis illi somnus, atque humi ; vestis, quae nuditatem, cibus, qui mortem dumtaxat arceret. Virginalem pudicitiam, velut lilium inter spinas, aspero cilicio, flagellis atque jejuniis custodivit. Quin et per annos ante obitum triginta circiter et quinque ab esu carnium perpetuo abstinuit. Tandem dierum juxta ac meritorum plenus, cum vicinae, quam praesensit, morti se diu diligenterque praeparasset, ne qua re amplius teneretur, si quid domi supererat, id omnino pauperibus distribuit. Tum Ecclesiae sacramentis rite munitus, dissolvi jam cupiens, et esse cum Christo, pridie Nativitatis ejus, in cœlum evolavit miraculis ante et post mortem clarus. Mortuus ad proximam academiae ecclesiam sanctae Annae delatus est, ibique honorifice sepultus. Auctaque in dies populi veneratione ac frequentia inter primarios Poloniae ac Lithuaniae Patronos religiosissime colitur. Novisque coruscans miraculis, a Clemente Decimotertio Pontifice Maximo decimo septimo calendas augusti, anno millesimo septingentesimo sexagesimo septimo, solemni ritu Sanctorum fastis adscriptus est.
Hilarion, ortus Tabathae in Palaestina ex parentibus infidelibus, Alexandriam missus studiorum causa, ibi morum et ingenii laude floruit : ac Jesu Christi suscepta religione, in fide et caritate mirabiliter profecit. Frequens enim erat in ecclesia, assiduus in jejunio et oratione : omnes voluptatum illecebras et terrenarum rerum cupiditates contemnebat. Cum autem Antonii nomen in Aegypto celeberrimum esset, ejus videndi studio in solitudinem contendit : apud quem duobus mensibus omnem ejus vitae rationem didicit. Domum reversus, mortuis parentibus, facultates suas pauperibus dilargitus est : necdum quintum decimum annum egressus, rediit in solitudinem, ubi, exstructa exigua casa, quae vix ipsum caperet, humi cubabat. Nec vero saccum, quo semel amictus est, umquam aut lavit, aut mutavit, cum supervacaneum esse diceret, munditias in cilicio quaerere.
In sanctarum litterarum lectione et meditatione multus erat. Paucas ficus et succum herbarum ad victum adhibebat ; nec illis ante solis occasum vescebatur. Continentia et humilitate fuit incredibili. Quibus aliusque virtutibus varias horribilesque tentationes diaboli superavit, et innumerabiles daemones in multis orbis terrae partibus ex hominum corporibus ejecit. Qui octogesimum annum agens, multis aedificatis monasteriis, et clarus miraculis, in morbum incidit : cujus vi cum extremo pene spiritu conflictaretur, dicebat : Egredere, quid times ? egredere, anima mea, quid dubitas ? septuaginta prope annis servisti Christo, et mortem times ? Quibus in verbis spiritum exhalavit.
AD COMPLETORIUM.
O PRAECLARAE VOS puellae, Nunc implete meum velle,
In tam gravi tempestate Me praesentes defensate A daemonum instantia.
Si quae mihi faex inhaesit, Quae me sua labe laesit,
DA nobis, quaesumus Domine Deus noster : sanctarum Virginum et Martyrum tuarum Ursulae et Sociarum ejus palmas incessabili devotione venerari ; ut quas digna mente non possumus celebrare, humilibus saltem frequentemus obsequiis. Per Dominum.
Quem nos canendo supplices, Laetis sacramus vocibus.
Tu nos ab alto respice : Lucem micantem desuper,
Cum Spiritu Paraclito, Et nunc, et in perpetuum.
Amen.
Raphaël, divin guide, reçois avec bonté l’hymne sacrée que te dédient nos voix suppliantes et joyeuses.
Amen.
CHRYSANTHUS et Daria conjuges, nobili genere nati, fide etiam clariores, quam Daria, mariti opera, cula baptismo susceperat ; Romae innumerabilem hominum multitudinem, haec mulierum, ille virorum, ad Christum converterunt. Quare Celerinus praefectus comprehensos tradidit Claudio tribuno : qui jussit a militibus Chrysanthum vinctum cruciatibus torqueri ; sed vin-cula omnia resoluta sunt ; mox compedes, in quos conjectus fuerat, confracti.
DEINDE bovis corio inclusum, in ardentissimo sole constituunt ; tum pedibus ac manibus catena constrictis, in obscurum carcerem detrudunt : ubi solutis catenis, clarissima lux locum illustravit. Daria vero in lupanar compulsa, 1eonis tutela, dum in oratione defixa est, a contumelia divinitus defensa est Denique in arenariam, quae est via Salaria, uterque ductus, effossa terra, lapidibus obruti, parem martyrii coronam adepti sunt.
EVARISTUS Graecus ex Judaeo patre, Trajano imperatore, pontificatum gessit. Qui ecclesiarum titulos urbis Romae presbyteris divisit, et ordinavit, ut septem diaconi episcopum custodirent, dum evangelicae praedicationis officio fungeretur. Idem constituit ex traditione apostolica, ut matrimonium publice celebretur, et sacerdotis benedictio adhibeatur. Praefuit Ecclesiae annos novem, menses tres, presbyteris decem et septem, diaconis duobus, episcopis quindecim, quater mense decembri ordinatis. Martyrio coronatus, prope sepulchrum Principis Apostolorum in Vaticano sepultus est, septimo calendas novembris.
SIMON Chananaeus, qui et Zelotes, et Thaddaeus, qui et Judas Jacobi appellatur in Evangelio, unius ex catholicis epistolis scriptor, hic Mesopotamiam, ille Aegyptum evangelica praedicatione peragravit. Postea in Persidem convenientes, cum innumerabiles filios Jesu Christo peperissent, fidemque in vastissimis illis regionibus et efferatis gentibus disseminassent, doctrina et miraculis, ac denique glorioso martyrio, simul sanctissimum Jesu Christi nomen illustrarunt.
DOMINE Deus noster, multiplica super nos gratiam tuam : et, quorum praevenimus gloriosa solemnia, tribue subsequi in sancta professione laetitiam. Per Dominum.
Gelu et hiems transeunt, Nix et imber abeunt, Rosæ in terra prodeunt Et cœlesti germine.
Rosa, radix lilii Haec ex horto lilii Toto cursu exsilii Collegit plantaria.
Justis ad lætitiam, Reis ad justitiam, Electis ad gloriam Cunctis salutaria.
Quæ de cœlis attulit Et in terris sustulit, Christus mundo contulit
Nos hic tectus frondibus, Vulneratus sentibus, Redimitus floribus,
Ave Verbi domicilium, Sancti Spiritus sacrarium, Summi Patris filia.
Affer nobis juge auxilium, Sub discrimen vitæ varium Contra tela hostilia.
Ut coronent nos post proelium, Quæ fert cœli viridarium Mixta rosis lilia.Amen.
Amen.
