v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
v. O God, come to my assistance;
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
r. O Lord, make haste to help me.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit. As it was in the beginning, is now, and ever shall be, world without end. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Te dícimus præcónio, mater Dei puríssima; nostris benígna láudibus tuam repénde grátiam.
Sontes Adámi pósteri infécta proles gígnimur; labis patérnæ néscia tu sola, Virgo, créderis.
We Adam’s guilty children are, A sin-infected progeny, Thou art, O Virgin, we believe, Alone from his infection free.
Caput dracónis ínvidi tu cónteris vestígio, gerísque sola glóriam intaminátæ oríginis.
The envious dragon’s cruel head Thou with thy heel dost trample down, And of a stainless origin Thou only dost the glory own.
Nostræ decus propáginis, quæ tollis Evæ oppróbrium, tu nos tuére súpplices, tu nos labántes érige.
Serpéntis antíqui potens astus retúnde et ímpetus, ut cælitum perénnibus per te fruámur gáudiis.
From the old serpent’s wiles and force, Thy clients mightily defend, That, through thy mercy, they may win Those heavenly joys which never end.
Patri sit et Paráclito tuóque Nato glória, qui sanctitátis únicæ te munerárunt grátia. Amen.
Ant. 1. Exsúrge, Dómine, in adiutórium mihi.
Ant. 1. Arise, O Lord, and help me.
Psalmus 34 (35), 1-2. 3c. 9-19. 22-23. 27-28
Psalm 34 (35), 1-2. 3c. 9-19. 22-23. 27-28
Dominus salvator in persecutione
Congregati sunt ... et consilium fecerunt, ut Iesum dolo tenerent et occiderent. (Mt 26, 3. 4)
I
I
Iúdica, Dómine, iudicántes me; * impúgna impugnántes me.
Judge, Lord, those who do me harm; fight those who fight me.
Apprehénde clípeum et scutum † et exsúrge in adiutórium mihi. * Dic ánimæ meæ: "Salus tua ego sum."
Take up Thy weapons and Thy shield, and arise to help me. Say to my soul, I am thy salvation.
Anima autem mea exsultábit in Dómino * et delectábitur super salutári suo.
But my soul will rejoice in the Lord, and delight in his Saviour.
Omnia ossa mea dicent: * "Dómine, quis símilis tibi?
All my bones will say: * Lord, who is like Thou,
Erípiens ínopem de manu fortiórum eius, * egénum et páuperem a diripiéntibus eum."
who snatch the poor from the hands of those who are stronger than him; the needy and the poor to those who despoil him?
Surgéntes testes iníqui, *quæ ignorábam, interrogábant me;
Iniquitous witnesses have risen; They asked me about what I didn't know.
retribuébant mihi mala pro bonis, * desolátio est ánimæ meæ.
They have not returned evil for good; it was sterility for my soul.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Exsúrge, Dómine, in adiutórium mihi.
Ant. Arise, O Lord, and help me.
Ant. 2. Iúdica causam meam; defénde, quia potens es, Dómine.
Ant. 2. Judge my cause; defend me, for Thou art powerful, O Lord.
II
II
Ego autem, cum infirmaréntur, * induébar cilício,
But when they tormented me, I put on a haircloth.
humiliábam in ieiúnio ánimam meam, * et orátio mea in sinu meo convertebátur.
I humbled my soul by fasting, and my prayer returned to my bosom.
Quasi pro próximo et quasi pro fratre meo ambulábam, * quasi lugens matrem contristátus incurvábar.
I had the same compassion for them as I did for a relative or a brother; I bent down as if in mourning and sadness.
Cum autem vacillárem, lætáti sunt et convenérunt; * convenérunt contra me percutiéntes, et ignorávi.
And they rejoiced, and gathered together against me; misfortunes have come upon me, without my knowing the reason.
Diripuérunt et non desistébant; † tentavérunt me, subsannavérunt me subsannatióne, * frenduérunt super me déntibus suis.
They have been dispersed; but, without compunction, they have anon put me unto the test; they have overwhelmed me with insults; They gnashed their teeth at me.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Iúdica causam meam; defénde, quia potens es, Dómine.
Ant. Judge my cause; defend me, for Thou art powerful, O Lord.
Ant. 3. Lingua mea, tota die, meditábitur iustítiam tuam.
Ant. 3. All day long my tongue has meditated on Thy justice.
III
III
Dómine, quámdiu aspícies? † Restítue ánimam meam a malignitáte eórum, * a leónibus únicam meam.
Lord, when will Thou behold? Save my soul from their malignity; snatch my only from these lions.
Confitébor tibi in ecclésia magna, * in pópulo multo laudábo te.
I will praise Thou in a great assembly; I will praise Thee in the midst of a many people.
Non supergáudeant mihi inimíci mei mendáces, * qui odérunt me gratis et ánnuunt óculis.
Let not those who attack me unjustly, who hate me without reason, and who blink their eyes, not rejoice over me.
Vidísti, Dómine, ne síleas; * Dómine, ne discédas a me.
Thou hast seen, Lord; do not remain silent; * Lord, depart not from me.
Exsúrge et evígila ad iudícium meum, * Deus meus et Dóminus meus, ad causam meam.
Arise and take care of my right; my God and my Lord, defend my cause.
Exsúltent et læténtur, qui volunt iustítiam meam, * et dicant semper: «Magnificétur Dóminus, qui vult pacem servi sui».
Let them be glad and glad that they want my justification; and let them say without ceasing, Glory unto the Lord, those who desire the peace of His servant.
Et lingua mea meditábitur iustítiam tuam, * tota die laudem tuam.
And my tongue will praise Thy righteousness, and Thy praise all day long.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Lingua mea, tota die, meditábitur iustítiam tuam.
Ant. All day long my tongue has meditated on Thy justice.
In primo nocturno, anno II
De libro Génesis
Dedit Ioseph fíliis Israel plaustra secúndum pharaónis impérium et cibária in itínere. Síngulis quoque proférri iussit vestiméntum mutatórium; Béniamin vero dedit trecéntos argénteos cum quinque vestiméntis mutatóriis. Patri suo misit simíliter ásinos decem, qui subvéherent ex ómnibus divítiis Ægýpti, et tótidem ásinas tríticum et panem et cibum pro itínere portántes. Dimísit ergo fratres suos et proficiscéntibus ait: " Ne irascámini in via! "
Qui ascendéntes ex Ægýpto venérunt in terram Chánaan ad patrem suum Iacob et nuntiavérunt ei dicéntes: " Ioseph vivit et ipse dominátur in omni terra Ægýpti! " At cor eius frígidum mansit; non enim credébat eis. Tunc referébant ómnia verba Ioseph quæ díxerat eis. Cumque vidísset plaustra et univérsa quæ míserat ad adducéndum eum, revíxit spíritus eius et ait: " Súfficit mihi, si adhuc Ioseph fílius meus vivit. Vadam et vidébo illum, ántequam móriar. "
Profectúsque Israel cum ómnibus quæ habébat, venit Bersábee et, mactátis ibi víctimis Deo patris sui Isaac, audívit eum per visiónem noctis vocántem se: " Iacob, Iacob! " Cui respóndit: " Ecce adsum! " Ait illi: " Ego sum Deus, Deus patris tui. Noli timére descéndere in Ægýptum, quia in gentem magnam fáciam te ibi. Ego descéndam tecum illuc et ego inde addúcam te reverténtem; Ioseph quoque ponet manus suas super óculos tuos. " Surréxit ígitur Iacob a Bersábee, tulerúntque eum fílii cum párvulis et uxóribus suis in plaustris quæ míserat phárao ad portándum senem, sumpsérunt quoque ómnia quæ posséderant in terra Chánaan; venerúntque in Ægýptum Iacob et omne semen eius, fílii eius et nepótes, fíliæ et cuncta simul progénies.
r. Dixit Ioseph úndecim frátribus: Ego sum Ioseph, quem vendidístis in Ægýptum. Adhuc vivit pater noster sénior de quo dixerátis mihi? * Ite, addúcite eum ad me, ut possit vívere. v. Biénnium est quod cœpit esse fames in terra; adhuc restant álii quinque. * Ite. v. Glória Patri. * Ite.
In secundo nocturno, anno II
Ex Sermónibus Geórgii Nicomediénsis (PG 100, 1435-1439)
Corruerámus divíni transgressióne mandáti, facti erámus indígni Creatóris providéntia, quibus nihil ad erróris defensiónem réliquum esset. Iacébat natúra tanta illa ruína: erat necessárius qui instauráret. Et vero instauráta est non altérius ópera quam ipsíus qui condíderat, non nudo præcépto, uti pridem hábuit creátio, sed dispensatióne ac assúmptæ carnis sacraménto, pro Dei cleméntia. Nec hábuit satis ut reparáret; ad hæc enim assúmere vóluit assumptámque nostram illam natúram in patérna sede collocávit. Quibus encómiis imménsam illam in usum nostrum demissiónem celebráverim? Quibus láudibus Vírginem per quam ea gesta sunt, prósequar? Vírginem, inquam, per quam figméntum reparátum fuit. Quis tantus honor eius puritátem æquans demonstrarétur, ex qua ipse auctor, eius amátor factus, suum tabernáculum ædificávit, in qua habitáre non rénuit, in qua implétum fuit patérnum consílium, in qua requiévit Sanctíssimus Spíritus? Quænam ei glória pro méritis respóndeat, quam ipse creátor, rebus ómnibus, uno excépto, sublimiórem osténdit?
O Deípara, tu, antíquæ nostræ ingenuitátis ruínam, partu illo supra natúram, reparásti; tu primæ imáginis exstínctam venustátem ad prístinam reparásti pulchritúdinem. Per te exsul humánum genus ad suas rédiit sedes; per te immortálem paradísi recépimus voluptátem; per te recéssit gládius versátilis; per te prophetárum exspectatiónes evéntum habuérunt, eórum testimónia in te finem accepérunt; per te habémus resurrectiónis nostræ vera sýmbola; per te sperámus consecutúros nos regnum cælórum.
Adiutrícem te salútis nostræ obtinémus; habémus te nobis auxiliatrícem; te os nostrum ad defensiónem obícimus; te nostræ fidúciæ gloriatiónem circumférimus. Tu porro, Dei Génetrix, ne ad te iúgiter orántium supplicatiónem despéxeris. Habes ut mater indeprecábilem ac nésciam repúlsæ apud Fílium fidúciam, habes insuperábilem poténtiam, habes vim inexpugnábilem. Ne, rogo, multa nostra peccáta imménsam tuæ miseratiónis vim súperent; ne ábsona nostra ópera incomparábilem misericórdiam tuam impedíerint. Quanta enim libet multitúdine delícta incréverint, fácile dissolvéntur dum tantum ipsa velis.
r. Osténdit mihi Dóminus civitátem sanctam Ierúsalem, habéntem claritátem Dei. * Et lumen eius símile lápidi pretióso, sicut crystállum. v. Ornátam monílibus, fíliam Ierúsalem Dóminus concupívit. * Et. v. Glória Patri. * Et.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
After this the proper prayer is said straightway and without "Let us pray", with the long conclusion.
Dóminus vobíscum.
The Lord be with thee.
r. Et cum spíritu tuo.
r. And with thy spirit.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
May God Almighty bless thee, the Father, ✠ and the Son and the Holy Spirit.
r. Amen.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Or another formula of blessing, as at Mass.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
And if we make a referral, we add the invitation:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
In the absence of a deacon or a priest, and in the recitation alone, it is concluded thus:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
May the Lord bless us, forbid us from all evil, and bring us to eternal life. r. Amen.
The translations proposed here have the sole purpose of a better understanding of the Latin text. They are not to be used in place of the official translations in the liturgy in the vernacular.
